Rest in Peace

With a heavy heart, Polonia Institute pays tribute to our dearest friend Gordon Black who passed away on March 21, 2024, in Fort Bragg,  California.

Gordon personified the Renaissance Man of today. A poet, teacher, and gentleman, Gordon was truly a great man. A friend of all arts, he was an actor, musician, broadcaster, promoter, and esteemed theater star.

Additionally, for well over a decade, Gordon had been hosting a classical music radio program titled “The Wondrous World of Music” at KZYX Public Radio in Mendocino County. In this program, Gordon frequently played the music of his beloved composer Frederic Chopin.  As one of his listeners put it, Gordon’s program was making “Friday mornings a delight with his dulcet tones and excellent selections of classical music.”

Above all, Gordon Black was a great Polish patriot, very dedicated to the Polish cause, and an inspirational leader to many of us.  His contribution to our community is enormous and will have a lasting impact on future generations.  The Polish American community is very proud of having Gordon Black among us.  He will live in our hearts forever.

With a heavy heart, we present one of the last poems written by Gordon Black for the New Year.

NEW YEAR

quiet in the canyon enough

to hear the whistle in the head

afar a kerthunk and there distant surf

.

that said its value is what’s not said

escape to football Rose Bowl interpret

both defenses are getting the best of it early

.

let as if life itself hangs on disambiguation

or ride the perimeters of sense in nature at repose

light withdrawing from some but not all last things

— Gordon Black

* * *

Polonia Institute

Gordon Black welcomes Polish American pianist and composer Konrad Binienda at the Opus Chamber Music Series in Mendocino in November 2023.

The post Tribute to Gordon Black appeared first on Polonia Institute.

We ask Americans for help in obtaining WWII reparations from Germany.

Poland – the greatest victim of Nazi Germany – is the only country not compensated for enormous losses!

This is a moral imperative to compensate Polish victims for German atrocities in WWII!

You can find this document in pdf here:  Germany owes Poland WWII Reparations!

Also see: https://poloniainstitute.net/recommended/germany-paid-reparations-to-all-ocuppied-countries-except-poland/

The post American Polonia demands WWII reparations from Germany appeared first on Polonia Institute.

Maria Szonert Binienda

It’s been 17 years already since I was called to the dying Helena Piasecka. We had never met before, so I didn’t know Helena personally. But she knew of me or rather heard about me. She knew that in 2002 I published a book in the USA under the title “World War II through Polish Eyes” that was very meaningful to her. This publication resonated widely among the Polish community in the area of ​​Cleveland, Ohio, where I have lived and where Mrs. Helena Piasecka resided after coming to the US.

I admit that my legs buckled under me when her guardian explained that Helena went through the German concentration camp in Ravensbruck, where she was subjected to terrible medical experiments. Her friend explained to me that before she dies, Ms. Piasecka wants to give me her documents and materials that describe the ordeal of her life. She wanted to entrust to me the mission of her life – to save from oblivion the terrible suffering and harm inflicted on Polish women at the hands of German torturers in the Ravensbruck Concentration Camp and to work towards an unequivocal condemnation of these barbaric crimes by the international community, in particular the German society, and achieve an authentic apology and compensation from the Germans themselves.

Our meeting was brief but very intense. Aware that her hours were numbered, Helena was very eager to meet me. Unfortunately, she couldn’t talk much anymore. She communicated with me mostly with her eyes. Her gaze was sharp, determined, and extremely penetrating, her eyes wide-opened. We spoke through her friend, who was well-prepared for my visit.

Helena had pierced me with her sharp eyes in a silent scream throughout our meeting. She would indicate with her hand what documents her friend should give me. She listened attentively to what her friend was saying to me, nodding silently with her eyes in approval. Her companion briefly told me the story of Helena, successively handing over to me clippings from various English-language newspapers with headlines about Helena illustrated with photographs of a beautiful woman.

When she came to the description of the medical torture, tears appeared in Helena’s eyes, and she began throwing herself frantically on the bed. The nurse got up from the chair and uncovered Helena’s legs to show me the scars left by the German tortures. Helena began to tremble and toss, trying to turn around to show the back of her legs. I saw huge scars running down her legs from top to bottom. The moment was dramatic. As she was uttering groans of despair, I didn’t dare to take a picture. The caregiver explained that Helena relives these tortures every day. All her life, she was covering her legs and developed a deep phobia of showing them. Still, she decided to show them to me that day.

After this traumatic experience, the caregiver handed me an additional file of previously prepared copies of articles and documents. Helena instantly fell asleep. Shaken by this experience, I thanked the caregiver and said goodbye.

The year was 2006. At that time, I was working on documenting the crimes committed by the Stalinist regime against the invincible soldiers, preparing for publication a book entitled Null and Void – Case Study on Comparative Imperialism based on the story of Halina Zwinogrodzka Junak. I duly secured all materials received from Ms. Piasecka, sent one copy of the documents to the Holocaust Memorial Museum in Washington, and put Helena’s story aside for further study after the story of Ms. Zwinogrodzka was completed.

As I am writing these words, it is already the year 2023. I just checked whether the Holocaust Memorial Museum took proper care of the evidence of crimes against the Polish lapins from Ravensbruck that I entrusted to them. It turns out that the folder with Helena Piasecka’s documents is listed in the Museum’s collection here: https://collections.ushmm.org/search/catalog/irn518597, but the materials are available only in the Museum’s library for in-person use. Helena Piasecka’s documents have not been digitized, and the Holocaust Memorial Museum in Washington has not properly developed the collection about the Polish women subjected to medical torturous experiments in the German Concentration Camp Ravensbruck.

After I meet with Pani Helena, I did not realize that it would be 17 years before I return to these materials… An outstanding American journalist named Norman Couisins, who dealt with the case of Polish women subjected to medical torture in Ravensbruck, wrote:

The human mind is adaptable to learning and innovating but is not adaptable to dealing with painful matters.

Maybe that’s why, after publishing the book about invincible soldiers, I did not immediately return to the story of Helena Piasecka. Then came the 2010 assassination of Polish President Lech Kaczynski in Smolensk, Russia, which turned my entire world upside down and took 13 years of my life.

It was not until the energetic actions of the government of Prime Minister Mateusz Morawiecki under the leadership of Minister Arkadiusz Mularczyk that brought this terrible subject of the hellish German crimes against Polish women from the resistance movement back to life. Thank you, Prime Minister Morawiecki and Minister Mularczyk, for bringing back from oblivion these horrendous crimes!

Who was Helena Piasecka?

Born in 1914 in Żuromin, about 120 kilometers northeast of Warsaw, Helena Piasecka was a teacher. She graduated from the University of Lublin before the war, majoring in teaching. In 1939, she married Edward Piasecki, an officer of the Polish Army who took part in the defensive war of 1939. He was an adjutant of the 16th Combat Artillery Regiment in Grudziądz and fought as a fire officer of the second battery of the 16th Regiment in defense of Modlin. After the September campaign, he joined the ZWZ. He was murdered in the German Auschwitz concentration camp in 1942.

Helena was arrested by the Gestapo in February 1941 for her activities in the resistance movement. She was pregnant at the time. Deported to Ravensbruck, she gave birth to two twin boys there. Unfortunately, the children died shortly after birth.

Polish women in Ravensbruck were subjected to deliberate torture aimed at their quick destruction. They were sent to hard labor and starved to death with minimal food rations. Most of them weighed only 70-78 pounds. Those who could not work were murdered.

The torture of quasi-medical experiments began in Ravensbruck in the spring of 1942. In the first round, 10 women were subjected to this torture. These experiments continued in 1943. A total of 74 Polish resistance fighters were subjected to this medical torture, at least three of whom were minors.

Helena Piasecka was summoned to this medical torture on August 15, 1943, together with her older sister Władysława Karolewska.

“Behind these doors, you will find out what awaits you!”

This was the answer of the SS man who led her to the torture room.

Seeing that she was inevitably becoming the next guinea pig, Helena resisted but was quickly overpowered and euthanized. When she woke up in the hospital room, she had a very high fever and terrible pain in her legs. It turned out that her left leg was broken in 5 places. Both legs were in plaster. During the so-called recuperation in the hospital, bed bugs got into the wounds. When the cast was removed, and she saw her legs covered in blood and bedbugs, she immediately fainted. In total, Helena was subjected to three such terrible operations.

Despite this horror, she lived to see liberation. When the Germans were fleeing Ravensbruck in 1944, Helena could not walk. Her companions of fate took her from the camp in a baby carriage. In this chaos of historical turmoil, Helena was lucky. One of the French Resistance prisoners, Violette Lecogne, took care of her. Her fiancé Robert DuCroquet was the medical doctor who undertook to treat Helena. In 1946, Helena spent six months in a French hospital under his care.

After leaving the hospital in November 1946, Helena Piasecka, together with her sister Władysława Karolewska (both pictured in 1958), testified as witnesses before the British Nuremberg Tribunal regarding medical torture used by Nazi Germany on Polish women in Ravensbruck.

According to the Nuremberg Tribunal, about 200 German doctors were involved in this criminal practice, and at least 300 knew what was happening. Only 23 doctors were prosecuted for this bestiality, and only 15 of them were convicted. Of these 15, only 7 were sentenced to death by hanging, and 5 received life sentences.

German medical experiments contributed nothing to medical science

The Nuremberg Tribunal concluded that the medical experiments carried out did nothing for the good of medicine. Not a single cure or drug was developed from these experiments. Nothing practical of any medical value was obtained from these tortures. These experiments contributed nothing to medical science.

Doctors around the world saw a mortal threat to the medical profession in the practice of medical torture, and in 1948 the World Medical Association adopted the First Amendment to the Hippocratic Oath, which has not been changed for 2000 years. German degeneracy forced the first amendment to the Hippocratic Oath in 2,000 years. It reads:

I swear that I will treat human life with the greatest respect from natural conception. Even under threat and coercion, I will not use my knowledge contrary to human law.

See also:

https://republikapolonia.pl/2023/05/31/niemy-krzyk-polki-z-ravensbruck/

The post Voiceless Shout of the Polish Lapin from Ravensbruck appeared first on Polonia Institute.

Merry Christmas and Happy New Year 2023!

We are pleased to share with you great news. Libra Institute, Inc. has just published a very important documentary entitled: The Katyń Operation 1939-1941; The struggle of American Polonia for Katyń Justice 2010-2020. 

In recognition of the significant contribution to the advancement of justice for the Katyn genocide by the participants and laureates of the Polonia Institute 2020 Competition on the History of Poland, Libra Institute is pleased to publish six award-winning papers from the 2020 Competition on the international significance of the denial of justice to the victims of Katyn. Congratulations to all authors whose essays on Katyn are published in the Katyn Operation 1939-1941!

Libra Institute, Inc.

https://www.librainstitute.org/

The post Merry Christmas and Happy New Year from Libra Institute appeared first on Polonia Institute.

1. Untrue statements about Poland in Polish Heritage Center at  Panna Maria, Texas

1.1.  Accusing Poland of expelling millions of Germans at the end of WWII.  In July 2022, I took a trip to the Polish Heritage Center at  Panna Maria, organized and scheduled by the Convention of the American Council for Polish Culture (ACPC), held in San Antonio, Texas.  One of the exhibits in the Center accuses Poland of expelling millions of Germans at the end of WWII. The exhibit entitled ‘REFUGEES, EXPULSION, RELOCATION  (Fig.1) says: “… Poland ultimately expelled four million of five million Germans who had not already fled west. …” Not every visitor would know that it was the Soviet Red Army, who,  at the end of WWII, pushed Germans west and then the Soviet authorities governed its occupied territories. Poland did not have its own independent government at that time. Poland only switched hands after WWII: Poland found itself under Soviet occupation. After WWII, the Polish puppet government was nominated by Moscow, and this way all orders made on the territory of Poland were the Soviet Union’s decisions enforced by their military presence in Poland. The Soviet Union did many atrocities under Stalin’s iron hand. The accusation that Poland expelled Germans after the second world war should not be presented as a part of the Polish Heritage Center. More emphasis should be put on the barbarian treatment of Poles by Germans during WWII though. Instead of antagonizing Germans against Poles by making untrue accusations, a statement about the Katyń massacre of Polish officers, which was ordered by Stalin during WWII would be a better illustration of crimes committed on innocent Poles by both Germans and Russians. By the way, there were Germans who uncovered the massive graves in Katyn and let the world know about the Soviet Union’s crime.

Fig.1  Exhibition in Panna Maria Polish Heritage Center telling that Poland expelled millions of Germans

1.2. A big Polish city, Białystok, is located outside of Polish territory on the map prepared by the Polish Heritage Center, see Fig.2. Białystok is a Polish city.

  Fig.2. Białystok, a big Polish city, located outside of Poland on the exhibit in Panna Maria

1.3. Lech Wałęsa, found to be a communist agent by the National Resemblance Institute (IPN),  is depicted as a Polish hero.  On June 7, 2022, during the meeting in Houston organized by Polonia with top IPN representatives,  the president of IPN, K. Nawrocki admitted in public that it is beyond any doubt that Lech Wałęsa acted as a paid secret communist agent during the Cold War. IPN is the top historical institute in Poland, studying communist crimes. See also literature [4,5,6,7] on the topic. Interestingly, even Queen Elizabeth II of the United Kingdom and Pope John Paul II greeted the communist agent Lech Wałęsa who pretended to be a great Polish patriot [4]. Why was Wałęsa’s agential game important to keep it alive and even to reward it by Nobel Price? Read the literature attached for explanations, especially [7], because nothing else can explain well the contradiction between Wałęsa’s version and the historical truth stated by the IPN and its professors.

For instance, the historical truth is, that the most significant event in the Lenin Shipyard in Gdańsk in Aug 1980 was not just the workers’ protest. It was a communist provocation directed by the communist agent, Lech Wałęsa [5,7]. Anti-communist protests were growing in Poland after the first visit of Pope John Paul II in 1979, and the communists had to control them. The total control through their man, Lech Wałęsa, was the solution [5]. The massive killing of workers was avoided, compare this event to the massacre in Gdańsk in December 1970.

The exhibit in Fig.3 tells that Walesa was detained. Historical study show [5], that on Dec. 13, 1981, Wałęsa was transported from his apartment to a government palace in Chylice near Warsaw [5]. Top communists in Poland told him he was on an invitation by the government [5]. Then, he was moved to the government palace in Otwock, and then to a luxury hotel in Arłamów, the southeast part of Poland. There were no limits on visits. During about 11 months of stay in Arłamów he consumed, sometimes alone, hundreds of bottles of alcohol and over 1000 bottles of beer. He was surrounded by government service people, not by prisoner service or police. Compare this Walesa’s detention to six days of continuous torture and finally murder of the true hero, Father Jerzy Popieluszko, who truly opposed the communist rules in Poland [7]. Walesa declared his support for the communists multiple times. The Arłamów style detention was the process of fabricating the “legend” about Lech Walesa [5], accepted currently by the Panna Maria Center as evidence that Walesa was the national Polish hero (Fig.3). Communism is a very sophisticated system.

2. Deliberate ignorance of the historical study completed by the National Resemblance Institute (IPN)

Many people in America and in Poland like the confusing legend about Lech Wałęsa, not the historical truth. There are also strategic political reasons for ignoring the historical truth about the uncomfortable Wałęsa’s past. Below are the circumstances of collecting material for this article and explanations of the political reasons for ignoring historical findings of the IPN.

A Polonia club in a big city in Texas delegated me for the ACPC Convention. I attended the Convention and then I wrote a report. The club rejected my report in which I described the findings about the exhibit with Lech Wałęsa, despite the main bylaw specifying the objective and purpose of the club: “to encourage and further knowledge of Polish history, … current affairs, and local events… through any and all appropriate means.” The club’s bylaw also specifies the duties of the club Directors (I play this role): “Perform any and all duties imposed on them collectively or individually by law, by the articles of incorporation, or by these bylaws”.

 Fig.3. Exhibit in Panna Maria promoting Lech Wałęsa’s story, not Polish National Resemblance Institute (IPN) version of  the historical truth on the communist agent known as Bolek

During a Texas club meeting in Aug. 2022, I was stopped when I was talking about Lech Wałęsa. My audio was disconnected so that other Directors of the club meeting could not further hear my speech.  The club’s  President admitted that she pushed the button and then reprimanded me for telling the historical truth about this well-known Polish politician. This action discouraged and disturbed the distribution of knowledge about current affairs, specifically about the historical exhibition at the Polish Heritage Center in Panna Maria.

In my report from the Convention, I attempted to further my knowledge about historical exhibits in Panna Maria that differed from the official historical knowledge which resulted from the study by the National Resemblance Institute (IPN), a top Polish historical institution, and no mention was available in the Polish Heritage Center that the IPN’s historical version is very different. Disconnecting my speech from the audience is a violation of the underlying club’s bylaw. The president also violated the US Constitution protecting the freedom of speech.

 What is the true political reason for this Polonia club’s attitude?  Why telling truth in a Polish club about Lech Wałęsa’s past is forbidden? Why a Polish club violates its own basic objectives listed in its bylaw?

Before the club’s meeting, I wrote to the vice-president a message with my clarifications of the problem I saw in Panna Maria, and she replied. The vice-president’s explanations only deepen the conspiracy.  My message was:

 “A very strong political campaign is underway to build the German Empire under the name of the European Union. A lot of people living in Poland want to be the inhabitants of Europe (read the German Empire). The whole political opposition in Poland under the direction of Donald Tusk is an enemy of Poland because of working for the construction of the German Empire.

Current tensions about funds that Poland should receive from the Union are aimed at forcing Poland to accept Germany’s supremacy. For that purpose, there are pressures on the activities of Polonia organizations abroad to gradually eliminate the sense of people of Polish origin to the cultural heritage from their country of origin, because as far as I know, Poland’s foreign affairs are conducted, among others by the Senate, which is controlled by the opposition.

People reading information about Lech Wałęsa, who know the truth given by the Institute of National Remembrance, can be disgusted not only with Wałęsa but also with Poles recognizing the communist agent as a great national hero. There is evidence that Wałęsa gave up patriots to persecute by communist torturers and took money for it.

Hence the financial contribution of Poland to the Center of Panna Maria is, I think, focused on making the exhibition with a dubious historical value, for the construction of the future German Empire. Has this political background influenced the content of the exhibitions? Is this a political speculation? The facts are and they should be explained.  Should we be afraid of the truth?”

The Polonia club activist replied. Here is the excerpt of the activist’s answer: “Zbyszek, I know all this, and I agree with the merits. I disagree with the methods. If I preached my views to the right and left, I would never have been running a magazine dedicated to Polish culture outside the country for so many years, and I am the editor-in-chief of Polish writings abroad for 19 years. I would lose energy on a political fight, not work. I would never create such a great archive of Polish culture abroad, which is served to scientists and to researchers. I would have enemies at every step I make. And, as Młynarski sang, ‘I just do my own’.  Truth is one thing and diplomacy is another. One will reach out further by working diplomatically without burning out all bridges behind. …”

As I understand, the Polonia activist knows everything about the mechanisms of struggles to include Poland in the future German Empire and does everything to be a significant part of the new European power. Panna Maria organization also needs funds from Poland and gets support, not for free.

Interestingly, also the organization ACPC promotes the untrue Lech Wałęsa’s legend by assisting him during his visit to America (compare Fig. 4).

Fig.4.  ACPC President assisting Lech Wałęsa during his visit to America. No information about historical study findings  by the National Resemblance Institute that Wałęsa was the paid communist agent working against the Polish people.

3. Missing Polish History Library in the Polish Heritage Center

I live in Texas and have heard about the library and archives in Panna Maria. A few friends of Polish origin donated to the Center a lot of books on Polish history and culture. The Polish Heritage Center’s Library & Archives was not presented during the ACPC trip. This library would promote Polish traditions and Polish history, there is no obvious reason to hide it.

 During the ACPC Convention, I heard a great speech delivered by the Consul General from Houston. The Consul proposed a network of cooperation of the Polish Heritage Center in Texas with Chicago, Milwaukee, and other similar places to keep Polish culture thriving in America. The library would be a good starting point for the Consul’s proposed network of cooperation of Polish Heritage Center Texas with other similar places. Archives could be shared through the Internet. As no information about the library was passed to ACPC during the trip, the participants were not given an opportunity to provide ideas about possible future usage and popularization of the library.

Instead, the trip involved the show of longhorns, the bulls existing in Spanish/Mexican agriculture, not a Polish one.

Panna Maria Heritage Center can be a strong point in the future if it is directed and operated wisely without exhibiting anti-Polish accents, despite the fact that too many Polish organizations operating in America are far from promoting the true history of Poland as researched by qualified Polish professors and institutions, as evidenced by promoting Lech Wałęsa as a Polish hero without even mentioning any controversies (see Fig.3).

                                                             References

[1]. T. Lindsay Baker, “The Polish Texans”, The University of Texas, Institute of Texans Cultures, San Antonio, 1982.

[2].  T. Lindsay Baker, “The First Polish Americans. Silesian Settlement in Texas, Texas A&M University Press, 1996.

[3]. https://pactx.org/wp-content/uploads/2022/03/San-Jacinto-Monument.pdf

[4]. https://www.dailymail.co.uk/news/article-4175204/Writing-experts-say-Lech-Walesa-Russian-secret-agent.html

[5] Sławomir Cenckiewicz “Wałęsa, Człowiek z teczki” (“Wałęsa, the man from the folder”), Zysk i S-ka Wydawnictwo, 2012.

[6] “Wałęsa, also known as “Bolek”. Communist Terror in Poland under the Shield of Solidarity”,  by Zbigniew Wojcik http://poloniainstitute.net/recommended/walesa-also-known-as-bolek/

[7] Zbigniew Wojcik, “Slaying the Soviet Beast. A True Story about How the Cold War was Won. What Next”, Liberty Hill, 2019

[8] “The Polish Heritage Center in Panna Maria, Texas, is of World Significance for All Polish Immigrants”, by Zbigniew Wojcik, 2020, http://poloniainstitute.net/polish-diaspora/the-polish-heritage-center-in-panna-maria-texas-is-of-world-significance-for-all-polish-immigrants/

The post Polonia clubs in America engaged in anti-Polish propaganda? appeared first on Polonia Institute.

Good morning,

 

It is with profound sadness that we, the Board of Directors of the Polish Heritage Center at Panna Maria,     acknowledge the passing of our beloved founder, leader and friend, Bishop John W. Yanta. 

He lived a long life of great accomplishment.  It was our honor to share his final years – working, praying, laughing and learning – as his quest to preserve the heritage of our Polish ancestors came to fruition. 

His daily guidance will be sorely missed, but he has left us a lasting legacy and solid foundation to continue his work.  Our prayers for our beloved Bishop Yanta join those of his family and his friends throughout the world.

 

Funeral arrangements will be forthcoming. Please also check the Center’s Facebook page @polishheritagecentertx and website for updates and details. 

 

Thank you!

The Polish heritage Center at Santa Maria in TExas, USa

Welcome | Polish Heritage Center

The post American Polonia mourns the passing of Bishop John W. Yanta appeared first on Polonia Institute.

Concert of Music from Poland

with World Premiere of Concerto in E minor by Konrad Binienda

David Bard-Schwarz with Ania Bard-Schwarz

Last Friday, my wife and I had the pleasure of attending “An Evening of Music from Poland” under the auspices of the Fryderyk Chopin Society of Texas headed by its Founder and President Nina Drath. The concert featured the Irving Symphony Orchestra under the baton of its Music Director Hector Guzman and two soloists—pianist Konrad Binienda and violinist Hubert Pralitz. The performance took place at the Center for Visual and Performing Arts in Arlington, Texas.

Special guests included Ewa Pietrasieńska, Vice-Consul of the Consulate General of the Republic of Poland in Houston; Halina Koralewska, representing the Polish American Congress, Long Island, New York; Leszek Pawlik, President of the Coalition of Polish Americans, Los Angeles, California; and members and friends of the Polish and Polish-American community from Austin, San Antonio, and the DFW metroplex.

The program opened with a chamber-sized Irving Symphony Orchestra directed by Maestro Guzman and Dr. Konrad Binienda performing Fryderyk Chopin’s Allegro de Concert Opus 46. Dr. Binienda received his Doctor of Musical Arts degree from the Cleveland Institute of Music and holds a joint graduate degree from Harvard / New England Conservatory of Music. He studied with such formidable piano soloists and professors as: Haeson Paik, Sergei Babayan, Gerardo Teissonnière, Phillipe Giusiano, Wojciech Switala, and Viktor Mierzhanov. Konrad Binienda’s albums include “Peaks of Piano” with an all-Chopin repertoire (2018), and most recently “Works by Chopin and Binienda” (2021/2022).

The Allegro de Concert has a curious history. It seems that Chopin sketched the work in the 1830’s perhaps intending it to be the opening movement of a new piano concerto that never came into being. Instead, it remained a piece for solo piano published in 1841. Several pianists/composers since then have arranged the work for piano and orchestra, including Binienda who performed his own orchestration of the work last night. Dr. Binienda’s orchestration was premiered and recorded in Lodz, Poland in 2019 with the Royal Philharmonic Orchestra of London under the baton of Maestro Grzegorz Nowak.

I was impressed with the musicality, skill, and artistry not only of Konrad Binienda’s piano playing but his orchestration as well. In true allegiance to the aesthetic of Chopin, the orchestra’s role in relation to the soloist is similar to that of a setting to a jewel in a ring. The orchestra is there to enhance, to showcase, and to converse in a respectful dialogue with the soloist. Binienda performed his part with delicacy, expertise, tact, and utmost musicality.

Maestro Guzman directed the Irving Symphony in a perfectly poised and precise accompaniment.

Next on the program was the Legende Opus 17 by Henryk Wieniawski for Violin and Orchestra featuring violinist Hubert Pralitz. Mr. Pralitz attended the Stanisław Moniuszko Music School of Sopot, the Fryderyk Chopin Music College of Wrzeszcz, the Conservatoire National Sepérieur de Musique et de Danse de Paris, and the University Mozarteum Salzburg, Austria. He won a silver medal at the Henryk Wieniawski and Karol Lipinski Junior Violin Competition in Lublin, Poland, and the Michelangelo Abbado International Competition in Como, Italy. Mr. Pralitz’s teachers include such violin virtuosos and teachers as: Henryk Szeryng, Zino Francescatti, Sándor Végh, Jean Fournier, Gérard Poulet, Herman Kienzl, and Stefan Herman. Mr. Pralitz is a recipient of the Knights Cross of the Order of Merit of the Republic of Poland, presented to him by Polish President Andrzej Duda.

Before their performance, Mr. Pralitz shared with us the story of the Legende. The young Wieniawski had sought the hand in marriage of a young woman whose father at first refused, fearing that the life of a musician might not offer his daughter sufficient security. Upon hearing Wieniawski perform the piece, he changed his mind. The couple was married in 1860 and lived happily together until Wieniawski’s untimely passing in 1880; Isabella Hampton Wieniawska lived until the age of 91 (1928). As a violinist, Pralitz has a commanding presence and is able to draw the listener deeply into his world of imagination. He performed the work with exquisite tenderness and emotional energies that ranged from the amorous to the resigned, to the heroic.

Following the Legende, Hubert Pralitz and the Irving Symphony performed a pearl of violin repertoire, Henryk Wieniawski’s Polonaise de Concert Opus 4. The polonaise (in French, in Polish polonez)— a stately national dance of Poland—has a characteristic rhythm in ternary meter. In Polish tradition, polonez was often danced at marriage ceremonies. Wieniawski’s work is saturated with polonaise-like rhythms and embodies virtuoso violin passagework of an extraordinary challenging and expressive nature. Wieniawski began to sketch the work at age 13 in 1848 and the piece was first published in 1853. As a landmark work in the violin repertoire, it is featured in the upcoming 16th Henryk Wieniawski International Violin Competition in Poznań, Poland, October 7–21, 2022. The soloist performed the work with masterful panache and an utterly engaging mastery and magnetic energy.

After an intermission, we heard the premiere of Dr. Konrad Binienda’s own Concerto No. 1 in e-minor for piano and orchestra. What a pleasure to behold. It is seldom indeed that one hears a brand-new piano concerto that is evocative of its cultural heritage and fresh and engaging in a new way—all at the same time. Such was my impression of Binienda’s concerto. To my ears, the work contained textures and techniques evocative of Chopin and Schumann. For example, Binienda often expanded on his simple, beautiful, and folk-like melodies with a statement, transposed counter-statement, and then departure (sometimes thought of as a “1”, “2”, and “away” gesture). So much music of the common practice era does precisely that, and it was very suggestive of Chopin and Schumann when the writing is moderately virtuosic so the folklike beauty and simplicity of the music shine through. And then of course the music passes to the orchestra in a collegial and respectful dialogue—exactly evocative of the orchestral/solo writing of Chopin. I found the cadence at the end of the first movement particularly beautiful—a subtle form of “Amen” so common at the conclusion of the prayer, which, as I learned from the composer in a conversation following the concert, initiates material woven throughout the second movement.

After the applause subsided, the President and Founder of the Fryderyk Chopin Society of Texas, Ms. Nina Drath came on stage once more to thank the artists and to announce that the soloists would perform two encores dedicated to the memory of the children of Uvalde, Texas.

Dr. Binienda performed Chopin’s ethereal Prelude no. 4 in e-minor (the same key as his concerto) with a poignancy I find impossible to put into words. Accompanied by Dr. Binienda, Mr. Pralitz performed four Polish folk melodies with a hushed beauty and serenity that concluded the concert in the sublime light of heaven.

The evening was a triumph of music and humanity. It will remain in our hearts forever.

May 30, 2022

This article first appeared here: https://www.facebook.com/photo/?fbid=10159579918441590&set=a.88454316589

The post Concert of Polish Classical Music in Texas – Review appeared first on Polonia Institute.

Na polskiej ziemi 10 maja 2022 roku odbył się pogrzeb wybitnego działacza polonijnego, współzałożyciela Instytut Polonia, Pana Jana Michała Małka, który  przez ostatnie kilkadziesiąt lat mieszkał na emigracji w Los Angeles, w Kalifornii. Msza święta żałobna została odprawiona o godzinie 11.30 w  Bazylice Mniejszej pw. św. Jakuba Apostoła (Fara) przy ul. Krakowskie Przedmieście 2 (Stare Miasto) w rodzinnym mieście Pana Jana Piotrkowie Trybunalskim w województwie łódzkim, gdzie spędził swoje lata dzieciństwa i młodości. W tym kościele Pan Jan niegdyś przyjął sakramenty święte: chrzest, komunię i bierzmowanie. Był absolwentem Liceum im. Bolesława Chrobrego w Piotrkowie Trybunalskim. Z tejże szkoły na pogrzeb przybyła delegacja uczniów i nauczycieli.

Pan Jan urodził się 18 maja 1928 roku w Piotrkowie Trybunalskim, zmarł 19 marca 2022 w Los Angeles w wieku 93 lat. Pochodził z zamożnej i dystyngowanej rodziny. Jego mama Maria z Chevaux Małek była z pochodzenia francuską. Otrzymał on na chrzcie drugie imię Michał po swoim ojcu.

Na pogrzebie była obecna żona Pana Jana – Krystyna, która przyleciała na kilka tygodni do Polski pożegnać męża razem z przyjaciółką Jolantą Wilk z Kalifornii. Do Piotrkowa Trybunalskiego na pogrzeb przyjechała również z Francji jego córka Elizabeth razem z córką i synem. Na tej uroczystości  obecny był także ks. Rafał Dyguła, chrystusowiec, który do 2020 posługiwał jako proboszcz w polskiej parafii Matki Boskiej Jasnogórskiej i Sanktuarium św. Jana Pawła II w Los Angeles. Na ostatnie pożegnanie Pana Jana przybyło również wielu przyjaciół, znajomych i współpracowników z Polski, w tym Prezes Zarządu Ordo Iuris Jerzy Kwaśniewski, z Wiceprezes Moniką Leszczyńską oraz prawnik i publicysta Stanisław Michalkiewicz.

Ksiądz celebrujący mszę świętą pogrzebową podczas homilii mówił, że Pan Jan Małek przez wiele lat mieszkał we Francji, w Stanach Zjednoczonych, ale nigdy nie zapominał o swojej ojczyźnie, którą bardzo kochał i on dla tej ojczyzny żył. Był prawdziwym chrześcijaninem, on wiarę katolicką wyniósł z polskiej ziemi i z tutejszej parafii. Pan Jan może być dla nas wzorem, jak pięknie można żyć, czynić dobro oddając Polsce część swojego serca, umysłu i środków finansowych. Jan Małek został pochowany w rodzinnym grobowcu na Cmentarzu Starym w Piotrkowie Trybunalskim.

Podczas ceremonii pogrzebowej w swoim przemówieniu prezes Polsko-Amerykańskiej Fundacji Edukacji i Rozwoju Ekonomicznego (PAFERE) Jan Kubań powiedział, że Pan Jan hojnie obdarzał swoją ojczyznę, by czynić ją lepszą. Miał w sobie niespożytą energię. Po ukończeniu studiów na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej przez kilka lat pracował w Biurze Projektów Przemysłu Chemicznego, a następnie w przemyśle farmaceutycznym. Pod koniec 1958 roku nie godząc się na ustrój komunistyczny, który ograniczał wolność polityczną wyemigrował z Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej do Francji, gdzie przez 8 lat pracował jako inżynier. W 1967 roku wyjechał na stałe do Stanów Zjednoczonych, tam był zatrudniony jako inżynier chemii. Dzięki swojej pracowitości i wytrwałości jako wynalazca uzyskał kilka patentów amerykańskich. Rozpoczął działalność przedsiębiorczą na rynku nieruchomości. Wspomagał finansowo wiele przedsięwzięć, które miały na celu wspierać rozwój Polski.

W swoim przemówieniu na cmentarzu Prezes Kwaśniewski dziękował Panu Janowi za spuściznę jaką po sobie pozostawił oraz za to, że był oddanym przyjacielem Instytutu na Rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris oraz nowo powstałej uczelni Collegium Intermarium. Pan Jan zaoszczędzone pieniądze lubił przeznaczać na cele charytatywne i inwestować w organizacje krzewiące kulturę polską na ziemi amerykańskiej.

Pan Jan w 2000 roku założył w Stanach Zjednoczonych fundację Polish-American Foundation for Economic Research and Education (PAFERE). W 2007 roku powołał do życia jej polski odpowiednik – Polsko-Amerykańską Fundację Edukacji i Rozwoju Ekonomicznego, której celem jest przyczynianie się do szybszego rozwoju gospodarczego Polski, do uczynienia naszej ojczyzny krajem zamożnym, silnym i bezpiecznym poprzez promowanie wiedzy ekonomicznej w oparciu o chrześcijańskie fundamenty.

Jan Michał Małek był również współzałożycielem Instytutu Polonia (Polonia Institute), fundacji powstałej w 2015 roku i prężnie działającej w Stanach Zjednoczonych do dziś, zajmującej się m.in. pielęgnowaniem w USA polskiej kultury oraz przekazywaniem prawdy o Polsce i Polakach. Istotą powołania Instytutu Polonia jest aktywna promocja i obrona interesów Polski, Polaków i Polonii w Stanach Zjednoczonych i na świecie.

Po zakończeniu tej uroczystości, uczestnicy pogrzebu zostali zaproszeni na poczęstunek do pobliskiej restauracji Meckier, gdzie wszyscy wspominali Pana Jana w prawdziwie życzliwej i rodzinnej atmosferze. Na pamiątkę tego smutnego dnia każdy otrzymał książkę napisaną przez Pana Jana zatytułowaną “Chrześcijańska Myśl Ekonomiczna”.

W 2016 roku Jan Małek został odznaczony przez Prezydenta RP Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski za całokształt działalności na rzecz Polski i Polonii. 17 maja 2018 roku Jan Michał Małek został laureatem Nagrody im. Fryderyka Bastiata, przyznawanej od 2017 roku przez Fundację Akademia Patriotów.

Pan Jan pozostanie w naszych sercach i pamięci jako wielki patriota, działacz społeczny, człowiek uczciwy, prawy i głęboko zatroskany o dobro naszej ojczyzny – Polski.

Małgorzata Jaroszek

The post Ostatnie pożegnanie Pana Jana Michała Małka appeared first on Polonia Institute.

the passing of its co-founder

Jan Michał Małek

John Michael Malek

1928-2022

March 19, 2022; It is with heartfelt sorrow that we announce the passing of Jan Michał Małek, the co-founder, director, and benefactor of the Polonia Insitute, a great Polish patriot, and a great Man.

As a Polish-American engineer, entrepreneur, real estate investor and developer, economics enthusiast, towering intellectual, activist, and philanthropist Jan Michal Małek will be remembered for his extraordinary support for the Polish causes, for his generous charitable contributions to Poland and the Polonia community in the United States, and for his leadership and significant contributions to the field of a free-market economy and economic development that leads to prosperity. Jan Michal Malek, a beacon of possibilities, stands as a shining example to all of us.

Born on May 18, 1928, in Piotrków Trybunalski, Poland, Jan M. Małek received a master’s degree in chemical engineering from Warsaw University of Technology (Politechnika Warszawska) and subsequently worked in the pharmaceutical industry. In 1958, unable to tolerate Poland’s Soviet-imposed communist system which squelched political and economic freedom and private enterprise, he succeeded in leaving Poland for France where he was granted political asylum in Paris and worked as an engineer for 8 years.

Jan M. Małek arrived in the United States in the summer of 1967 and worked for 10 years at two successive engineering companies as a chemical process engineer. During his time as an engineer and inventor, Małek obtained several US patents for his innovations in the field of coal liquefaction. After several years of engineering and consultation practice, he began to divide his time and endeavors between real estate investments & development and philanthropic activities – areas in became his passion.

Despite emigrating from Poland, Jan M. Małek continued to care deeply for his fatherland. He became an active member of various Polish-American organizations, including the Polish American Congress and the North American Study Center for Polish Affairs (STUDIUM), an organization composed largely of American and Canadian university professors of Polish origin. After the introduction of martial law in Poland in 1981, Małek also became very involved in the anti-Yalta movement and in the Pomost organization, whose main purpose was to serve as a bridge between American Polonia and the Solidarity Movement in Poland.

After the fall of communism in Poland, Jan M. Małek became actively involved in promoting economic education with the goal of familiarizing Poles with the principles of the free market economy including the mechanisms of national wealth creation. In the early 1990s, he translated from English into Polish the book Anti-Capitalistic Mentality written by the famous economist and propagator of the free market Ludwig von Mises. He also contributed financially or as a translator to the publication of other important free-market books in Poland, including Mises’ Human Action, Hernando de Soto’s The Mystery of Capital: Why Capitalism Triumphs in the West and Fails Everywhere Else, and the anthology Clichés of Politics. These undertakings eventually led Małek to found the Polish-American Foundation for Economic Research and Education (PAFERE) in the year 2000 and its Polish counterpart – PAFERE Polska – in 2007. The guiding philosophy of PAFERE is that the injunction “Thou Shalt not Steal!” He strongly believed that compliance with this injunction, by both governments and citizens, is a prerequisite for optimal economic development and prosperity.

John Michael Malek was a member of the prestigious Mont Pelerin Society, whose membership includes over 500 economists from around the world, including at least six Nobel Prize winners.

Together with Zbigniew Zarywski, a Polish entrepreneur, Małek established a literary prize named in honor of famous Polish writer Józef Mackiewicz. The Mackiewicz Prize has been awarded every year since 2002 at a special ceremony at the Literary Institute in Warsaw on Polish Independence Day, November 11.

In 2015, Jan Michał Małek co-founded Polonia Institute, a tax-exempt organization in the United States, whose mission is to protect the reputation of Poland, Poles, and Polonia in the United States and around the world, as well as to advocate for Poland’s and Polonia’s aspirations via education, research, analysis, advocacy, and legal solutions.

On November 22, 2016, Jan Michał Małek was awarded the Commander’s Cross of Polonia Restituta for lifetime achievements in furthering the good of Polonia and Poland by the President of the Republic of Poland. He leaves behind his wife Krystyna, daughter Babett, and two grandchildren.

Jan Michał Małek (John M. Malek) will be buried in his native Poland.

Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie

a światłość wiekuista niechaj mu świeci na wieki wieków Amen.

The post Polonia Institute announces the passing of its co-founder Jan Michał Małek appeared first on Polonia Institute.

Historia małej szpilki Solidarności

Strategiczne informacje – jak wygrać Zimną Wojnę

Zbigniew Wojcik

Upadek Bloku Sowieckiego nastąpił niespodziewanie. Literatura historyczna często cytuje w tym kontekście Lecha Wałęsę i Michaiła Gorbaczowa. Jednak światło dzienne ujrzały liczne dowody na to, że Wałęsa był znakomitym agentem komunistycznym pracującym w konspiracji dla komunizmu. Gorbaczow dokonał pierestrojki; jednak słynne słowa prezydenta Reagana „Panie Gorbaczow proszę zburzyć ten mur!” wskazują, że mógł słuchać rozkazów Reagana. Wcześniej były też słowa wypowiedziane przez Papieża Jana Pawła II „Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi”, inicjujące ruch Solidarności w Polsce.

Poniższy tekst relacjonuje rozmowy naukowca polskiego z wywiadem amerykańskim w latach 1986/87 na temat Solidarności i terroru komunistycznego w czasie Zimnej Wojny pod okupacją sowiecką. Tym naukowcem byłem ja, autor tego tekstu. Podczas przeprowadzonych rozmów zasugerowałem, że Stany Zjednoczone przejmą kontrolę nad centrum Europy po uwolnieniu Polski z bloku sowieckiego poprzez dokonanie zamachu pałacowego na Kremlu i następnie przez przyjęcie Polski do NATO. Chciałem, żeby Polska powróciła do swojego strategicznego przyjaciela, Stanów Zjednoczonych Ameryki.

Zniwelowanie kontroli Moskwy nad Polską było sposobem na przekonanie komunistycznych przywódców w Polsce, że ich czas wkrótce się skończy, jeśli nie zwrócą swoich oczów na Zachód. Ponadto, aby uniknąć poważnych perturbacji, komuniści pod nazwami takimi jak „antykomuniści” lub “opozycja komunistyczna” powinni nadal rządzić swoimi terytoriami przez jakiś czas, pod warunkiem, że zagwarantują wolne wybory. Okazało się, że komunistyczny rząd w Polsce posiadł silną fałszywą opozycję, słynną Solidarność, dla kontroli ruchów antykomunistycznych. Przejęcie kontroli nad Polską używając fałszywej opozycji było więc dosyć proste, ale następnie fałszywa opozycja musiała systematycznie robić także to co głosiła i przeprowadzać wolne wybory, przechodząc w ten sposób na demokrację.

Warto poznać ten tekst, bo relacje w nim zawarte zostały na pewno użyte dla obalenia komunizmu w Polsce i wygrania Zimnej Wojny. Typowe opisy ruchu Solidarności podawane w większości mediów to ‘fake news’ w wersji Lecha Wałęsy, np. relacje “historyka” Norman ‘a Davies ’a w których Wałęsa odgrywa zasadniczo jedyną ważną rolę “opozycjonisty” solidarnościowego, podczas gdy dowody i zeznania świadków świadczą, że Wałęsa pracował owocnie i tajnie dla komunizmu w Polsce sowieckiej.

Poniższy tekst to kilka rozdziałów z książki: Zbigniew Wojcik, “Slaying the Soviet Beast…”, z małymi modyfikacjami. Książka relacjonuje ucieczkę rodziny spod okupacji sowieckiej, działalność siatki szpiegów sowieckich w USA, rolę wiary katolickiej w Polsce dla przetrwania w komunizmie, obecny wzrost komunizmu na świecie i wiele innych rzeczy, np. informację strategiczną przekazaną wywiadowi USA w latach 1986/87 jak dokonać przewrotu pałacowego na Kremlu.

Zbyszek otrzymał stanowisko profesora na uniwersytecie w Kansas. Po przybyciu z Warszawy był obserwowany przez sowieckiego szpiega, który zaprosił go na ten uniwersytet. Z powodu gier Zimnej Wojny, Zbyszek zostaje niespodziewanie oddzielony od swojej rodziny, która pozostała w Warszawie. Komunistyczna służba bezpieczeństwa odbiera jego żonie i dzieciom paszporty. Na całe szczęście, sytuację monitorują także oficerowie wywiadu USA, którzy obiecują Zbyszkowi pomoc w połączeniu rodziny. Poniżej przedstawione są fragmenty rozmów Zbyszka z oficerami amerykańskiego wywiadu: Anną, jego szefem na uniwersytecie i Czadem, jej mężem.  Wywiad każdego kraju odbywa zapewne wiele rozmów, ale nie przypadkowo i często nie oficjalnie. Na uniwersytecie Anna oczekiwała przybyszów z Polski, aby wzięli udział w „jej” projekcie. Zbyszek się kwalifikował, dlatego informacje jakie dostarczał były skrzętnie opracowywane i Zbyszek był pytany przez długi okres czasu o wyjaśnienia i o okoliczności. Wywiad USA był bardzo zainteresowany i nie byłoby projektu Anny bez dużych oczekiwań.

To nie Zbyszek mówił, co Amerykanie mają robić, to wywiad USA pytał i dostawał informacje, bo Zimna Wojna trwała, a dokumenty ujawnione wcześniej przez Pułkownika Ryszarda Kuklińskiego wskazywały na zaawansowane przygotowania Paktu Warszawskiego do ataku na Zachodnią Europę. Wielu ludzi brało udział w zmaganiach Zimnej Wojny;  Zbyszek był jedna z wielu osób, jednak projekt Anny musiał mieć znaczenie dla polityki i informacje uzyskane z niego musiały być przetwarzane i stosowane.  Węzłową postacią przemian był Michaił Gorbaczow, dzięki któremu jego „pierestrojka” stała się niekontrolowanym rozpadem całego Bloku Sowieckiego (np. olbrzymie składy broni atomowej pozostałe na Ukrainie nie zostały w sposób planowany wycofane na tereny Rosji).

Wywiad Ameryki znał słabości Bloku Sowieckiego. Szmuglowanie istotnych informacji z Polski na Zachód było możliwe, np. naukowcy z Warszawy jeździli na kontrakty do Ameryki. Na wykorzystaniu tej słabości polegał projekt Anny: wystarczyło trochę porozmawiać z naukowcami, w czymś pomoc, coś obiecać. Naukowiec na poziomie profesora mógł coś istotnego słyszeć, brać w czymś udział, coś doświadczyć i wyciągnąć ważne wnioski. Bez informacji wywiadowczej wygranie każdej wojny jest niemal niemożliwe.  Wywiad nie interesuje się plotkami. Jeśli otrzymywane informacje nie są istotne, współpraca ustaje.

W projekcie wywiadowczym takim jak ten w Kansas nie było dużo obiecujących naukowców z Polski. Spośród kilku profesorów zatrudnionych z Polski, tylko Zbyszek nie miał podejrzanej przeszłości i miał prawdziwe motywacje przeciwstawienia się komunizmowi sowieckiemu.

Wygranie Zimnej Wojny było możliwe bez udziału siły militarnej: wystarczyło zebrać razem kilka osób, najważniejszych w owym czasie na świecie, przekonać ich o prawdziwości „imperium zła” i zaproponować rozwiązanie. Rozwiązanie musiało wszystkim pasować i musiało być osiągalne poprzez rozmowy.  Walka z komunistycznym złem była rozgrywana w Polsce na dużą skalę pod hasłem Solidarności.  Dogłębne poznanie tego tworu politycznego było ważnym punktem moich rozmów z wywiadem U.S.

Prowokacje i infiltracja ruchu Solidarność

“Czy pracował Pan z Solidarnością w Polsce?” – zapytał Czad.

“Byłem członkiem, ale nie byłem aktywny. Wolałem milczeć i czekać na możliwość podróży na Zachód” – odpowiedział Zbyszek. “Zauważyłem, że Solidarność była zinfiltrowana. Gdybym pojawił się na spotkaniu Solidarności, komuniści wiedzieliby o tym. Wszyscy prawdziwi bohaterowie już nie żyją w Polsce. Jak tylko coś powiesz lub zrobisz, oni zaraz o tym wiedzą.”

Czy miał Pan jakieś incydenty, jakieś problemy jako członek?”

“Kilka. Na przykład, kiedyś, kiedy pracowałem w Instytucie Kosmicznym w Warszawie, zauważyłem wiele reklam zachęcających pracowników do zapisania się do Solidarności, antykomunistycznej organizacji opozycyjnej. Drzwi i ściany były pokryte plakatami wypełnionymi sloganami i hasłami. Słowa odnosiły się do wolności, poczucia obowiązku itd. Natychmiast mnie to wciągnęło i złapałem przynętę.”

Och, nie!” Ann uśmiechnęła się, spodziewając się usłyszeć ciekawą historię o zapisaniu się do ruchu Solidarności w komunistycznej agencji. “Czy się Pan zarejestrował?”

“Tak, konkretnie to zrobiłem. Byłem entuzjastycznie nastawiony do Solidarności i podziwiałem instytucję rządową za próbę ucieczki od komunizmu. Cały korytarz i duża sala zostały urządzone w taki sposób, aby przyciągnąć odwiedzających do rejestracji. Zauważyłem kilka pięknych pań czekających przy ładnych biurkach z dekoracjami, aby zachęcić ludzi do zapisania się. Jedna z pań przemówiła do mnie ciepło, wręczając mi kwestionariusz potrzebny, aby zostać członkiem Solidarności. Potrzebowała tylko mojego nazwiska i podpisu”.

“Pana nazwisko”, zapytała mnie ładnie i szybko je wpisała. Potem natychmiast wskazała miejsce, gdzie muszę się podpisać i ja szybko zrobiłem swój podpis. W ten sposób zostałem członkiem Solidarności i byłem z tego bardzo dumny.”

“Bardzo ciekawe okoliczności, w samej agencji rządowej, nie mniej! Co wydarzyło się później?”

“Zauważyłem, że przy stołach w sali było o wiele więcej członków Solidarności, którzy czekali na odwiedzających, niż samych odwiedzających. W rzeczywistości cała sala była prawie pusta, z wyjątkiem mnie i innego człowieka stojącego przy wejściu.

“Prawdopodobnie zarejestrowałbym się tak jak Pan. Bardzo ekscytujące!”

“Wtedy zdałem sobie sprawę, że nigdy wcześniej nie widziałem żadnej z tych osób. Zacząłem mieć mieszane uczucia na temat mojego zbyt pochopnego działania. Wtedy mężczyzna stojący przy wejściu podszedł do mnie, aby podziękować mi za zapisanie się do Solidarności. Powiedział, że cały kraj jest w trakcie transformacji w kierunku lepszej przyszłości, że kraj mnie potrzebuje i że ktoś skontaktuje się ze mną wkrótce. Uścisnął mi ręce. Potem po cichu wróciłem do mojego biura.

“I nikt Pana więcej nie wzywał na rozmowę?”

“Nie. Nie zostałem wezwany aż do następnego dnia.”

“Kto Pana przesłuchiwał?”

“Bardzo mały mężczyzna podszedł do mojego biurka, przedstawił się i powiedział, że jest na wakacjach w Polsce w odwiedzinach z zachodniego kraju.”

“Przypomina mi to grę w pokera, podbicie stawki wyżej.”

“Tak i znowu złapałem przynętę.” Zbyszek się śmiał. “Zdałem sobie sprawę, że przyszedł do mnie porozmawiać o zapisaniu się do Solidarności. Odpowiedziałem od razu, że planowałem kiedyś podróżować i pracować na Zachodzie. Powiedziałem mu, że chcę zostać członkiem Solidarności ze względu na oczekiwania na Zachodzie, że Polacy są członkami Solidarności. Jak można tam pracować, nie będąc członkiem Solidarności?”

“Wydaje się, że dał Panu wskazówkę, kiedy wspomniał o swoim pobycie na Zachodzie”, zasugerował Czad.

“Rzeczywiście, bo w końcu powiedział mi, że będzie wspierać moją wersję podróży w przyszłości na Zachód z moim członkostwem w Solidarności.”

“Czy to był koniec historii?”

“Dzień lub dwa później odwiedził mnie szef wysokiego szczebla, który zapytał mnie, co powiedziałem podczas dochodzenia. Był zaskoczony, że wyszedłem bez szwanku. Był zdenerwowany i bardzo poważnie zapytał mnie, kto kazał mi zapisać się do Solidarności. Nigdy już potem nie słyszałem o tym małym człowieku ani od moich szefów o moim członkostwie w Solidarności. Ale cieszyłem się, że otrzymałem gratulacje za moje członkostwo w Solidarności od mężczyzny przy drzwiach wejściowych i nie żałowałem, że uścisnąłem mu rękę, mimo że zdałem sobie sprawę, że był dobrym prowokatorem agentury sowieckiej.”

 Była to więc prowokacja zachęcająca pracowników do zapisania się do “Solidarności”.

“Prowokacja jest powszechnym narzędziem służącym do rozpoznawania i zwalczania opozycji. Agenci są szkoleni, aby skupić się na pewnych celach, wykreować prowokacje, a następnie przeprowadzać przesłuchania. Jeśli uznają to za konieczne, będą aresztować, bić i torturować. Jeśli to wszystko nie przyniesie zamierzonego efektu, zabiją. Wielu księży w Polsce zostało zabitych. Ksiądz Popiełuszko był brutalnie torturowany, zanim został zamordowany. Każdy, kto próbuje być bohaterem, zostaje zabity. Bohaterowie przegrywają walkę, gdy tylko zostaną rozpoznani – wtedy już nie żyją. Moje podejście było, aby zawsze pozostać przy życiu. Przeżyłem, udając, że zgadzam się z ich systemem i stwarzając wrażenie, że przestrzegam ich zasad. Byłem dla nich miły i unikałem aktywnego zajmowania stanowiska wobec systemu.”

“Instytut Kosmiczny jest agencją rządową” – kontynuował Zbyszek – ale praktycznie wszystkie miejsca pracy w Polsce należą do rządu komunistycznego. Wszędzie poddawano ludzi prowokacjom”.

—————————————————————————————————————————

“Byłem też przedmiotem kolejnej prowokacji, której częścią były antykomunistyczne ulotki” – kontynuował Zbyszek podczas kolejnego spotkania z Anną i Czadem. “Kiedyś poproszono mnie o rozdawanie ulotek zwanych ‘bibułą’, które są nielegalną propagandą.”

“Kto Pana o to poprosił? Czy ktoś z Solidarności?”

“Nie sądziłem, że w ogóle był to członek Solidarności. Byłem na spotkaniu Klubu Górskiego w Warszawie. Odkąd polubiłem wspinaczkę i turystykę, byłem członkiem tego klubu. Tam poznałam młodą kobietę, która zapytała mnie, jaki jest mój zawód. Oczywiście spodziewała się, że zadam jej podobne pytanie i powiedziała mi, że powiela nielegalną propagandę i potrzebuje kogoś takiego jak ja, aby ją rozpowszechniać. Zaalarmowały mnie moje instynkty. Wcześniej słyszałem plotkę, że mój przyjaciel, Wojtek, który przedstawił mnie tej pani, był tajnym agentem komunistycznym. Nie widziałem się z nią wcześniej i nie byłem świadomy zawodów ludzi na spotkaniach klubowych. Jakoś wydało mi się podejrzane, że ten kontakt trafił się tak łatwo, więc po prostu uśmiechnąłem się i dałem coś w rodzaju negatywnej odpowiedzi.”

“Szukali ludzi do pracy dla nich,” Ann powiedziała. “Czy Pan zapytał, co zazwyczaj robią jej dystrybutorzy?”

“Zrobiłem to. Powiedziała, że pracują zawodowo, a także rozdają jej ulotki w ich miejscach pracy.”

“Dlaczego komunistyczni agenci mieliby rozdawać antykomunistyczne ulotki?” Ann była nieco zdezorientowana.

“To ma sens. W ten sposób mają kontrolę nad ruchem antykomunistycznym od początkowych etapów. Ich agenci są aktywni i agresywni w ruchu podziemnym, gdzie dominują. Stają się liderami opozycji i nie mają się czego obawiać. Mogą łatwo zidentyfikować potencjalnych i prawdziwych działaczy antykomunistycznych. Gdy zainteresowany staje się aktywny, dalej obserwują i ostatecznie aresztują opozycjonistę. Po aresztowaniu więzień jest zazwyczaj zmuszony do podpisania dokumentu współpracy. Uparty lub agresywny więzień, który pozostaje poza kontrolą, zostaje pobity, a nawet zabity. Komuniści są mądrzy i zachowują całkowitą kontrolę przy użyciu takich metod terroru.”

“W ten sposób fałszywi działacze Solidarności mogą zastąpić prawdziwą opozycję”, powiedziała Ann z rozwagą, “a prawdziwe idee wolności i demokracji uciekają przed społeczeństwem. Mimo to nie rozpowszechniałbym antykomunistycznej propagandy, gdybym była komunistką, nawet do wykrywania antykomunistów, ponieważ nielegalna propaganda jest czytana przez ludzi. Agenci muszą wierzyć, że ich ulotki są bardzo ściśle kontrolowane. Jeśli komuniści produkują ulotki i rozdają je, zwiększają ryzyko, że antysystemowa propaganda będzie rozpowszechniana dookoła w sposób mniej kontrolowany”.

“To prawda”, odpowiedział Zbyszek. “Słyszałem o mechanizmie rozprzestrzeniania ruchu komunistycznego w Moskwie przed rewolucją sowiecką w carskiej Rosji. Jeden bardzo utalentowany komunista poprosił rosyjską tajną policję polityczną o pomoc w dystrybucji komunistycznych ulotek jako prowokacyjnej przynęty do łapania komunistów. W tym czasie komunizm zyskiwał na popularności w Rosji. Car przychylił się do jego wniosku i przyznał pomoc. Tajni agenci polityczni rozdawali ulotki i aresztowali wielu komunistów, ale wkrótce komunizm szybko się rozrósł i wyszedł poza ich kontrolę”.

“Ale agenci cara byli tylko pomocnikami, którzy rozdawali ulotki”, skomentowała Ann. “Udało im się złapać naiwnych komunistów, ale nie wniknęli głęboko w ruch komunistyczny. Nie byli w stanie zneutralizować prawdziwych przywódców komunistycznych, czego dowodzi fakt, że rewolucja w Rosji miała miejsce”.

“Komuniści wygrali rewolucję i ta sprytna sztuczka przyczyniła się do ich zwycięstwa”, powiedział Zbyszek. “Powinniśmy użyć podobnej sztuczki przeciwko komunizmowi. Rozdają ulotki, aby złapać naiwnych antykomunistów, ale dzięki temu ruch Solidarności rozprzestrzenia się. Jak powiedziałem wcześniej, Polska jest jak rzodkiewka, czerwona tylko na powierzchni. Słyszałem o działaczach antyradzieckich i pro-solidarnościowych w milicji w Polsce i w urzędach państwowych. Działacze propolscy i pro-solidarnościowi nazywani są “tymi”, a popierający Sowietów twardogłowi komuniści są nazywani “tamtymi”. Myślę, że “ci” poparli moją podróż do USA, a “tamci” są odpowiedzialni za spowodowanie problemów, które mam teraz z moją rodziną.

“Czy Solidarność istnieje w Związku Radzieckim?”

“Rozważają tam posiadanie takiej organizacji jak Solidarność”, powiedział Zbyszek. “Moja żona opowiedziała mi o profesorze ze Związku Radzieckiego, który odwiedził jej Instytut w Akademii Nauk. Zadał jej wiele pytań na temat Solidarności. Pomysły ruchu Solidarności mogą się tam szerzyć”.

Zbyszek dalej opisywał swoje doświadczenia związane z prowokacjami tworzonymi przez agentów komunistycznych: “Od czasu do czasu spotykałem zaprzyjaźnionych ludzi udających, że są w opozycji”.

“Proszę kontynuować”, zachęciła Ann.

“Pamiętam co najmniej dwie dziwne prowokacje zaaranżowane przez Bogdana, sowieckiego tajnego agenta. Bogdan był “przyjacielem”, którego znałem z moich przygód w Tatrach. Kiedyś poprosił mnie abym pomógł jego “opozycyjnej” grupie w renowacji budynku Kościoła katolickiego w Warszawie. Powiedział ze śmiechem, że prawo dosłownie mówi, że remonty na budynkach kościelnych są niedozwolone przez “siedem dni w tygodniu”, ale jego “opozycyjna” grupa jest sprytna i omija to głupie prawo, pracując w kościołach po nocach! Wybuchnąłem śmiechem i zgodziłem się pomóc jego grupie. Powiedział mi, że ktoś przyjedzie po mnie samochodem, aby mnie tam zabrać. Powiedział, że otrzymali dużo pieniędzy od osób z zagranicy, którzy wspierali Solidarność, więc mogli sobie pozwolić na dobry samochód. Samochód zaimponował mi jako dość fantazyjny i kosztowny. Zwykły pracownik nigdy nie byłby w Polsce w stanie sobie pozwolić na coś takiego. Byłem pewien, że należał do agenta komunistycznego wysokiego szczebla. Weszliśmy do kościoła i wyglądało to tak, jakby nas oczekiwano, ponieważ wszystkie światła były włączone. W środku było kilku młodych ludzi, ale nikt się nie modlił, co wydawało mi się nieco dziwne.”

“Czy ktoś pracował nad remontami wewnątrz kościoła?” – zapytała Ann.

“Nie, po prostu ludzie stali w grupie, przy ołtarzu. Ich zachowanie wydawało się nietypowe, jakby nie wiedzieli, co się robi w kościele. Zazwyczaj ludzie nie stoją jako grupa wewnątrz kościoła. Dwie lub trzy osoby mogą siedzieć blisko siebie, ale nie za dużo. Stali dość sztywno. Więc ja też stanąłem obok nich. Wkrótce podszedł do mnie ksiądz, zbliżył się do mnie i powiedział coś w stylu: “Przychodzą tu często, próbując zakłócić moje posługi dla Boga”, a potem zniknął.

“Skąd wiedział, że ma zbliżyć się do Pana, a nie do kogoś innego?” – zapytała Ann.

“Kiedy przekraczałem linię środkową kościoła, uklęknąłem i uczyniłem znak krzyża. Nikt inny nie uklęknął ani nie pokłonił się w trakcie chodzenia po kościele. Wkrótce po odejściu księdza ktoś powiedział: “nie ma dzisiaj pracy” i ludzie zaczęli wychodzić. Nikt nic nie zrobił, nikt nie prosił mnie o wykonanie jakiejkolwiek pracy, a ksiądz odszedł. Po tym wszystkim nie było żadnych uwag.”

“Możliwe, że sprawdzali Pana”, powiedział Czad.

“Kiedy indziej Bogdan przygotował kolejną, bardziej niebezpieczną prowokację ” – kontynuował Zbyszek – kiedy poprosił mnie, abym przechował jego niebezpieczne materiały, które były niezbędne do wykonywania wielokrotnych kopii ulotek. Powiedział, że nie chce, aby ktokolwiek znalazł dowody na wypadek przeszukania jego mieszkania. Na szczęście jakiś czas wcześniej Bogdan przedstawił mnie swojemu przyjacielowi z czasu liceum, który opowiedział mi bezpośrednio o politycznej pracy Bogdana.

Innymi słowy, Bogdan odgrywał rolę lidera opozycji produkującego i rozprowadzającego materiały podziemne”.

“Niebezpieczna sytuacja. Jak się Pan zachował?”

“Wziąłem jego materiały, ponieważ postanowiłem traktować go jak przyjaciela, tak jak się tego spodziewał, ale nie chciałem, żeby mnie złapano na tej prowokacji. Nie trzymałem materiałów w moim domu. Na szczęście materiały były dość małe i można je było umieścić w ręcznej torbie. Zabrałem je do domu mojego ojca i tam ukryłem”.

“Czy ktoś sprawdzał Pana lub Pana mieszkanie?”

“Nikt. Ale około dwa dni później po tym jak przetransportowałem materiały do ojca, Bogdan poprosił mnie o dostarczenie niebezpiecznego materiału. Podał mi lokalizację, datę i godzinę dostawy.”

“A potem został Pan złapany.”

“Wcale nie. Zawiodłem, aby je dostarczyć. Nie udało mi się również innym razem, a potem przestał prosić mnie o zwrot niebezpiecznego materiału.”

“To była droga wyjścia.”

“Zwróciłem materiały do jego mieszkania około dwa miesiące później; po prostu niespodziewanie zapukałem do jego drzwi. Po tym incydencie jego prowokacje ustały”.

—————————————————————————————————————————————-

“Wygląda na to, że Pan znał Bogdana od dawna.”

“Tak, zaprosił mnie nawet na swoją ceremonię ślubną. Ślub odbył się w małym kościele w Tatrach”.

“Czy mieli ślub katolicki?”

“Tak, ale miała miejsce sytuacja, która mnie zaintrygowała. Zrobiłem kilka zdjęć na imprezie i kiedy przygotowywałem się do wcześniejszego opuszczenia wesela, poproszono mnie o przekazanie im filmu z aparatu fotograficznego ze zdjęciami, które zrobiłem. Bogdan wyjaśnił, że muszą zobaczyć zdjęcia, które zrobiłem, a potem oddadzą mi je, a wywoływanie filmu i robienie kopii zdjęć będzie za darmo. Rzeczywiście, dobrze po miesiącu otrzymałem moje zdjęcia z powrotem, ale tylko te z Bogdanem i jego żoną. Zdjęcia zostały ocenzurowane: zabrakło wszystkich innych zdjęć.”

“Czy Bogdan kiedykolwiek przedstawił Pana swojemu szefowi?”

“Myślę, że tak. Pewnego razu Bogdan zaprosił mnie na małą imprezę w swoim mieszkaniu, a tam przedstawił mnie swojemu przełożonemu”.

“Kto był jego szefem?”

“Adam Michnik. Ale nie miałem okazji z nim porozmawiać.”

“Nie trzeba było”, powiedziała Ann z uśmiechem. “Uścisk dłoni robi swoje.”

“Kiedyś Bogdan opowiedział mi o prawdziwym opozycjoniście. Zamiast trzymać go w więzieniu, milicja polityczna odwiedzała go regularnie w jego mieszkaniu. Spodziewał się ich i wiedział, po co przychodzą. Kiedy wchodzili, kładł się bez pytania, a oni przystępowali do bicia go. Kiedy skończyli, po prostu odchodzili.”

“Jak się nazywał?”

“Wujec.”

“Jakie to strasznie dziwne!” Czad wykrzyknął zdumiony. Zrozumiał, że gdy agent reżimu, w tym przypadku Bogdan, wymienił nazwisko członka opozycji, był to prawdopodobnie fałszywy opozycjonista. “Kto przy zdrowych zmysłach chętnie czekałby na pobicie przez swoich ciemiężycieli? To niespotykane! Może ten incydent był ćwiczeniem lub prowokacją dla nowych agentów spotykających się z opozycjonistą?”

Później Zbyszek myślał o incydencie z “remontem” budynku Kościoła katolickiego w Warszawie przez fałszywą grupę opozycyjną i księdza katolickiego, który zwrócił się do niego ze skargą na tajną milicję polityczną.

Ten duchowny musiał być księdzem Jerzym Popiełuszko, Zbyszek kontemplował, przypominając sobie twarz i szczupłą sylwetkę księdza, z którym się zetknął, oraz fotografie słynnego katolickiego księdza torturowanego i zamordowanego później przez komunistycznych ciemiężycieli. Podszedł do mnie ksiądz Popiełuszko! Chcieli sprawdzić, czy ksiądz mnie rozpozna, czy też ja go rozpoznam. W tym czasie podszedł do mnie ksiądz i tylko do mnie, ale ponieważ byłem jedynym, który uczynił znak krzyża, nie mogli ustalić, czy ksiądz mnie znał, czy nie. Podszedł do mnie, ponieważ uznał, że jestem wierzącym w Chrystusa. 

W październiku 1984 r. ksiądz Jerzy Popiełuszko został schwytany, brutalnie torturowany przez sześć dni i zamordowany przez komunistyczną tajną milicję w Polsce za otwartą i ostrą krytykę reżimu komunistycznego. Został beatyfikowany w 2010 roku.

Osiągnięcie całkowitej kontroli nad opozycją antykomunistyczną

“Pamiętam jedną prowokację, która nie była specjalnie skierowana przeciwko mnie; raczej powiedziałbym, że to była ogólna prowokacja” – powiedział Zbyszek. “Strajk Solidarności został ogłoszony na ulotkach rozdawanych w Warszawie. W południe w przewidywanym dniu wszyscy w Warszawie mieli podejść do okna z widokiem na główną ulicę i przez kilka minut machać ręką. Pracowałem w dużym pokoju razem z może tuzinem kolegów. Rozglądałem się około minuty przed południem i nikt się nie poruszył. Zagadnąłem mojego kolegę, z którym rozmawiałem częściej i którego podejrzewałem, że jest agentem, że podejdziemy do okna z powodu strajku. Powiedział: “ach” i natychmiast zabrał mnie do łazienki z oknem zwróconym w stronę głównej ulicy. Podszedłem do okna, ale on tego nie zrobił. W międzyczasie przyszedł inny mężczyzna i zaczął opowiadać dowcip. Spojrzałem na okna po drugiej stronie ulicy. Nikt nie machał. To była dzielnica przemysłowa.”

“To mogła być prowokacja. Czy rozmawiał Pan z kimś o tym?”

“Nie, i nie machałem, bo nie widziałem strajku. Formalnie byłem w łazience przy oknie, aby obserwować strajk, ale nikt nie zadał mi żadnych pytań na ten temat. Prowokacja, ogłoszona w całej Warszawie, odbyła się bez strajku, wykazując, że ruch Solidarności był pod całkowitą kontrolą komunistów”.

“Czy kiedykolwiek był Pan na przemówieniach Michnika? Wiemy, że mówił publicznie przeciwko komunizmowi w Polsce”.

“Tak. Kiedyś na Wydziale Elektroniki, kiedy byłem studentem, zauważyłem, że duża sala była pełna ludzi. Wszedłem i zapytałem, kto jest mówcą, ale nie zostałem na długo, przewidując, że może to być prowokacja skierowana do osób zainteresowanych “przemówieniami dysydentów”. Wolałem czytać artykuły o polityce i historii Polski, które były nieocenzurowane przez komunistów. Nie wierzyłem, że na uniwersytecie był wówczas jakikolwiek rodzaj wolności słowa. W rzeczywistości byłem pewien, że to prowokacja.”

“Nasz prezydent lubi dowcipy z bloku sowieckiego”, zagadnął Czad.

“Wiele dowcipów powstaje w oparciu o to, co dzieje się w polityce. Niedawno słyszałem żart o spotkaniu z sekretarzem Partii Komunistycznej. Sekretarz opowiedział, jak zawiązać pętlę, aby powiesić się, jeśli sytuacja gospodarcza stanie się desperująca. Jeden z posłów na spotkaniu zabrał głos. “Jesteśmy zdesperowani, ponieważ w sklepach nie ma jedzenia. Czy mógłby Pan zademonstrować na sobie, jak działa ta pętla?'”

“Jak wygląda sytuacja z żywnością w Związku Radzieckim?” – zapytała Ann.

“Jest gorzej niż w Polsce. W Polsce można kupić żywność na czarnym rynku. Tam o wiele trudniej jest kupić wszystko, ponieważ rolnictwo zostało zrujnowane przez kolektywizację. Sezon rolniczy jest bardzo krótki w Rosji, ponieważ znaczna część tego terytorium to Syberia; jest bardzo zimno przez większość roku. Rosjanie są biedni; słyszałem, że emerytura tam to równowartość ośmiu dolarów miesięcznie. Rosyjskie półki sklepowe puste są od czasów II Wojny Światowej. Ponadto Rosjanie, ze swoimi bardzo ograniczonymi zasobami, muszą pomagać innym narodom w Bloku Sowieckim, takim jak Niemcy Wschodnie”.

“A czego nauczył się Pan od rodziców o komunizmie?”

“Moi rodzice unikali rozmów o systemie komunistycznym lub polityce w domu w okresie, gdy ich dzieci chodziły do szkoły. Nie chcieli, żebyśmy powtarzali ich opinie. Dzieci komunistycznych agentów zawsze słuchały w szkole. Zbierali informacje nie tylko o polityce, ale także o działaniach czy postawach rodziców ucznia. Był jeden agent w mojej klasie liceum, który był w moim wieku. Mój ojciec zaczął mówić do mnie o systemie politycznym, kiedy byłem bliski ukończenia szkoły średniej. Do tego czasu moja opinia na temat komunizmu opierała się na tym, czego uczono mnie w szkole, tak jak głosiła oficjalna propaganda. To dało mi możliwość studiowania na poziomie uniwersyteckim.”

“Od mojego ojca– kontynuował Zbyszek – “Nauczyłem się unikać aktywnego zaangażowania przeciwko sowieckim zasadom lub władzy w Polsce. Później moje własne obserwacje i doświadczenia nauczyły mnie przyjąć tę samą postawę. Byłem ostrożny podczas rozmowy z przyjaciółmi lub kolegami. Jeśli doszło do oczywistej prowokacji, odmawiałem zastosowania się. Podczas dyskusji politycznej w pracy moje zachowanie trochę się zmieniało, ale w zasadzie wiedziałem, kiedy przestać. Gdybym miał do czynienia z prowokacją, w której musiałem ustnie i bezpośrednio przedstawić swoją opinię, a gdybym był pewien, że była to konfrontacja z autorytetem, mógłbym przedstawić swoją opinię jako korzystną dla reżimu.”

“Czy Pana żona, Barbara, jest członkiem Solidarności?”

“Nie. Obawialiśmy się, że komuniści od razu dowiedzą się, gdyby ona była członkiem. Wtedy straciłaby pracę lub byłaby zmuszona do współpracy, a my mielibyśmy problemy z podróżowaniem za granicę. Prawdopodobnie nie dostałaby paszportu. Jej kierownik w pracy, Mietek, którego znałem, uczestniczył w spotkaniach Solidarności i współpracował z tajną milicją polityczną.”

“Skąd wiedział Pan, że z nimi współpracował?”

“Powiedział mi. Zachęciłem go małą prowokacją i on się do tego przyznał. Co można osiągnąć, uczestnicząc w spotkaniach Solidarności, kiedy wiedziało się, że jest tam agent? Spotkanie takie nie było politycznie bezpieczne. Nie sądziłem, aby jakieś spotkanie Solidarności odbywało się bez ich kontroli”.

Zbyszek przypomniał sobie historie, którą usłyszał od swojej żony.  Do ich naukowej placówki przyjęto kobietę – naukowca. Kierownik zespołu, wybitny profesor, trzymał w rękach formularz podania o pracę, który został wypełniony i podpisany przez tego nowego naukowca. Zwrócił się do tej kobiety mówiąc głośno: “jedno z pytań w formularzu podania konkretnie zapytuje: czy kiedykolwiek współpracował Pan/ Pani z opozycją przeciwko rządowi Polski czy Związku Radzieckiego?

Proszę Pani, Pani wpisała “NIE”, więc zaakceptowałem Pani zatrudnienie w moim dziale, ponieważ jest Pani wysoko wykwalifikowanym naukowcem. Ale w tej konkretnej kwestii kłamała Pani, ponieważ Pani polityczne nastawienie zostało dokładnie sprawdzone. Nie może Pani już pracować w naszej instytucji. Proszę natychmiast wyjść.”

Naukowiec, która była tylko jeden dzień na swoim nowym stanowisku, nie powiedziała ani słowa. Po prostu wstała i wyszła, a pracownicy, którzy byli świadkami tego wydarzenia siedzieli w całkowitej ciszy.

“Zbyszek, byłam przerażona. To był pokaźny pokaz władzy politycznej!” Barbara zakończyła po zrelacjonowaniu historii mężowi. “Profesor był dobrze przygotowany do tego imponującego przedstawienia. Liczy się pozostawanie w zgodzie z reżimem.”

“Rzeczywiście, jego kariera naukowa była wynikiem jego poparcia dla porządku politycznego.” Odpowiedział Zbyszek.

“Wiem, że kilku kolegów z naszej grupy uczestniczy w spotkaniach Solidarności, ale żaden z nich nie został wydalony z pracy”, rozważała Barbara. “Jedynym wytłumaczeniem tej sprzeczności jest to, że wszyscy pracują politycznie dla Mietka, który jest odpowiedzialny za antykomunistyczną grupę Solidarności, a jednocześnie jest tajnym oficerem politycznym w specjalnych siłach milicyjnych walczących z opozycją!”

Barbara zatrzymała się na chwilę, ale jeszcze jedno pytanie ją irytowało: “Dlaczego ten nowy naukowiec był traktowany tak inaczej?”

Zbyszek natychmiast znalazł odpowiedź. Odpowiedział: “Podczas pierwszego dnia pracy w waszym dziale nowa pracownica musiała dostać możliwość pracy politycznej po obu stronach. Twój szef musiał z nią porozmawiać i nie widział żadnej szansy, aby mogła być wykorzystana politycznie jako nowa komunistka. Była prawdziwą patriotką, nie dała się manipulować. Ich planem było, aby posłużyła jako szpieg w jej grupie opozycyjnej, która nie była jeszcze w pełni zsowietyzowana.

Nie zdradziła swoich przyjaciół i wolności za fantazyjną pozycję naukowca. Uważam, że komuniści mieli w jej grupie opozycyjnej co najmniej jednego szpiega, który ją zdradził, ponieważ komuniści już wiedzieli, że nie jest politycznie zgodna z Partią, choć nie była wystarczająco niebezpieczna, aby zostać uwięzioną. Teraz będzie jej bardzo trudno znaleźć zatrudnienie gdziekolwiek indziej. Nasze rozwiązanie, aby kierować się naszymi instynktami, jest dobre: unikać tak zwanych spotkań opozycji. Są pułapką”.

“Nie jestem głupia”, uśmiechnęła się Barbara do męża. “Tracisz wolność, gdy uwierzysz, że walczysz o wolność w zorganizowanym spisku opozycji.”

———————————————————————————————————————————-

“Czy głosował Pan w Polsce?” – zapytała Ann. ” Tak. Bo głosowanie było tylko prowokacją, aby zobaczyć, kto nie popiera komunizmu w Polsce. W rzeczywistości, kiedyś moja żona i ja poszliśmy głosować w lokalnych wyborach w pobliżu naszego tymczasowego pobytu w Warszawie, a naszych nazwisk nie było na liście. Złożyliśmy na to skargę, więc potem dopuścili nas do głosowania. Słyszałem, że paszporty nie były przyznawane obywatelom, którzy nie głosowali. W Polsce wyniki głosowania są już przygotowane przed rozpoczęciem głosowania. Jak widzicie, głosowanie nie ma wpływu na wyniki wyborów”.

Obietnica złożona w Coventry weteranom Monte-Cassino

“Chciałabym usłyszeć więcej o prowokacjach, aby wyjaśnić charakter gier politycznych rozgrywanych w Polsce”, powiedziała Ann.

“Jeden z moich kuzynów, Albert, dał mi małą zapinkę Solidarności, którą mógłbym przymocować do kurtki.  Widywałem ludzi dumnie noszących takie szpilki. Trzymał swoją zapinkę w widocznym miejscu na piersi, nosząc ją w Sochaczewie i powiedział mi, że i ja powinienem ją nosić i pokazywać w Warszawie. Dał mi jedną, więc przypiąłem ją do mojej kurtki. Wyglądało to bardzo patriotycznie! Postanowiłem ją przynieść do pracy następnego dnia. Kiedy szedłem przez miasto, zostałem nagle zatrzymany przez jednego z najwyższych dyrektorów z mojego miejsca pracy. “Zdejmij to i daj mi to natychmiast!”, zażądał, wyciągając rękę w kierunku szpilki Solidarności widocznej na klapie mojej kurtki. Kiedy zapytałem go, dlaczego, powiedział mi: “Musisz mi natychmiast powiedzieć, kto ci to dał, jeśli nie, zostaniesz aresztowany z poważnymi konsekwencjami”. Dałem szpilkę mojemu dyrektorowi, a on dalej żądał, abym powiedział mu nazwisko osoby, która mi to dała, obiecując, że nic jej się nie stanie. “Niech mi Pan wierzy, nic!”, zapewnił dyrektor, więc powiedziałem mu, że dostałem to od mojego kuzyna Alberta.”

Zbyszek kontynuował: “Dyrektor nalegał dalej, abym wyjaśnił mu, dlaczego nosiłem tę szpilkę. Powiedziałem mu, że otrzymałem stypendium w Anglii i wkrótce tam pojadę. Przypomniałem mu, że on sam zatwierdził mi to stypendium i powiedziałem mu, że w Anglii, na Uniwersytecie Coventry, ludzie będą oczekiwać, że Polacy są członkami Solidarności. Moja odpowiedź go zaskoczyła i on po chwili nagle uśmiechnął się i powiedział: “Wkrótce ja również polecę do Anglii. To cenna informacja!”

“Czy Pana kuzyn był przesłuchiwany?” – zapytał Czad.

“Nie tylko to”, odpowiedział ze smutkiem Zbyszek. “Mój kuzyn został aresztowany i pobity. Później, kiedy mi o tym powiedział, zobaczyłem łzy w jego oczach. Nie pytałem go już więcej o to. Najwyraźniej wiedział, że go wydałem. Czułem się okropnie. Jest dobrym, pracowitym człowiekiem”.

———————————————————————————————————————————-

Zbyszek przyleciał do Anglii bez szpilki Solidarności. Podczas pobytu w Coventry starsza pani, która mówiła po polsku, zapytała go, dlaczego nie nosi zapinki Solidarności.

“To nie wygląda dobrze”, skarciła Zbyszka. “Ludzie widzą, jak idzie Pan ulicami Coventry bez szpilki Solidarności. Ludzie tutaj wiedzą, że jest Pan z Polski. Natychmiast dam Panu jedną zapinkę. Proszę nosić ją tak, aby ludzie wiedzieli, że jest Pan człowiekiem Solidarności! Wszyscy Polacy tu mieszkający płacą składki na Solidarność. Wierzymy, że Polska będzie wolnym krajem, zanim umrzemy!”

“Składki?” – zapytał Zbyszek.

“Wszyscy Polacy w Coventry podpisali zobowiązanie do regularnego udzielania wsparcia pieniężnego na Solidarność i promowania wolności w Polsce. Wszyscy ciężko tu pracujemy, a kiedy widzimy gościa z Polski noszącego szpilkę Solidarności, jesteśmy zachwyceni!”

Sowieccy agenci udający antysowiecką opozycję byli dobrze umotywowani, biorąc pieniądze, które zbierali podstępem od tych patriotów z Coventry, pomyślał Zbyszek. Jednak widział, że jej twarz była pełna nadziei i patriotyzmu. Przymocował szpilkę do kurtki. Został zaproszony na spotkania z Polakami mieszkającymi w Coventry jeszcze kilka razy.

Podczas jednego ze spotkań inna starsza pani powiedziała Zbyszkowi, że wielu mieszkających tam Polaków służyło w Wojsku Polskim, biorąc udział w wygraniu decydującej bitwy pod Monte Cassino. W wyniku tego zwycięstwa, droga została otwarta dla zachodnich aliantów do marszu na północ do Rzymu podczas II Wojny Światowej.

“Jedynie, co możemy teraz zrobić, to mieć nadzieję, że dożyjemy wolnej Polski” – powiedziała starsza pani. “Dołączyliśmy do zachodnich aliantów w czasie wojny i przed każdą bitwą nasi główni dowódcy mówili nam, że jeśli wygramy, wrócimy z wojny, aby żyć w wolnej Polsce. Wszyscy zostaliśmy zdradzeni – Polska wciąż nie jest wolna! Nawet teraz większość z nas nie chce odwiedzać Polski, ponieważ nasz kraj jest okupowany przez Sowietów”. Zatrzymała się i zapytała: “Panie Zbyszku, czy wierzy Pan w Boga?”

“Tak, tak. Wraz z żoną wzięliśmy ślub w Kościele katolickim i tam też ochrzciliśmy nasze dzieci”.

“Jedyną rzeczą, która odróżnia ludzi od zwierząt, to jest wiara. Żadne zwierzę nie ma religii” – powiedziała starsza Polka. “Czy obieca mi Pan, że będzie Pan walczyć o wolność Polski? Och, jestem bardzo dumna, widząc odznakę Solidarności na Pana piersi!”

 “Będę. Obiecuję, że poproszę o pomoc, aby uwolnić Polskę. Teraz pojadę z powrotem do Polski i zrobię wszystko, aby wyjechać do Ameryki i zorganizować tam wsparcie, aby Polska została wyzwolona. Anglia jest zbyt mała, aby wygrać z Sowietami. Tylko USA ma odwagę i moc, aby pokonać Sowietów. Są w stanie Zimnej Wojny z Sowietami i powinni być zainteresowani, aby dowiedzieć się, co mogą zrobić.”

“Czy przysięga Pan na Biblię Świętą?”

“Tak, przysięgam.”

“Ta obietnica niweczy wszystkie Pana poprzednie zobowiązania, jeśli zostały dokonane w przeszłości.”

Zbyszek uśmiechnął się ciepło do starszej pani, pamiętając deklarację, którą zrobił wiele lat wcześniej, kiedy był jeszcze szkolnym chłopcem. Pewnego dnia, podczas lekcji historii, głośno oświadczył swojemu nauczycielowi historii przed całą klasą: “Pojadę do USA i poproszę ten przyjazny i potężny kraj, aby przyniósł Polakom wolność”.

—————————————————————————————————–

Trzydzieści pięć lat po II wojnie światowej polscy żołnierze, którzy pozostali w Coventry, nadal walczyli o wolność, nie marnując żadnej szansy, która mogłaby prowadzić do zwycięstwa. Rozpoznali Zbyszka jako bojownika i zwerbowali go do walki.

Zbyszek zdał sobie później sprawę, jak ważne było spotkanie z grupą staropolskich żołnierzy w Coventry, weteranami z Monte Cassino. Mężczyzna, który zorganizował to spotkanie, kilka razy upewniał się, czy Zbyszek weźmie w nim udział. Rzeczywiście, weterani planowali, aby Zbyszek złożył przysięgę, że będzie walczyć z Sowietami. Być może ich przedstawiciele musieli podróżować z innego miasta. Uczestnicy, którzy przybyli na spotkanie, nie nosili mundurów. Zbyszek zareagował instynktownie, z serca, składając oczekiwaną przysięgę. I wtedy Sowieci zaczęli przegrywać.

Pewnego wieczoru, podczas kolacji z emerytowanym polskim oficerem, który opowiedział mu o swoim udziale w bitwie pod Monte Cassino, Zbyszek został poproszony o zaśpiewanie znanej pieśni wojskowej o polskich żołnierzach walczących w tej bitwie. Tekst piosenki opowiada o czerwonych makach rosnących na Monte Cassino, które zamiast rosy, piły polską krew. Wcześniej, w Polsce, przygotowując się do wyjazdu do Coventry, Zbyszek został zapytany o to samo przez kogoś w jego firmie: “Proszę, niech mi Pan zaśpiewa piosenkę o Monte Cassino”. Następnie kolega ostrzegł surowo: “Prawo nasze zabrania śpiewać tę piosenkę w Polsce! Można pójść do więzienia nawet nucąc ją.” Jego wypowiedź zachęciła Zbyszka jeszcze bardziej do zanucenia tej patriotycznej pieśni.

Co ciekawe, jeszcze w USA Zbyszek pamiętał te dwa przypadki. Wiedział, że jego koledzy z jego ostatniej pracy w Polsce widzieli i podziwiali jego entuzjazm, kiedy śpiewał pieśni patriotyczne, i doszedł do wniosku, że pracowali politycznie po obu stronach w czasie Zimnej Wojny, ponieważ nie sprawiali mu potem żadnych problemów. Podejrzewał, że pracowali dla tajnej milicji politycznej.

—————————————————————————————————————————-

Aby zwiększyć swoje szanse na uzyskanie paszportu na przyszłą podróż do Stanów Zjednoczonych, Zbyszek postanowił przywieźć z Coventry materiały badawcze.

“Czy mógłby mi Pan dać kilka prac dyplomowych z Pana wydziału?” Zbyszek zapytał profesora Stringera, który był kierownikiem Wydziału Sterowania uniwersytetu w Coventry.

“W jakim celu?”

“Chcę zabrać je ze sobą do Warszawy. Potrzebowałbym materiały, które trudno znaleźć lub które nie zostały jeszcze opublikowane. Taki materiał byłby dla moich władz w Polsce bardzo użyteczny. Chciałbym dać im te prace dyplomowe po powrocie do Polski i napisać w moim raporcie podróży, że udało mi się przywieźć ciekawe materiały badawcze. Zostanie to zauważone i da mi to wyższy priorytet, gdy w przyszłości poproszę o paszport na podróż do USA. Dzięki moim artykułom naukowym mam duże szanse na przyjęcie mnie tam do robienia interesujących badań w mojej dziedzinie, a dokumenty z Coventry pomogłyby mi uzyskać dodatkowe wsparcie potrzebne do skorzystania z takiej okazji.”

“Rozumiem. Mamy tu wysokiej klasy absolwentów i wiele dobrych prac dyplomowych. Pomogę Panu”, odpowiedział Dr. Stringer. “Ile prac dyplomowych Pan potrzebuje?”

“Może dwie lub trzy.”

“Czy został Pan poproszony o przywiezienie tego typu materiałów?”

“Nie, ale wierzę, że prace dyplomowe będą podstawą do ponownego podróżowania. Jest teraz bardzo trudny czas, aby zdobyć paszport w Polsce, ze względu na Zimną Wojnę”.

Kilka dni później Dr. Stringer przekazał Zbyszkowi pięć prac magisterskich absolwentów swojego wydziału.

“Sam je wybrałem. Są najwyższej jakości. Jestem dumny z poziomu nauczania w moim dziale.”

“Będę je nieść w moim bagażu podręcznym w trakcie przechodzenia przez odprawy celne na lotnisku w Londynie.”

“Będą wiedzieć, że przenosi Pan te dokumenty. Proszę się nie obawiać.”

Po powrocie do Warszawy Zbyszek opowiedział swoim menadżerom o pracach magisterskich, które przywiózł z Wielkiej Brytanii.

“Niech je Pan nadal trzyma”, szydził menadżer. “Nie prowadzimy tutaj tego typu badań. Ale ponieważ podróżował Pan służbowo, musimy dostarczyć raport z podróży.”

Zbyszek napisał raport z podróży, a na końcu raportu wspomniał, że wziął kilka prac magisterskich z Uniwersytetu w Coventry. Około tygodnia później jego starszy menadżer poprosił Zbyszka, aby przyniósł te prace magisterskie.

Sowieci złapali przynętę, podsumował Zbyszek, przez co zrobiłem wielki krok bliżej mojego celu podróży do Stanów Zjednoczonych. Dziękuję, moi przyjaciele z Coventry!

Podróż do Coventry była pierwszą wizytą Zbyszka na Zachodzie. Ze względu na poważne braki w Polsce spowodowane okupacją sowiecką, Zbyszek przywiózł do Warszawy wiele walizek wypchanych odzieżą dla swojej rodziny. Odkrył wyprzedaż ubrań używanych w Coventry, gdzie kupił wiele dobrze wyglądających, ledwo używanych i wysokiej jakości rzeczy, głównie dla jego dwojga dzieci. Był zaskoczony, widząc, że ludzie praktycznie oddawali je za nic. W ciągu około piętnastu minut wyprzedaży Zbyszek był w stanie znaleźć najlepsze ubrania.

Tamtejsi ludzie rozumieli, że Zbyszek pochodzi z Polski, kraju socjalistycznego w okresie stanu wojennego narzuconego przez komunistów, gdzie obywatele walczą o jedzenie i odzież. Zbyszek nigdy nie zauważył wściekłego spojrzenia ani nie usłyszał złego słowa. Wręcz przeciwnie, od czasu do czasu życzliwa pani znajdywała i pokazywała ubrania, których Zbyszek mógłby poszukiwać. Był pełen uznania. Jacy wspaniali i przyjaźni ludzie żyją na Zachodzie! Cóż za doskonała gospodarka, pozwalająca oferować wysokiej jakości ubrania za grosze!  

—————————————————————————————————————————————-

Zbyszek z niecierpliwością oczekiwał uśmiechów na twarzach swoich dzieci, gdy zobaczą kilkanaście dużych toreb ubrań, które dla nich nabył. Sytuacja z jedzeniem była całkiem dobra dla Zbyszka w Warszawie, ponieważ zarobił sporo pieniędzy podczas kontraktu w Libii. Czarny rynek z wysokiej jakości świeżą żywnością rozkwitł w Polsce dzięki małym prywatnym gospodarstwom, które były dość produktywne i uzupełniały racjonowanie żywności narzucone przez reżim komunistyczny.

Przez lata problemem był jednak zakup wysokiej jakości odzieży, nawet w stolicy Polski, Warszawie. Żona Zbyszka musiała polować na każdy kawałek odzieży, często spacerując po mieście i skanując ulice w poszukiwaniu tłumów ludzi stojących przed sklepami. Ludzie często ustawiali się w kolejkach tak długich, że wylewały się na ulice i poza skrzyżowania. Widząc mały tłum z daleka, myśliwy nabierał prędkości, zatrzymywał się w kolejce, a potem dopiero pytał: “Co tu sprzedają”? Pytanie takie zadawano tylko z ciekawości, bo ludzie i tak kupowali, cokolwiek zostało dostarczone.

Pomimo skromnych pensji, obywatele nie mieli innego wyjścia, jak tylko gromadzić swoje pieniądze, ponieważ było tak mało do kupienia. Pieniądze miały bardzo małą wartość. Jeden dolar amerykański na czarnym rynku był wart ponad pięciokrotnie oficjalną kwotę wymiany rządu i oczywiście nie było dolarów dostępnych do nabycia w bankach. Rząd prześladował czarny rynek pieniędzy i kupowanie lub sprzedawanie waluty obcej było niezgodne z prawem. Polski rząd drukował specjalną, równoważną dolarowi walutę, aby złagodzić czarny rynek dolara amerykańskiego i handel tym niby dolarem był legalny. Ludzie chętnie kupowali wszystko, co mogli za prawie bezwartościowe pieniądze, które mieli.

Oficjalny kurs dolara był oczywiście bardzo stabilny i był całkowicie sztuczny, co stanowiło podstawę obliczania poziomu nieprawdziwych dochodów i PKB. Czarna cena dolara dała Zbyszkowi miesięczne wynagrodzenie w socjalistycznej Polsce około pięćdziesięciu dolarów w 1985 roku i niecałe trzysta dolarów miesięcznie według oficjalnego kursu wymiany. Czarny rynek odzwierciedlał realną sytuację gospodarczą kraju. Pomimo skromnej sytuacji finansowej obywateli, chora gospodarka była prowadzona przez realny rynek producenta, który powstał w wyniku Centralnego Komitetu Planowania i nie uwzględniał potrzeb ludzi.

Kiedyś Barbara czekała w długiej kolejce ze swoją trzyletnią córką. Powiedziano jej, że tego popołudnia pomarańcze dotrą do sklepu zaopatrywanego przez producentów żywności. Po ponad godzinnym czekaniu w kolejce, jedyną chęcią dziewczynki stało się spróbowanie egzotycznego smaku pomarańczy. Z zainteresowaniem obserwowała kobiety, które wyprzedzały je w kolejce, płacące za torbę złotych owoców i wychodzące ze sklepu z wielkim uśmiechem, trzymające pomarańcze mocno, jakby były skarbem.

 Barbara i jej mała dziewczynka prawie dotarły do lady, gdy usłyszały straszne słowa: “Wszystkie pomarańcze sprzedane!” Dziewczynka wybuchła płaczem. Kolejka automatycznie zdemontowała się, ponieważ ludzie przyzwyczaili się do nagłego pojawiania się i znikania atrakcyjnych artykułów na ulicy, oraz do oczekiwań i rozczarowań, które się z tym zjawiskiem wiązały. Dziewczynka płacząca za pomarańczami poruszyła sprzedawczynię.

“Dziecko, nie płacz. Dam ci kilka pomarańczy, które odłożyłam dla moich własnych dzieci”, powiedziała delikatnie sprzedawczyni. “Kwalifikuję się do zakupu części pomarańcz dla siebie. Podzielę się z wami.” Płacz przemienił się w radosny uśmiech. Sprzedawczyni została nagrodzona przez dziewczynkę szczerą wdzięcznością i podzieliła się z dzieckiem tą prostą chwilą radości. Dzień zakończył się najcenniejszą nagrodą, jaką małe dziecko mogło zaoferować. Po powrocie z pracy Zbyszek zobaczył tylko pomarańczowe skórki.

Kiedy Zbyszek spakował wiele walizek z przedmiotami zakupionymi w Coventry, myślał o radości, jaką te rzeczy przyniosą jego dzieciom. Mieliby więcej ubrań niż trzeba przez długi czas! Co ciekawe, braki w odzieży w Polsce na mocy ustawy stanu wojennego zwiększyły chęć ich posiadania.

Teraz, dwa tygodnie przed powrotem do Warszawy, Zbyszek wciąż odwiedzał uliczne wyprzedaże ubrań używanych, mimo że do tej pory zebrał już prawie dwanaście pełnych walizek. Na szczęście nowy dzierżawca w domu, w którym wynajął pokój, zauważył rosnące wyzwanie, z jakim Zbyszek musiałby się zmierzyć, aby dostać się na lotnisko z tak dużym bagażem, tym bardziej, że jego umysł wciąż był zajęty potrzebą znajdywania nowych sprzedaży ulicznych.

Nowy sąsiad zaoferował Zbyszkowi swoją pomoc i ciężarówkę: “Proszę po prostu mnie obudzić, wtedy załadujemy cały Pana bagaż na moją ciężarówkę. Zabiorę Pana na przystanek autobusowy, z którego jedzie się na lotnisko Heathrow. Na Heathrow wezmą Pana bagaże z autobusu bezpośrednio do odprawy celnej. Niech się Pan upewni, że jest Pan całkowicie spakowany dwa dni przed wyjazdem!”

Dzięki pomocy sąsiada Zbyszek przybył na lotnisko Heathrow bez przeszkód. Czekała na niego przedstawicielka ambasady RP. Przedstawiła się z uśmiechem i zapytała: “Co Pan wiezie ze sobą?”

“Mam kilka prac dyplomowych w mojej małej torbie”, powiedział Zbyszek i zaczął otwierać teczkę. “Nie muszę ich oglądać.” Machnęła ręką, “ale widzę, że ma Pan sporo bagażu! Zajmę się wszystkimi opłatami za bagaż, ponieważ podróżuje Pan służbowo. Wolimy płacić za ogromne ilości bagażu niż mieć kogoś odmawiającego powrotu do domu do Polski. Życzę Panu bezpiecznej podróży.”

Rzeczywiście, Zbyszek był pierwszym cywilem, który opuścił Polskę w okolicy stanu wojennego, a następnie powrócił. Zapłata ogromnych dodatkowych opłat za bagaż przez polskich komunistów była jedynym pozytywnym wydarzeniem, w oczach Zbyszka, które miało miejsce w okresie stanu wojennego. Jak się okazało, jego powrót do Polski był bardzo przekonującym argumentem, który wpłynął na późniejszą decyzję władz o wydaniu mu paszportu na podróż do USA.

Trzymanie się wiary

“Czy zrobił Pan coś w Polsce, żeby wykazać, że jest Pan wobec nich politycznie przeciwny? Czy ktoś może tego być świadkiem?” – zapytał Czad.

“Gdybym był w sposób widoczny zaangażowany w walkę z tamtejszym systemem komunistycznym, nie sądzę, bym żył dzisiaj. Wszyscy bohaterowie walk przeciwko komunizmowi w bloku sowieckim już nie żyją. Tysiące ludzi zginęło po II Wojnie Światowej. Ale tak, jest jeden incydent, o którym powinienem wam powiedzieć. Po powrocie do Polski z rocznej umowy o uczenie na uniwersytecie w Libii, podczas mszy w naszym Kościele wrzuciłem dużą paczkę pieniędzy na tacę. Uczęszczaliśmy na msze w pobliżu naszego mieszkania przy ulicy Bernardyńskiej w Warszawie. Ksiądz, który zbierał datki pieniężne, musiał mnie zapamiętać ze względu na znaczną sumę. Po chwili, podczas tej samej mszy, podszedł do mnie i powiedział mi, że może dać mi paragon, a nawet głośno wspomnieć moje imię jako dawcę podczas kazania. Odpowiedziałem: ‘żadnego poświadczenia, nikt nie powinien wiedzieć’. Zamiast tego poprosiliśmy, aby ksiądz przyszedł do nas w odwiedziny w okolicy Świąt Bożego Narodzenia i ten sam ksiądz złożył nam wizytę. Moja walka była niedostrzegalna, ponieważ chciałem zrobić robotę i przetrwać, a nie zostać pokonanym.”

“Jaka sumę Pan dał?”

“Być może równowartość dziesięciu moich miesięcznych pensji w Polsce”.

“Wow!”

“Czy uczestniczył Pan we mszach z papieżem Janem Pawłem II?” – zapytała Ann.

“Tak, robiłem to.”

“Był Pan na ostatnim spotkaniu z papieżem, kiedy opuszczał Warszawę włoskim helikopterem?”

“Tak, w wielkim tłumie machałem do papieża ręką, robiąc palcami znak “V”, który stał za zwycięstwem naszej wiary katolickiej nad komunizmem.”

Ann otrzymała wiadomość, że Zbyszek został rozpoznany na zdjęciu tego tłumu zrobionego z helikoptera przewożącego papieża. Właśnie zweryfikowała te informacje.

“Pamiętam incydent z Hermaszewskim, pierwszym i jak dotąd, jedynym Polakiem, który kiedykolwiek podróżował w kosmos” – powiedział Zbyszek. “Pewnego razu, kiedy pracowałem w Instytucie Kosmicznym w Warszawie, ogłoszono spotkanie z tym słynnym astronautą. Tuż przed spotkaniem poprosiłem swoją żonę, aby poszła i powiedziała mojemu menadżerowi, że zachorowałem i nie będę mógł przyjść. I nie uczestniczyłem w spotkaniu. Wiedziałem, że astronauta jest naprawdę sowiecki i w ten sposób po cichu wyraziłem swój protest.”

“Astronauta powinien być obojętny politycznie.”

“Aby zostać astronautą – najbardziej prestiżowym i historycznym ze wszystkich pilotów – człowiek musiał być politycznie powiązany z ideologią sowiecką. Musiał być lojalny wobec partii i musiał wykazać swój polityczny wkład w system. Tylko wtedy mógł otrzymać takie wyróżnienie. Było wielu innych kandydatów, ale Sowieci wiedzieli, kogo wybrać. Wkrótce potem Hermaszewski poparł ustawę Stanu Wojennego, która została wdrożona w Polsce w celu stłumienia ruchu Solidarności. Hermaszewski został członkiem specjalnej komisji, która zastąpiła rząd po udanym przewrocie wojskowym. Był wybitnym Sowietą”.

“A co się stało, kiedy wrócił Pan do pracy?”

“Menadżer uśmiechnął się i powiedział mi: ‘Dziękuję, że Pan poinformował nas o niedyspozycji, ale Pana żona nie musiała przychodzić osobiście. Spotkanie z astronautą było doskonałe.'”

Anna i Czad zrozumieli, że jakakolwiek bezpośrednia konfrontacja z sowieckim urzędnikiem była skazana na porażkę, ale ważne było, aby Zbyszek próbował w jakiś sposób przeciwstawić się reżimowi i interesujące było wiedzieć, dlaczego jego wysiłek nie powiódł się lub nie został przeprowadzony na bardziej decydującym etapie. Jak się okazało, w tym przypadku jego opór się powiódł. Władze nie zostały poinformowane a cele zostały zrealizowane bez wzbudzania podejrzeń. Była to dokładnie właściwa walka biorąc pod uwagę pozycję Zbyszka, jego szanse na opór, ryzyko ujawnienia i ewentualną szkodę dla komunistycznego establishmentu. Prawdopodobnej szkody dla systemu nie było, a w rzeczywistości Zbyszek mógł tylko sobie zaszkodzić. Jednak niewidzialna bitwa miała miejsce i system został zakwestionowany. Zbyszek wyrósł jako bojownik podczas badania gruntu i oceny reżimu w sposób bezpieczny i z szacunkiem. Ostatecznie Sowieci przegrali tę małą bitwę, nawet o tym nie wiedząc.

 Prowokacje z Solidarnością podczas poszukiwania pracy

Kiedy Zbyszek wrócił z kontraktu w Libii w 1981 roku, zanim w Polsce został wprowadzony stan wojenny, zaczął szukać nowej pracy w Warszawie. Był to rok, w którym ruch Solidarności się rozwijał.

Zbyszek próbował skontaktować się ze swoim byłym profesorem, promotorem pracy doktorskiej, w nadziei na znalezienie pracy w jego instytucie naukowym. Umówił się na spotkanie z profesorem za pośrednictwem jego sekretarki. Jednak, kiedy przybył na spotkanie, komunistyczny agent czekał na niego w pokoju sekretarki.

Eskortował Zbyszka, mówiąc, że profesora nie ma w jego gabinecie, i zasugerował, że Zbyszek otrzyma stanowisko pracy pod warunkiem, że nie będzie chodził do kościoła.

Ale Zbyszek poszedł na mszę świętą w niedzielę pomimo ostrzeżenia, a agent czekał na niego w pobliżu kościoła po mszy. Przypomniał Zbyszkowi o jego sytuacji i odszedł. W tym momencie Zbyszek zorientował się, że nie będzie w stanie uzyskać pracy w instytucie. Próbował dotrzeć do swojego profesora jeszcze kilka razy, ale sekretarka nigdy go nie połączyła.

Na szczęście w tamtym czasie nie było dla Zbyszka problemu, aby przetrwać bez pracy. Czarny rynek był bardzo silny w socjalistycznej Polsce, a wartość dolara była niezwykle wysoka. Dzięki dolarom zarobionym na kontrakcie w Libii, Zbyszek żył komfortowo, biorąc pod uwagę warunki komunistyczne. Po incydencie z agentem komunistycznym, który próbował zmusić go do porzucenia wiary katolickiej, Zbyszek postanowił przekazać darowiznę na rzecz kościoła. Pomyślał, że Kościół potrzebował wtedy funduszy, aby pomóc tym Polakom, którzy stracili pracę, ponieważ praktykowali swoją wiarę. I tak, podczas następnej mszy umieścił dużą rolkę banknotów jako datek pieniężny.

Po powrocie z Libii Zbyszek skontaktował się również z Instytutem Kosmicznym, gdzie pracował przed kontraktem w Libii. Przedstawił się i poprosił o pracę. Poprosili Zbyszka na spotkanie Solidarności jako warunek omówienia zatrudnienia. Znowu była to prowokacja: Zbyszek poszedł na spotkanie Solidarności, ale po spotkaniu nikt nie chciał z nim rozmawiać o pracy.

Wtedy w Polsce wprowadzono Stan Wojenny. Niedługo potem stary przyjaciel, Wojtek, skontaktował się ze Zbyszkiem w celu uzyskania pomocy. Wojtek był w tarapatach i ukrywał się, ponieważ pracował w opozycji przeciwko reżimowi komunistycznemu.

 “Nie mogę przebywać w domu. Aby uniknąć aresztowania, muszę być w ukryciu. Potrzebuję twojej pomocy” – błagał Wojtek.

Zbyszek od razu przypomniał sobie, że Wojtek przedstawił go kobiecie, która chciała, aby rozdawał nielegalne ulotki antykomunistyczne. Wojtek liczył też na to, że Zbyszek zapamięta jego aktywne zaangażowanie w opozycji. Nie spodziewał się, że odmówi pomocy przyjacielowi, który był w tarapatach.

“Proszę, pozwól mi zostać w twoim mieszkaniu tylko na trzy noce”, błagał Wojtek. “Ukrywałem się przez miesiąc u innego przyjaciela, który ma żonę i dzieci, ale bardzo małe mieszkanie. On już nie może mnie tam trzymać.”

Zbyszek wolał nie odpowiadać Wojtkowi. Przypomniał sobie ostrzeżenia kilku innych przyjaciół, że Wojtek był agentem komunistycznym.

Tym razem prowokacja Wojtka go oczyściła. Zbyszek odmówił pomocy swojemu przyjacielowi, tak zwanemu “antykomunistycznemu” aktywiście, w konsekwencji pozwolono mu dostać pracę. Wojtek zwrócił się do swoich władz o usunięcie czegokolwiek negatywnego z akt Zbyszka. Zrobił to, ponieważ uważał go za dobrego przyjaciela.

“Bardzo dokładnie sprawdziłem Zbyszka, jest moim bliskim towarzyszem” – przekonywał Wojtek w swojej komunistycznej agencji. Pierwszą rzeczą, którą departament kadr sprawdzał przy zatrudnianiu na stanowisko pracy, było tło polityczne kandydata. Zbyszek był czysty.

Prowokacje komunistyczne wykorzystujące rozdzielenie rodziny

Odebranie paszportu mojej zonie przez oficerów bezpieczeństwa w Warszawie wkrótce po moim wyjeździe do Ameryki stało się okazją do sprowokowania Barbary do zakupienia fałszywego paszportu. Komunistyczny agent Feliks przyszedł z taką propozycją do mojej żony do domu.

“Dzień dobry. Nazywam się Feliks. Mój bliski przyjaciel Ivan pracuje z Pani mężem w Wichita. Barbara otworzyła drzwi i wpuściła go. – Iwan i ja przez jakiś czas pracowaliśmy razem dla Solidarności, w konspiracji – kontynuował. „Nadal jesteśmy w bliskim kontakcie, mimo że on jest w USA. Ivan czuje się odpowiedzialny za Pani samopoczucie w Warszawie. Może mi się Pani zwierzyć, a zrobię co w mojej mocy, aby Pani pomóc. Mam sposób na dostarczanie listów do Wichita bezpiecznymi kanałami bez korzystania z oficjalnej poczty. Może mi Pani napisać wszystko w liście do męża. „Dziękuję, ale w Warszawie czuję się dobrze i bezpiecznie” – Barbara odpowiedziała. „A mój mąż dzwoni do mnie, więc mówię mu wszystko, czego potrzebuję”. Feliks znów ją ponaglił, żeby napisała list do Zbyszka. Barbara podejrzewała, że nalegał, ponieważ prawdopodobnie miał polecenie zebrania od niej informacji na piśmie. Aby zaspokoić jego potrzeby, napisała bardzo krótki, ogólny list, bez żadnych szczegółów, które mogłyby zainteresować agentów bezpieczeństwa. Barbara dodała: „Muszę opiekować się dziećmi i jestem zmęczona codziennym życiem. To wszystko, nic interesującego dla mojego męża. Chcę tylko odwiedzić męża z dziećmi. Bardzo za nim tęsknimy”.

„Mogę załatwić paszporty dla Pani i dzieci, abyście mogli wyjechać za granicę i dołączyć do Zbyszka. Ach, jakie ma Pani piękne dzieci! Uśmiechnął się, dodając: „Oczywiście muszą być ze swoim ojcem! Wie Pani, byłoby lepiej, gdyby Pani dzieci poszły do innego pokoju, kiedy będziemy rozmawiać o tej sprawie. „Dzieci, idźcie do kuchni i zostańcie tam” – zareagowała Barbara. Agent próbował być czarujący, przesuwając dużą torbę marynarską, którą położył na stole. W torbie znajdował się wysokiej jakości nadajnik radiowy i magnetofon. Rejestrator był włączony. Inne urządzenia podsłuchowe zainstalowane z telefonami, na których pracował w całym mieście, miały dużo zakłóceń i nie lubił ich.

„Jak może Pan załatwić nam paszporty?” – spytała Barbara. „Przyniosę Pani paszporty, potem kupi Pani bilety i poleci do męża”. Wiedział, że w polskim paszporcie jest tajny znak uniemożliwiający nieautoryzowany wyjazd za granicę: brak pieczątki na wizie wyjazdowej z podpisem i datą wyjazdu. Do trzymania obywateli w granicach kraju nie była potrzebna baza danych legalnych paszportów. Opierając się na swojej wiedzy, Barbara nie była świadoma tych „specjalnych” wiz wyjazdowych. Paszport wyglądałby zupełnie normalnie, mimo że byłby sfałszowany. To brak wizy wyjazdowej spowodowałby kłopoty.

Ten fałszywy paszport zakończy jego zaangażowanie w tej sprawie, gdy tylko złapie przynętę. Bez ważnej wizy wyjazdowej zostałaby szybko aresztowana na lotnisku. „Dziękuję, ale mogę mieć tylko oficjalny paszport otrzymany z legalnego urzędu paszportowego” – odpowiedziała Barbara. „Mój paszport będzie oficjalny i legalny, a Pani nie będzie musiała nawet iść do biura paszportowego” – kontynuował Felix. „Podróżuję tylko z paszportem wydanym przez biuro paszportowe.”- Barbara przerwała prowokację.

Komunistyczny agent nie dawał za wygrana.  Parę tygodni później spróbował podobną prowokację.

Feliks położył na stole w mieszkaniu Barbary swoją dużą torbę z urządzeniem nagrywającym. „Kwalifikuje się Pani na podróż do Jugosławii” – powiedział. „Paszporty na wyjazd do Jugosławii może Pani poprosić w dowolnym biurze podróży w Warszawie.  Otrzyma Pani oficjalne paszporty dla siebie i swoich dzieci. Pojadę z Panią i pomogę przekroczyć granicę do Włoch, a stamtąd będzie Pani mogła dołączyć do męża. Paszport do Jugosławii ma niestety inny format”. Barbara potrafiła jednak myśleć podobnie jak Feliks.

Podejrzewała, że zostanie zastrzelona na granicy, a jej dzieci wywiezione do Związku Radzieckiego, gdzie będą wychowywane na towarzyszy komunistycznych. Słyszała historie o ludziach strzelanych na przejściach granicznych podczas próby ucieczki na Zachód. Barbara była jeszcze bardziej przerażona niż przy poprzedniej prowokacji, bo dzięki pomocy oferowanej wcześniej przez Feliksa mogła zostać aresztowana jedynie na lotnisku. Żyję dla moich dzieci, pomyślała i wyraźnie oświadczyła: „Mogę podróżować do Stanów Zjednoczonych tylko legalnie, bez żadnego ryzyka”.

Sposób na pokonanie Sowietów w Polsce

“Aby pokonać Sowietów, trzeba być mądrzejszym niż oni”, stwierdził Zbyszek.

“Jak?”

 “Trzeba stosować te same metody, które oni używali do ustanowienia komunizmu i które stosują do dziś. Mówiłem już o bardzo utalentowanym komuniście, który uzyskał poparcie rosyjskiej tajnej policji politycznej, aby mógł rozdawać komunistyczne ulotki przed rewolucją. Przechytrzył tajną policję polityczną! Teraz trzeba przechytrzyć Sowietów.”

Zbyszek rozumiał, że komuniści zostali odseparowani żelazną kurtyną, za którą opracowali metody walki z przeciwnikami, lepsze od tych, jakie miała ich opozycja. “Podczas dialogów z nimi musisz udawać, że wierzysz we wszystko, co mówią”, wyjaśnił. “Udawaj, że ufasz temu, co mówią o sobie kim są politycznie. Przeniknęli do Solidarności w Polsce, udając, że są Solidarnością, więc udawajcie, że w to wierzycie. Będą trzymać się władzy jako “antykomunistyczna opozycja”. Poprzeć to. To, co wygracie, to demokracja w krajach takich jak Polska, ponieważ twierdzą oni, że są “opozycją demokratyczną”. Po ich odejściu do wieczności, nowe pokolenie zostanie wychowane w demokracji i będzie znało tylko demokrację. Kolejną zaletą jest to, że przejście do demokracji nastąpi pokojowo.”

“Ale są komunistami”, powiedziała Ann.

“Agenci, którzy przeniknęli do opozycji, pracują po obu stronach. Wiedzą, jak zachowywać się w demokracji. I tego właśnie potrzebujemy. Większość tak zwanych komunistów to naprawdę konformiści. W Polsce większość członków partii komunistycznej uczestniczy we mszy świętej w kościołach lub ma bliskie, katolickie rodziny. Zapisali się do partii komunistycznej, aby mieć dobre prace. Są konformistami. Prawda jest taka, że bardzo niewielu członków partii komunistycznej to prawdziwi komuniści. Ameryka została zbudowana na konformizmie, a my musimy również opierać się na konformizmie.”

“Również my jesteśmy konformistami w tym kraju,” Ann przyznała. “Konformiści są opłacani i mają stanowiska. Jest to ciekawa gra. Podniesiemy stawkę. Lubisz grać w pokera, Zbyszek?”

” Tak, lubię. Kiedyś grałem w pokera z Bogdanem i jego przyjacielem, i ja wygrałem z obydwoma.” Zbyszkowi chodziło o to, by użyć agentów, którzy przeniknęli do opozycji i wykorzystać ich jako przywódców demokracji. “Kiedy twierdzą, że walczą o demokrację, wspierajmy ich tak, jakby byli demokratycznymi przywódcami. Będą przechytrzeni przez swoje własne hasła.”

“Którzy konformiści będą musieli być płaceni i ile?”

“Przywódcy komunistyczni dostaną majątki, które obecnie należą do kraju lub do rządu komunistycznego. Po przejściu do systemu kapitalistycznego, będą osobiście posiadali majątki, więc będą mieli udziały w kapitalizmie. Gdy staną się właścicielami, nie tylko będą wspierać demokrację, ale będą ją chronić, ponieważ będą chcieli chronić to, co jest ich. W tej chwili nic nie należy do nikogo, a ponieważ nikt nie uważa miejsc pracy za swoje własne – nikt nie może powiedzieć “to jest moje” – więc wtedy nikt się taką “własnością” nie przejmuje. Dlatego w sklepach wszystkiego brakuje”. ‘Wszyscy dzielą wszystko ze wszystkimi’ to tylko hasło systemu komunistycznego i oczywiście obywatele w to nie wierzą.

Po przejściu na kapitalizm nowi właściciele będą dbać o funkcjonowanie swoich majątków. Aby nadal istnieć, będą musieli konkurować, a wtedy przydatne produkty staną się dostępne w sprzedaży w sklepach. Po pewnym czasie przywódcy komunistyczni, którzy stali się fałszywymi przywódcami demokratycznymi, przejdą na emeryturę i odejdą do wieczności, ale ich dzieci, które będą oczywiście wychowywane, aby żyć w demokracji i będą cieszyć się odziedziczonym majątkiem, będą go chronić tak jak i system polityczny, w którym żyją. W ten sposób nowy system kapitalistyczny zostanie utrzymany.”

“To jak konkretnie komuniści staną się kapitalistami?”

“Najaktywniejsi komuniści przeniknęli do opozycji, twierdząc, że są opozycją i kontrolują opozycję prowokacjami, aresztując każdego, kto sprzeciwia się złemu systemowi sowieckiemu. W pewnym momencie każdy, kto jest zdolny i osiągnął władzę w komunistycznej hierarchii, postara się złapać jak najwięcej, nie tylko ze względu na swoją pozycję w systemie komunistycznym, ale także ze względu na swoje powiązania. Jest to istotne. Ci, którzy mają więcej rzeczywistej władzy, zagarną więcej i będą chcieli chronić swoje majątki które przejęli. System kapitalistyczny otrzymany z komunizmu będzie automatycznie chroniony. Ci, którzy mogą zrobić bardzo niewiele, nie muszą posiadać wiele, ale jednocześnie będą w stanie uczynić też bardzo niewiele, aby powrócić do komunizmu. W ten sposób przejście do kapitalizmu będzie stabilne.

“Czy Polacy zaakceptują kapitalizm?”

 “Polacy są bardzo entuzjastycznie nastawieni do kapitalizmu. Proszę zauważyć, pod rządami komunistycznymi Polacy mają puste półki w sklepach, słabą gospodarkę i trudności z przetrwaniem, jeśli tracą pracę. Moja żona i ja wydawaliśmy całe nasze miesięczne pensje na życie co miesiąc. Nie mogliśmy niczego zaoszczędzić. Kiedy straciłem pracę, mieliśmy szczęście, że znalazłem nowe zatrudnienie w ciągu dwóch tygodni. Byliśmy wtedy w dużym stresie, aby przetrwać.”

Obiecującą stała się taktyka przejścia na kapitalizm bez stosowania siły.

Rola informacji strategicznych w historii Polski

Moja propozycja, aby Polska dostała się do NATO zrodziła mnóstwo pytań. Cały Blok Sowiecki musiał najpierw upaść. Oficerowie wywiadu USA starali się wydostać strategiczne informacje mogące prowadzić do tego zwycięstwa. Kiedy rozmawialiśmy, byli ciekawi, czy mogę znaleźć i skupić się na takiej ogólnej wiedzy, która by decydowała o kolejnych wydarzeniach historycznych, oraz czy wydobywanie tego typu wiedzy jest w moich możliwościach.  Jeśli tak, to informacje jakie dostarczałem były wiarygodne i warte wykorzystania, zważywszy, że byłem przeciwny Sowietom. Na przykład, rozwiązanie szyfru Enigmy przez Polaków było taką wiedzą i mówiłem, że tylko dzięki tej wiedzy Alianci wygrali wojnę z Niemcami. Dużo rozmawialiśmy więc o historii Polski i znaczeniu Polaków dla Europy i Świata. Byli ciekawi nawet w jaki sposób moi rodzice przetrwali II Wojnę Światową, do czego niezbędne było kierowanie się jakąś strategiczną wiedzą i instynktem.

Problemem numer jeden w latach 1986/87 była niemal całkowita polityczna kontrola Polaków przez Sowietów. Komuniści osiągnęli prawie pełną wiedzę na temat całej opozycji przeciwko komunizmowi w Polsce poprzez gromadzenie ewentualnych przeciwników w jednym ruchu zwanym Solidarnością, a następnie umieszczenie ich kreta, Lecha Wałęsy, na najwyższym stanowisku tej organizacji.  Agresywne prowokacje dla wykrywania przeciwników i prześladowania prawdziwych patriotów były w ten sposób ułatwione.

Jednym z lepszym wątków moich aktywności politycznych jakie opisałem jest historia o małej zapince Solidarności, ledwo widocznym symbolu wolności Polaków, który komuniści byli w stanie dostrzegać i poważnie prześladować każdą osobę, która ją rozdawała lub nosiła bez pozwolenia. Ten maleńki znaczek Solidarności był punktem centralnym gry zwycięzców pod Monte Casino, gry o wolną Polskę. Solidarność jako znacząca organizacja wolnościowa była bardzo niebezpieczna i agresywnie stopowana przez komunistów od samego jej początku, bo była zainicjowana przez Jana Pawła II w 1979 roku podczas jego pierwszej pielgrzymki do Polski. Stan Wojenny był prowadzony z powodu Solidarności.  Ksiądz Jerzy Popiełuszko był torturowany przez sześć dni i dopiero potem zabity, ponieważ nawet Stan Wojenny nie mógł skończyć ruchu wolnościowego w Polsce.  Solidarność zastopowano dopiero po postawieniu sowieckiego kreta Lecha Wałęsę na czele tej organizacji i po rozpropagowaniu fałszywego kultu Wałęsy na całym świecie, porównaj [1, 2].

Ale Solidarnością zajmował się także potężny wywiad Ameryki, pytając się mnie o tę organizację. CIA wiedziało dużo o Solidarności, bo nie dziwiono się bardzo jak mówiłem o moich doświadczeniach z prowokacjami. Ruch wolnościowy Polski przedostał się do Ameryki w postaci emigracji Stanu Wojennego. Jestem częścią tej aktywnej wolnościowej emigracji.

Zgłosiłem się na ochotnika z ważnymi informacjami o tym, jak Ameryka może wygrać Zimną Wojnę i zainteresowałem wywiad USA, ponieważ wykazałem się wiedzą na tematy związane z ogólną koncepcją strategicznej informacji, którą znajdywałem w kontekście historii Polski i walki mojej rodziny. Czy amerykański wywiad mógł ignorować informacje otrzymywane w czasie Zimnej Wojny od osoby przeszkolonej przez swoich rodziców w zakresie strategicznych informacji umożliwiających ludziom przetrwanie II Wojny Światowej i potem okupacji Sowieckiej, od tej samej osoby, która znała i rozumiała znaczenie wiedzy prowadzącej do zwycięstw w historii Polski?

Otwarty Stan Wojenny komunistów w Polsce przeciwko obywatelom i torturowanie Świętego Jerzego Popiełuszko przez sześć dni mobilizowały Amerykę, ale USA musiała działać rozważnie i celowo, do czego strategiczne informacje były niezbędne.  Polacy nie pozostali w Polsce w osamotnieniu i znalazła się siła, aby zwyciężyć z sowiecką bestią. Konkretna strategiczna informacja prowadząca do upadku Bloku Sowieckiego została opisana w książce Zbigniewa Wójcika “Zabicie sowieckiej bestii…”, Liberty Hill, 2019.

Przypisy:

1. Norman Davies, “God’s Playground. A history of Poland”. Vol. II, Columbia Univ. Press, 2005, p.486.
2. http://poloniainstitute.net/recommended/walesa-also-known-as-bolek/
3. Zbigniew Wojcik, “Slaying the Soviet Beast. A True Story about How the Cold War was Won. What Next?”, Liberty Hill, 2019.
4. www.slayingSoviet.com

The post Historia małej szpilki Solidarności – jak wygrać Zimną Wojnę? appeared first on Polonia Institute.