Poland is slowly becoming a totalitarian country

Prof. Wojciech Polak

Different faces of martial law. Around midnight on December 12-13, 1981, General Jaruzelski began to introduce martial law in communist Poland. Specially prepared militia units occupied the headquarters of “Solidarity” offices, and devastated the rooms and equipment. The telephones fell silent, and the radio and television stopped broadcasting. Tanks took to the streets, and army and militia units occupied strategic points and institutions in the cities. Police and Security Service officers began detaining “Solidarity” activists.

Major Martial Law

The “Decree on martial law” of December 12, 1981 (backdated), formally introduced by the State Council, created the martial law in Poland. The morning of December 13, 1981, brought a new, dramatic reality to Poles. The highest authority during martial law was the Military Council of National Salvation. Military commissioners were appointed in individual voivodeships, who were formally representatives of the National Defense Committee. Many Solidarity activists were interned in 52 camps. The activities of all associations, organizations, and trade unions have been suspended. Organizing strikes, protests, and meetings (except religious ones) were prohibited.

A number of workplaces were militarized and placed under the control of military commissars. People who evaded work in these plants were threatened with arrest from 2 years in prison up to and including the death penalty. The eight-hour working day was not guaranteed. Militarization was applied to, among others, railways, bus stations, road transport, ports, fire brigades, post office, radio, television, oil fuel trading companies, public transport, armaments plants, mines, and power plants. Some state administrative institutions were also militarized.

Publishing of newspapers was banned, except for “Trybuna Ludu”, “Żołnierz Wolności” and restructured local papers. Private telephones were turned off.  Formal telephone tapping was established. It was forbidden to move outside the place of residence without a pass. After a few days, this regulation was liberalized – you could move around the voivodeship without a pass. It was also not allowed to send parcels through the post office, although in some cases they were accepted, provided that they were packed in the presence of post staff. An Announcement on the introduction of martial law for the sake of state security was posted on the streets of the cities. Anyone could be brought before the court for the so-called organizing strikes or, for example, printing leaflets in summary procedure. It envisaged, among other things, only one court instance (without the right of appeal) and a sentence of at least three years in prison.

Both Polish bishops and Pope John Paul II protested against the introduction of martial law. From the first days of its operation, the Church carried out various activities, providing spiritual and material assistance to internees, arrested and imprisoned people and their families, caring for the wounded in the first days of martial law, and intervening with the authorities in the event of drastic repression against the opposition.

On December 17, 1981, the Primate’s Committee for Assistance to Persons Deprived of Freedom and their Families was established in Warsaw. Established in the church of St. Marcin at Piwna Street – this committee was colloquially called the Committee on Piwna. Similar committees quickly began to be established in other dioceses, providing assistance to interned and imprisoned people and their families, among others: pastoral, food, material, legal and medical assistance.

The first parcels to the interned Solidarity activists were delivered around December 15, 1981, to the internment camp in Drawsko. Bishops of all dioceses and the secretary of the Episcopal Conference, Bishop Bronisław Dąbrowski, continually intervened in the matter of releasing interned persons including political prisoners. Often, but not always, they brought results.

Spiritual support in this difficult time was no less necessary than material help. Priests and bishops tried to fight the feeling of hopelessness and depression that appeared in the hearts and minds of many people. Many priests and monks also actively supported the structures of the Solidarity underground.

Almost from the first days of martial law, the Solidarity underground began to operate in Poland; Central and regional structures were created. In the case of regions, the Solidarity Union’s authorities were most often called Regional Executive Commissions.

On April 22, 1982, the Temporary Coordination Committee (TKK) of NSZZ “Solidarność” was established, which became the highest authority of “Solidarity” in the underground. It included representatives of the most important regions of the Union. Later, the composition of TKK changed as a result of the arrests of its members. In July 1982, at the request of the TKK, Jerzy Milewski, an activist from “Solidarity” from Gdańsk, opened the Coordination Office of “Solidarity Abroad” in Brussels. It collected funds for the Association, conducted information activities, and organized transports of printing equipment. The underground “Solidarity” was supported by numerous organizations and trade unions in Western Europe and by the US government. President Ronald Reagan, in particular, supported her verbally and actively.

Activists of the underground “Solidarity” initially hoped their work would result in a general strike that would force the communists to make concessions. It was even expected that the strike would break out in the spring of 1982, hence the slogan popular in the illegal press: “Winter is yours, spring is ours.”

Over time, it turned out that this idea was unrealistic and that the Union would have to face a long period of arduous underground work. Its most important manifestation was the publication of underground magazines. From the introduction of martial law until mid-1986, at least 2,300 of various types were issued. Some of them appeared for a short time, others for years, with impressive regularity.

The most popular was undoubtedly “Tygodnik Mazowsze”, published from February 1982 to April 1989 (290 issues). “Tygodnik Wojenny” was published til the mid-1980s. Both magazines were published in Warsaw, but they had nationwide coverage. Among the regional newspapers, popular ones included: “Z dnia na dzień” (Wrocław), “Obserwator Wielkopolski” (Poznań), “Solidarność Małopolska” (Kraków), “Biuletyn Informacyjny Solidarność” (Białystok), “Jedność” (Szczecin ), “Solidarność Podbeskidzie” (Bielsko-Biała), “RIS – Regional Informator of Solidarity Śląsko-Dąbrowskiej”, “Solidarni” (Łódź), “Gdańsk”, “Solidarity Gdańsk”, “Feniks” (Gorzów Wielkopolski), “Rezonans” (Olsztyn), “Toruński Informator Solidarności”.

The structures of “Solidarity” and circles associated with “Solidarity” also printed various large-volume books and socio-political magazines. Additionally, cassettes with music recordings and postage stamps, often at a very high graphic level, were issued en masse.

In 1982, the tradition of celebrating Holy Mass for the homeland in Polish churches was established. Probably the first such Eucharist in Poland was celebrated on January 13, 1982, by a Wrocław pastor, Fr. Mirosław Drzewiecki. The Security Service subjected this priest to various forms of harassment. However, dozens of other Polish cities followed Wrocław’s example.

In Warsaw, the first Holy Mass for the Homeland was celebrated on March 13, 1982, in the church of St. Cross, although of course the most famous were the Eucharists celebrated from April 1982 by Fr. Jerzy Popiełuszko, on the last Sunday of each month, in the church of St. Stanisław Kostka in Warsaw’s Żoliborz district.

Frequent street demonstrations, brutally dispersed by units of the Citizens’ Militia and the Motorized Reserves of the Citizens’ Militia (ZOMO), were also a manifestation of social resistance against General Jaruzelski’s junta.

Lesser Martial Law

What is currently happening in Poland is strongly reminiscent of the times of martial law, although the scale of brutality and repression is fortunately not comparable to the events of forty-odd years ago. However, the damage caused by the actions of the current government may be even greater than back then.

The current coalition government effectively takes over various sectors of power, which are theoretically independent of the term of office of the Sejm. In gross violation of the law, public media were taken over by force, becoming a propaganda mouthpiece for Donald Tusk and his allies. The national prosecutor and his deputies were removed from office completely illegally. Efforts are underway to dismantle the Constitutional Tribunal and remove some judges from it. The legality of the National Council of the Judiciary is being challenged, and the Prime Minister with some of his ministers officially declare that they do not recognize one of the chambers of the Supreme Court.

Directors of public cultural institutions are removed, even though they are subject to the term of office clause. Already granted government subsidies are being withdrawn from cultural institutions that the new government considers as politically inconvenient, for example the Museum of Memory and Identity of Saint John Paul II established in Toruń. Under various pretexts (often extremely frivolous), institutions responsible for the popularization of history and patriotism are being destroyed through inspections, audits, and withdrawal of funds. Education is being demolished by cutting school curricula, eliminating homework, and such subjects as History and the Present Time. Religious teaching in schools is limited. The government is implementing a number of measures against the Catholic Church, including the liquidation of the Church Fund. There are now plans to allow abortions up to the third month of pregnancy. The person of our great compatriot, Pope St John Paul II is being defamed.

Two PiS MPs were illegally excluded from parliament and imprisoned after an unprecedented event – the police intrusion into the Presidential Palace. The MPs were released only as a result of decisive actions by the President. But other political prisoners appeared – Fr. Michał Olszewski, SCJ was arrested on Holy Thursday together with two ladies, employees of the Ministry of Justice. Searches are carried out in houses and premises used by opposition MPs, which constitutes a violation of parliamentary immunity and due process of law.

Donald Tusk’s government clearly wants to abandon the large pro-development investments already initiated by the previous United Right government. All key projects such as the Central Communication Port, the container port on the island of Usedom, the adaptation of the Oder to accommodate barges with goods, and nuclear power plants are on the cutting block. This attitude arouses great satisfaction in Germany, which has been dismayed by Poland’s rapid economic development and growth.

The introduction of Value Added Tax on food products by Donald Tusk’s government, as well as the abolition of “protective shields” on energy prices, will result in significant impoverishment of the Polish people. The requirements for home insulation and the use of “emission-free heating” introduced at the request of the European Union will be a tragedy for many Polish families. If, in accordance with the EU directive, the government begins to impose penalties in the future for failure to meet these requirements, it will lead to the confiscation of hundreds of thousands of homes and apartments from Poles, throwing millions of our citizens onto the street.

The introduction of the euro currency planned by this government will be a disaster for our pockets. It will also cause a significant slowdown in Poland’s economic growth. The obstacle to these plans is the President of the National Bank of Poland, Adam Glapiński. That is why Donald Tusk wants to remove him from office by bringing him before the State Tribunal. There is an ongoing campaign of defamation of PiS MPs and politicians. There are repeated threats to strip them of their immunities and bring them to court.

Unfortunately, President Andrzej Duda limits himself to enigmatic comments on the violation of the law by Donald Tusk’s regime and does not use certain constitutional rights, which he does have. This is very disappointing for many Poles. The Polish Episcopate is also silent.

There is enormous intimidation. Many conservatives are afraid to admit it. Their fears are justified, as thousands of people associated with the previous patriotic government are being thrown out of their jobs and positions across the country.

Let’s prepare modern printing machines!

Poland is slowly becoming a totalitarian country, additionally controlled by an equally totalitarian state permeated by extreme leftism and the “ecologism” of the European Union headed by Germany. And let’s not delude ourselves – it will get worse.

I do not want to scare you, but I am afraid that soon there will be further brutal acts of lawlessness in Poland, concerning, for example, the Constitutional Tribunal and the National Bank of Poland, more political prisoners will end up in jail and they will begin to liquidate independent television and radio stations under any pretext (even though they are few), newspapers and websites. Especially since the authors of texts and comments can be effectively executed with drastic court sentences for just anything. After all, in recent years, conservative journalists have been sentenced to huge fines even for conducting political analyses, making forecasts, and expressing opinions.

We must be ready for a total information blockade. And we have to deal with it, especially since there is no Radio Free Europe anymore (like during communism). We need to prepare for the mass printing of underground newspapers and remember the times of martial law. Of course, underground publishing will not be as difficult as it was then. Instead of primitive frames and duplicators, today we have a lot of excellent computer printing equipment, thanks to which it will be possible to print newspapers at an excellent graphic level. However, we need editorial offices, authors, sources of information, paper, paint, premises, funds, transport, and distribution networks, all organized in a clandestine manner (according to patterns tested after December 13, 1981). The government will certainly establish services that will track down and destroy free speech. But we will be able to deal with this, just like we managed during Jaruzelski’s government.

And one more thing. It is worth returning to regularly celebrated Holy Masses for the Homeland. Poland and Poles need prayer. They also need God’s Help to put our country on the right track – for goodness, truth, beauty, development, and prosperity!

This article was published in Polish by Wpis: Faith, Patriotism, and Art monthly magazine. You can find Wpis here: https://e-wpis.pl/

The post Different faces of martial law appeared first on Polonia Institute.

A coordinated assault led by an American-owned media conglomerate on the legacy and memory of former Pope John Paul II is currently underway, with media and leftist elements inside and outside of his native country of Poland suggesting that the Pope concealed sexual abuse allegations against three priests in his diocese when he was the Archbishop of Krakow. The allegations provide a case study of how far left-of-center corporate media will go to discredit Christian leaders otherwise held in high historical esteem.

Notably, many of the allegations against Pope John Paul II rely on documents and accounts from the Polish communist secret police which was in a constant state of war against the Catholic Church in Poland during the 44 year Cold War following World War II. These allegations are also being propagated by cultural elements in Polish society who have long been hostile to religion in general and the Church specifically.

The broadside against John Paul II, who was born as Karol Wojtyła in Wadowice, Poland, in 1920, began early last week with a television news report by Polish channel TVN24 – owned by Warner Bros. Discovery, an American company, which owns several media companies including CNN, HBO, and Discovery. The report concluded that then-Archbishop Wojtyła not only knew but treated the sexual abuse cases by three priests lightly and, even after his papal election, stayed in contact with one of the predators.

The allegations involve three priest abusers: Eugeniusz Surgent, Jozef Loranc, and Boleslaw Sadus, who committed indecent acts in the 1960s and 1970s. The TV report heavily focused on Sadus, an alleged abuser who Wojtyła transferred to Vienna following allegations against him.

For an American audience to have any hope of properly assessing the intellectual integrity of these sensationalized claims, historical context is absolutely necessary, and that begins with an understanding of the nature of the Polish communist system in the post-WWII period.

The political science departments in American universities have yet to teach that there is any other form of government aside from autocracy, oligarchy, and democracy. But following Vladimir Lenin’s 1917 Bolshevik coup in Russia, history witnessed the emergence of a fourth form – government of the party, or “partocracy”.

In a partocracy, political parties themselves are the rulers. While the party may have one leader, it is the party itself that gives that leader authority.

The Soviet Communist Party and its branches throughout Eastern and Central Europe formulated all policies for the regime, and they prioritized the destruction of their main enemy, the United States.

Next on their list was the Catholic Church – with the Pope as its leader. Because communists, with their failing and backward economy and atheistic mentality, could only dream about attacking America, they focused much of their effort on destroying the Catholic Church, targeting priests and bishops, as well as all faithful Catholic laymen and women.

As part of this effort, the Soviet regime utilized its departments of propaganda, education, and security to discredit and demonize the Church and its leaders. All religious teaching, but Christian teaching, in particular, were seen as antithetical to communist ideology.

“In the case of Poland, the Catholic Church is the permanent reason for the increase in popularity of anti-socialist opinions and attitudes,” said Wladyslaw Ciaston, the then Lieutenant General of the secret police, at the Warsaw Pact conference in November 1983. He devoted nearly one-third of his speech to waging war against the Catholic Church.

“Creating conviction that faith and the Church are alternatives and opposition to the socialist order and forms of life” complained Ciaston. “Pope John-Paul II’s teaching threatens the existence of progressive socialist and political movements.” Ciaston subsequently directed the secret police department to ruthlessly wage war against the Church, including murdering priests.

Ciaston’s speech is one of a few preserved documents proving that Polish communists, in collaboration with the rest of the Soviet bloc, waged that war. Among their targets was Archbishop and later Cardinal Wojtyła.

Unlike in a normal democratic state, during the Cold War neither the Polish judiciary nor the police acted according to a body of laws whose goal was to protect the people and serve the common good.

Instead, the courts and police in Poland served the interest of the world revolution and were directed by the organs of the Communist Party – the foundation of the partocracy. The goal of these institutions was then, by definition, to damage the chief foes of the Communist Party – i.e., the Catholic Church and its servant priests.

Compelling historical evidence already unearthed about the Church and Archbishop Wojtyła has confirmed this to be the case.

In 1969, for instance, one of the three priests under investigation for indecent acts lied during an investigation, denying that he committed the crimes. The secret police knew this, but instead of informing the prosecutor, the communist police recruited him as a secret informant.

After a few months, the priest refused to cooperate, yet his secret police case officer continued to keep secret the information about his crime. According to the case officer’s report, it was determined that allowing the abuser priest to continue his crimes would do more harm to the image of the clergy, thus furthering the Communist Party’s goal of destroying the Church.

Incidents like these demonstrate both the tremendous hostility of Communist Party henchmen toward the Church and the utter disregard for victims of abuse.

Yet the Polish TVN24 report mentioned none of this context – instead taking at face value allegations against Pope John Paul II based upon records of this same secret police apparatus. The TVN television station is majority owned by Warner Bros. Discovery.

In the case of Jozef Loranc, Cardinal Wojtyła suspended him immediately when he was made aware of the allegations, ordering the priest to stay in a distant convent. According to Church law, Cardinal Wojtyła then filed a case for the Metropolitan Tribunal, the highest church court in Krakow.

The judge exercised his right of pardon and refrained from imposing punishment. According to the law, the pardoned priest could recommence performing public mass in a parish church.

Polish historians have suggested that when the secret police discovered this, they fabricated an anonymous letter to Cardinal Wojtyła stating that the priest continued to abuse young girls. Historians said they were not able to ascertain whether this information was true or a smear. “It is more likely, however, that it was a provocation by the secret police,” they concluded.

Regarding the second priest, Father Surgent, church authorities in Krakow summoned him, whereupon he was immediately suspended. Following another conversation between the priest, another Krakow bishop, and Cardinal Wojtyła, “there was an instant dismissal from work in the diocese and a ban on appearing” in the village where he abused boys.

The report’s coverage of the third priest, Boleslaw Sadus, is entirely based on documents from the Polish communist party archives. In a statement, the Polish Church has said that the accusations against him were “not presented on the basis of a fiscal or judicial investigation, but from the files of the Security Services of the People’s Republic of Poland. On the basis of the sources presented in the [TVN24] report, it’s impossible to establish the qualification of the acts attributed to Fr. Sadus.”

Other facts from the time period in question have also called into question the legitimacy of the secret police reports used to question the legacy of Pope John Paul II.

Polish historian Dr. Marek Lasota, the long-time director of the Institute of National Remembrance (IPN) in Krakow, the institution which hosts archives of the regional secret police, authored the scholarly book describing files that secret police collected on Karol Wojtyla.

Dr. Lasota has said that the selected documents from the secret police and regular police archives were not sufficient to determine the truth of that time, especially since Pope John Paul II and the three priests are deceased, urging that professional researchers take into account a broader historical context.

Between the fall of 1989 and the spring of 1990, the communist secret police-headed Ministry of the Interior destroyed large portions of its archives, including documentation of the Communist war against the church. These files undoubtedly contained wicked schemes to discredit and smear church leaders.

Pope John Paul II in particular became a problem not just for the Polish Communist Party, but the Soviet regime in Moscow. According to Dr. Lasota, on October 17, 1978, the day after Karol Wojtyla was elected Pope, the Krakow secret police sent the Ministry of the Interior in Warsaw eighteen boxes of documentation. These boxes contained the complete secret police surveillance file on the priest, turned bishop, archbishop, and finally Cardinal Karol Wojtyła, now Pope of the universal Catholic Church.

The historian stated he could not find this collection in any archives, adding that it ended up in KGB headquarters in Moscow. “Karol Wojtyła – already known as Pope John-Paul II – became a problem not so much for the Polish security services, but for the entire security apparatus of the Soviet empire,” Lasota emphasized.

The Polish TVN24 frames its report as an honest inquiry into whether Wojtyła knew about the abuse, thus implying that, if the abuse allegations were true, he covered them up. It also promoted a controversial book, “Maxima Culpa,” by Dutch journalist Ekke Overbeek, who claims Archbishop Wojtyła “knew” about allegations of priests molesting children in his diocese and “covered up” the potential crimes.

But historical evidence has already shown that Wojtyła responded appropriately according to Church law to instances of priestly abuse that came before him. This effort then more than four decades later to characterize his actions as a cover-up of sexual abuse smacks of a present-day communist smear campaign designed to tarnish the legacy of Saint John Paul II, weaken the Catholic Church in Poland, and undermine religious belief itself.

In response to the report, the Prime Minister of Poland, Mateusz Morawiecki, conveyed the most profound conviction of most Poles when he said, “I am defending our Pope because I know we owe a lot to John Paul II as a nation… Perhaps we owe him everything.”

The Polish Parliament has similarly condemned the report in a special resolution, calling it a “shameful media campaign, based to a great extent on the materials of the Communist apparatus of violence, whose object is the Great Pope — Saint John Paul II, the greatest Pole in history.”

“We will not allow the destruction of the image of a man whom the whole free world recognizes as a pillar of the victory over the Empire of Evil,” they added.

Ben Solis is the pen name of an international affairs journalist, historian, and researcher.

This article was first published by the Association of Matured American Citizens here: https://amac.us/the-american-left-comes-after-saint-john-paul-ii/

The post The American Left Comes After Saint John Paul II appeared first on Polonia Institute.

Olivia Morin

September 15, 2022

Polish Independence Movement after WWII

The fact continues to remain that despite Poland’s important and unfailing role in World War II, the nation’s military achievements and struggles following the resolution of the battle in Europe fail to be thoroughly acknowledged to this day. The Polish hardships over the past decades in particular have much to blame on the Yalta Conference of nineteen forty-five, which placed the nation under the Soviet regime and essentially sentenced the population to live their lives completely in fear for years to come. Citizens were methodically deported, killed, and tortured as they lived under the terror-based rule of the Soviet Union, but hardly anyone recognizes the devastating losses the Polish population sustained before they became a free nation and held their first democratic election in nineteen ninety-one.

To begin the history of Poland’s oppression under the Soviet’s rule, it must be acknowledged that most articles identify the Yalta Conference as a success because “the Soviets did make many substantial concessions,” and praises are given for the ability of Churchill, Roosevelt, and Stalin to reach a compromise that would allow the three nations to heroically defeat the Japanese and German forces. However, some articles acknowledge that the agreement made at Yalta was not a success for everyone, as “Yalta means a betrayal of their countries and the United States’ abandonment of its core values on the altar of Great Power politics.” Truly, Roosevelt made an agreement on the fate of an entire nation without consulting their government; a fatal mistake when the entire war was started with the invasion of Poland due to its coveted location between the two hostile nations of Russia and Germany. The promises made by a dictator who had always had a stake in Poland’s fate should never have been taken so lightly, but Roosevelt still claimed: “it [was] the best [he could] do for Poland at [the] time.” Despite this belief, there were multiple reasons why the Yalta Conference spelled disaster for the Polish people.

Not only did the Big Three decide that an entire one-third – or approximately seventy-thousand square miles – of Polish land would be taken over by the Soviet regime, but they also chose to alter the borders by essentially shifting the entire nation of Poland to the west, and giving them territory previously controlled by Germany. This additional land may have seemed like a perk of the agreement, but it came at a time when Poland was already being taken over by the Russian regime, and the gaining of land meant nothing when so much was simultaneously being stripped from them. As far back as nineteen forty-three, that is two years before the Yalta Conference came to be, Russia was already refusing to acknowledge the Polish government, and was actively replacing those in power with their own people in the Polish Committee of National Liberation until creating the provisional Lublin Government in nineteen forty-four. This provisional government was “almost universally regarded as a puppet regime,” but still accepted by both Roosevelt and Churchill during Yalta. This means that all Polish land, including that which was stripped from the nation and that which was meant to be gained, was entirely controlled by the Soviet Union.

USSR Murders 16 Polish Leaders

In late March of nineteen forty-five, sixteen leaders of the exiled Polish government were invited to speak with Soviet commanders on the topic of the results of the Yalta Conference and chose to attend in the hopes that Russia would be willing to compromise. Upon their arrival, they were taken into custody by the NKVD – or Narodny Kommisariat Vnutrennikh Del (People’s Commissariat for Internal Affairs in English) and held in the Lubyanka prison, where the USSR’s secret service headquarters were located.

This brutal political police captured the Polish leaders under the false accusation that they had planned “an attack on the Soviet Union together with the Germans,” and all sixteen of them endured a four-day-long staged trial in Moscow after “the Poles were interrogated for almost three months and evidence was prepared against them.” The trial, which found thirteen of the accused to be guilty after each of them pleaded as such, was in complete violation of international agreements that had no guidelines for putting citizens of another country on trial. While a few of them were released and the longest prison sentence that was issued was a maximum of ten years, three of the sixteen never returned to Poland. General Leopold Okulicki, Jan Stanisław Jankowski, and Stanisław Jasiukowiczere were all said to have died in prison, though there is a very likely conspiracy that Okulicki was murdered in the Lubyanka after other members of the sixteen said they “heard Okulicki being led out of his cell, to which he never returned.” The false trial proved to be exactly what Stalin needed to cement his hold on the Polish people, as the exiled government was nearly annihilated by the loss of the sixteen leaders.

Unfortunately, the show trial that upended the Polish underground was not the last tragedy to befall the nation in the year nineteen forty-five. Only a few months later, thousands of anti-communists and Home Army sympathizers were arrested for their actions in a series of operations the Polish underground planned against the Soviet presence in Poland’s northeastern territories. Although many of those arrested are said to have been released, at least six hundred of them were loaded onto military tracks and never seen again. A relatively recent discovery of a Russian telegram suggests that these people were systematically executed by a special operations unit from one of the Soviets’ counterintelligence groups.

Despite multiple extensive investigation efforts over the past decades, the remains of those missing six hundred Poles have yet to be found in the present day. This event – known as the “Augustow Round-Up” because of the location of the event in the Augustow region and also known as “Little Katyn” – is often referred to as “the largest crime committed by the Soviets on Polish lands after World War II.” The name “Little Katyn” itself suggests an exceptional tragedy, as it references the Katyn Massacre of approximately twenty-two thousand military officers by the Soviet Union in the midst of World War II. Multiple articles comment on the heartbreak of those who were left behind after their loved ones and family members were kidnapped – touching on how this was more than a historical event; it was personal to many citizens of Poland. The unjust and unsolved death of so many people continues to leave behind a legacy that calls for action against the “perpetrators [who] remain unpunished to this day.”

However, some people still held out hope and despite all of Russia’s crimes against the Polish people, believed that the best approach to their survival and freedom included a coalition between the exiled Polish government and the communist party in Warsaw. One of the most prominent figures who held this belief was Stanisław Mikolajczyk, who had been a part of the Polish government in one way or another for much of his life.

A brief history of Stanislaw Mikolajczyk

Mikolajczyk’s story begins with his volunteering for the Polish army in nineteen twenty and fighting the Soviet forces away from the River Vistula under the leadership of Marshall Pilsudski. After that, he was injured and returned home where he joined the Farmer’s Party.  Subsequently, he stood up against the same Marshall Pilsudski, blaming him for setting up a military dictatorship. He remained politically involved as a member of Parliament until joining the army again in an effort to fight off the German invasion of nineteen thirty-nine.  After their loss, he fled to Paris in pursuit of the Polish government in exile, which later moved to London. Mikolajczyk quickly moved up the ranks of the exiled government and, in nineteen forty-one, became the Minister of the Interior at the signing of the agreement with Stalin “to fight against Hitler’s imperialism.” He took over as the Minister-President of the government in exile in nineteen forty-three after the tragic death of his predecessor General Sikorski, at which point Stalin’s communist puppet government was in the process of formation in Poland.

Mikolajczyk resigned from his position in the exiled government and joined the government in Warsaw even before it was recognized as the true government of Poland in nineteen forty-five. That is when diplomatic relations between the Allied countries and the legitimate Polish government in London were broken off. However, his position in Warsaw was not long-lasting, as his efforts to recreate the Farmer’s Party and speak for the Polish people resulted in death threats. He fled for his life in nineteen forty-seven.

Known as a communist traitor to the Polish people, he received too much hate in his homeland and was forced into exile in the United States where he spent the rest of his life as the Chair of the International Farmers Union. Much of the information on Mikolajczyk’s life is drawn directly from his personal memoirs, which were published in Washington in nineteen forty-eight. Any information not provided by him was likely provided by his son Marian. The “scope and content” section of these memoirs, provided by Stanford University, explains that “while the London years are well documented, the period from 1945 to 1947, during which Mikolajczyk served in the provisional government in Warsaw, is not.” These years made up a period of time in which Mikolajczyk’s mission “had been following the same aim” as the Polish government in exile, despite the adversity he faced from the communist leadership. Ultimately, he was unable to make the coalition work towards the freedom of Poland as he had hoped, and brought about yet another accidental setback in the nation’s long history of struggles.

Mikolajczyk’s role as Minister President brings about the most important part he played in the history of Poland, as he was the one who “agreed to a coalition under Communist leadership” with Stalin in nineteen forty-four. He quickly realized, much like Roosevelt learned of his mistake in trusting Stalin’s words at the Yalta Conference, that by this move he had taken even more power away from the Polish people.

Barbaric methods of Russian secret services

The death threats received by Mikolajczyk, the disappearances of the six hundred Polish citizens during the Augustow Round-Up, and the staged trial that took down sixteen leaders of the Polish underground without reason were only a few of many illegal and brutal acts performed by the Soviet’s secret police – the NKVD. The discriminating history of the force is hardly surprising, considering that such organizations operate “for the most part in secrecy and especially for the political purposes of [their] government, often with terroristic methods.” Britannica also confirms that “secret police tactics include arrest, imprisonment, torture, and execution of political enemies and intimidation of potential opposition members,” most of which have already been seen in the topics of this essay.

Russia’s secret police agencies have undergone multiple reconstructions over the decades. Most recently known as the GRU, it was preceded by the KGB, MVD, MGD, NKGD, NKVD, and more as the agencies were often rebranded with each major political shift. These agencies sometimes included only the secret police, and sometimes included all police forces – those meant to serve and protect the public and those operating above the law for political benefit. The NKVD – led most notably by Genrikh Yagoda, Nikolai Yezhov, and Lavrentiy Beria – primarily operated under Stalin, and was responsible for many atrocities acts of terrorism against the Polish people and other prominent non-Russian groups of the era – such as the Ukrainians in nineteen forty-one.  The UB – Urząd Bezpieczeństwa or the Polish “Ministry of Public Security” – was the Polish secret police force, similarly controlled by Stalin as part of the NKVD, though it mostly dealt with prisons.

The Soviet extermination crimes of the secret police stretch back even farther than the second world war, beginning with the “Polish Operation” in nineteen thirty-seven where Stalin ordered the death of over two-hundred thousand Polish citizens who were tortured and forced to falsely plead guilty to committing horrific crimes as part of the Polish Military Organization.

The torture methods used to bring about the confessions included “whips, batons, bayonets, rifle butts and at times even electricity” and are said to have also been “used in occupied Poland from 1944 onwards.” These terrible deaths were often covered up as nurses and physicians were required “to write down fake causes of death such as a heart attack or illness – for detainees that had been killed.” Each killing ultimately led to more and more deaths, as “individuals were forced to provide names of alleged co-conspirators… they were the names of friends, family members, and co-workers.” Each unjust death was used as an excuse for additional violence – sending the widows and children of murdered men to prison or labor camps – or if they were young enough to orphanages where “attempts were made to strip them of their Polish identity.” Parents and grandparents of the accused individuals would be left out on the streets as the police confiscated their homes and their belongings – many of these family members being older and unable to work, at which point they often did not survive the winter months.

Similarly, discriminant events followed as Stalin continued to search for methods that would allow him to “kick and clean out [the] Polish…for the good of the Soviet Union”.The “Great Purge” or the “Purge Trials” included a series of three staged show trials in which some of Stalin’s greatest political opponents and critics pleaded guilty to numerous charges such as forming a terrorist organization, working for Germany and Japan, or assassinating Sergei Kirov – a prominent supporter of Stalin. Later investigations into the trials indicated that the “cases were fabricated by the secret police” and the “confessions were made under the pressure of intensive torture and intimidation.”

For Stalin and the NKVD, there was no limit to the actions they were willing to take to bring about the extermination of the Polish people.

Many Polish citizens – whether politicians, fighters, or family members – were detained by the police and placed in prisons to live out unjust terms. Among the most infamous of these were the Mokotow Prison, the Lublin Prison castle, the Fordon Prison, and the Inowroclaw Prison. The Mokotow Prison is more commonly known as the Rakowiecka Prison, as it is located on Rakowiecka Street in the borough of Mokotow. It is perhaps the most notorious of these prisons. The Polish Army officer Witold Pilecki, who wrote “Witold’s Report” on the Auschwitz concentration camp in nineteen forty-three was imprisoned in the Mokotow Prison after being detained by the UB. The Rakowiecka/Mokotow Prison is often identified as “the worst prison in Poland” during the Soviet occupation.

Pilecki himself claimed that “compared to [Rakowiecka] Auschwitz was just a trifle” in a letter to his wife.

Pilecki, along with many others, underwent severe torture while being held in the Mokotow prison, and following yet another show trial he was found guilty, sentenced to death, and executed by Staff Sergeant Piotr Smietanski, a man known as “The Butcher of Mokotow Prison.”

Lublin Castle was more distinctly noted in history for its time under the German occupation of Poland, during which the Third Reich tortured and executed thousands in the span of five years. In the last hours before the German forces were evacuated from the city, approximately three-hundred prisoners were murdered. The oppression failed to end with the defeat of the Third Reich, as the NKVD quickly secured control of the Lublin Castle and filled it with thousands of Polish prisoners again. One article claims that prisoners in Lublin at the beginning of the Soviet occupation described how “the cells were still wet from the blood of the victims of the execution” that had taken place in those last hours before the Germans escaped. The cells were overcrowded with both falsely accused civilians and true criminals – many who had been previously detained under the German regime were now confined together in the same cell with their torturers, who had been captured by the Soviets by the end of the war. Lublin Castle is thought to have seen the highest numbers of inmates during the Soviet occupation, with a predicted thirty-two to thirty-three thousand inmates having been recorded over the span of ten years. Unsurprisingly, the Russians maintained similar practices to the Germans that had come before them – prisoners were brutally tortured, interrogated for false pleas and information, and often executed if they remained alive after their interrogations.

The two remaining prisons – despite being the crime scene for thousands of murders and torturous acts – were more difficult to find adequate sources on. The Fordon Prison and Inowroclaw Prison are hardly recounted at all, besides a couple of interviews given by inmates years after they were released from their sentences. The inmates of these two prisons were unique from those sent to the other prisons as most of these were women. The women of Fordon are known for typically having had young children with them or being pregnant and giving birth whilst in confinement, while those of Inowroclaw were often nuns. One article by Monika Scislowska details the accounts given by three women, two of them had been pregnant and gave birth in Fordon, one was forced to bring her young son with her, and all of them lived in horrifying conditions and underwent harsh treatment just to keep themselves and their children alive. Fordon, although it may not have been the prison that contained the most gruesome torture events, was infamous for its own kind of brutality. To bring women and children into such an environment just to cause them and their families pain is, in itself, the cruelest of acts. A similar account from the survivors of Inowroclaw quotes Sister Zofia Luszczkiewicz in her reference to Inowroclaw Prison as the “Polish Auschwitz.” Many of the sisters gave accounts of specific methods of torture that went against their fundamental practices as nuns. Often times these women were raped or forced to remain naked whilst doused in water and left in freezing or damp cells. Accounts confirm that it was “typical of Poland’s nuns” to refuse to collaborate with their prosecutors and thus sentence anyone else to such treatment by extension. Though often seen as feeble old women tasked with teaching unruly children and caring for the elderly, these women held a strength beyond their own belief and typically remained steady against every cruel attempt by the Soviet regime at gaining information.[ For more information about Fordon and Inowroclaw prisons see:  M. B. Szonert, Null and void; Case Study on Comparative Imperialism,” University Press, 2008 https://rowman.com/ISBN/9780761840282/Null-and-Void-Poland-Case-Study-on-Comparative-Imperialism]

Danuta “Inka” Siedzikowna

As with many events in history, women played a greater role in liberating Poland from the control of the Soviet Union than is often acknowledged. A lot of these women suffered greatly for their cause; undergoing severe torture, encountering disease, and suffering starvation like the women of Fordon and Inowroclaw. Some other women on the Polish front were more like Danuta “Inka” Siedzikowna, a seventeen-year-old nurse in the Home Army, who was sentenced twice to death in addition to a fifteen-year prison term. Siedzikowna joined the Home Army during the German occupation, determined to aid her nation in gaining freedom after being raised in a very patriotic home with a family that took great pride in their country and her people. After her father was deported in nineteen forty, and her mother was murdered by the Gestapo in nineteen forty-three, Siedzikowna saw no other option for her future besides fighting for their values and beliefs in free Poland. As the Germans were pushed out of Poland and the Soviet occupation began, Siedzikowna continued to subscribe to the Home Army – fighting against a new enemy, but for the same dreams of liberty and freedom. Besides performing as a nurse for injured members of her brigade, Siedzikowna went out on missions on behalf of liaison officers, often to trade supplies or retrieve information. During a mission to obtain medicine and information on the disappearance of the brigade’s commanding officer, she was followed and arrested by the UB. Despite the fact that “she did not have military training and did not participate in hostilities,” and that she was underage, Siedzikowna was found guilty of numerous false allegations and was sentenced to death.  These charges included “shooting at a policeman and inciting the killing of security service officers” even though she possessed no weapon. She was murdered by the communist security services in August 1946 at the age of 18.

Perhaps one of the most unfortunate facts of the struggles of the Polish people to fight off the Soviet occupation is that it fails to be acknowledged in the present day.

All of these people who were arrested, put on trial, forced into overcrowded cells, beaten, tortured, and executed are forgotten by the people of the present day – especially those of us in the United States. To us, those are events and figures of the past, but as we look at the battles currently going on in Ukraine, it becomes clear that “that which is done is what shall be done, and there is no new thing under the sun.”

The tragedy in Ukraine, where the Russian occupation is being fought against every day, and where it has been revealed that the Russians left mass graves in their wake, is the same treatment that has already been exemplified in Poland. Did we not learn exactly how much the Soviet Union covered up for years in terms of the treatment of the Polish people?

Have we really forgotten all that pain and brutality, such that we are willing to let it happen again?

The Ukrainian people have made it clear that they are suffering and that they need help, and yet the world watches as history repeats itself and people are unjustly murdered today. The history of Poland is long, but that does not mean it should be forgotten – it should be learned and used instead as a call to action.

Bibliography:

• The National Archives. (2020, February 11). ‘what went wrong in Poland’: Reconsidering the legacy of the Yalta The National Archives blog.  Retrieved August 30, 2022, from https://blog.nationalarchives.gov.uk/what-went-wrong-on-poland-reconsidering-th e-legacy-of-the-yalta-agreement/

• S. Department of State. (n.d.). The Yalta Conference, 1945. U.S. Department of State. Retrieved August 30, 2022, from https://history.state.gov/milestones/1937-1945/yalta-conf
• Wemer, (2020, February 7). The Yalta Conference at Seventy-five: Lessons from history. Atlantic Council. Retrieved August 30, 2022, from https://www.atlanticcouncil.org/blogs/new-atlanticist/the-yalta-conference-at-seve nty-five-lessons-from-history/
• Remembering the 16: the Soviet betrayal and arrest of 16 Poles of the underground state. (n.d.). . Retrieved September 6, 2022, from https://www.thefirstnews.com/article/remembering-the-16-the-soviet-betrayal-and-arrest-of-16-poles-of-the-underground-state-11570

• The trial of sixteen Poles shows Moscow’s domination of Poland. Albert Gates: Trial of Sixteen Poles Shows Moscow Domination of Poland (June 1945). (n.d.). Retrieved September 8, 2022, from https://www.marxists.org/history/etol/writers/glotzer/1945/06/poland.htm
• Augustów round-up – A crime without expiration. Augustów Round-up – a crime without expiration – English content – Przystanek Historia. (2012, October 26). Retrieved September 8, 2022, from https://przystanekhistoria.pl/pa2/tematy/english-content/72417,Augustow-Round- up-a-crime-without-expiration.html
• Augustów roundup. DBpedia. (n.d.). Retrieved September 8, 2022, from https://dbpedia.org/page/August%C3%B3w_roundup
• Encyclopædia Britannica, inc. (n.d.). Katyn massacre. Encyclopædia Britannica. Retrieved September 8, 2022, from https://www.britannica.com/event/Katyn-Massacre

• Register of the stanislaw mikolajczyk papers. Online Archive of California. (n.d.). Retrieved September 9, 2022, from https://oac.cdlib.org/findaid/ark:/13030/tf658004nd/entire_text/
• Stanisław Mikołajczyk. porta. (n.d.). Retrieved September 9, 2022, from https://www.porta-polonica.de/en/atlas-of-remembrance-places/stanislaw-mikolaj czyk
• Design and development: Juraj Karáč, juraj@karac.sk. (n.d.). NKVD/KGB Activities. Ústav pamäti národa. Retrieved September 9, 2022, from https://www.upn.gov.sk/publikacie_web/zbornik-nkvd-EN.pdf
• Encyclopædia Britannica, inc. (n.d.). Great purge. Encyclopædia Britannica. Retrieved September 11, 2022, from https://www.britannica.com/event/Great-Purge;  Secret police. Retrieved September 10, 2022, from https://www.britannica.com/topic/secret-police

• The Forgotten ‘Polish operation’ of the NKVD. #Poland. (n.d.). Retrieved September 11, 2022, from https://poland.pl/history/historical-events/forgotten-polish-operation-nkvd/

• Merriam-Webster. (n.d.). Secret police definition & meaning. Merriam-Webster. Retrieved September 10, 2022, from https://www.merriam-webster.com/dictionary/secret%20police
• Communications Unlimited. (2017, April 21). “Long live free Poland.” The story of Poland’s worst political prison. Communications Unlimited. Retrieved September 12, 2022, from https://www.communications-unlimited.nl/long-live-free-poland-the-story-of-the-po lands-worst-political-prison/

• Inowroclaw History | virtual shtetl. Virtual Shtetl. (n.d.). Retrieved September 12, 2022, from https://sztetl.org.pl/en/towns/i/290-inowroclaw/99-history/137375-history-of-comm unity

• Mokotów Prison. DBpedia. (n.d.). Retrieved September 12, 2022, from https://dbpedia.org/page/Mokot%C3%B3w_Prison
• 30 years after Berlin Wall Fell, Catholics seek to recognize heroic Eastern European Sisters. Global Sisters Report. (2019, November 7). Retrieved September 14, 2022, from https://www.globalsistersreport.org/news/world/ministry/news/30-years-after-berli n-wall-fell-catholics-seek-recognize-heroic-eastern
• Prison castle. Strona Muzeum Narodowego w Lublinie. (2021, May 12). Retrieved September 14, 2022, from https://zamek-lublin.pl/en/o-muzeum/prison-castle/
• Reviews Acta Poloniae Historica – RCIN.ORG.PL. (n.d.). Retrieved September 15, 2022, from https://rcin.org.pl/Content/25419/PDF/WA303_42514_2005-91_APH_10_o.pdf

• Scislowska, M. (2008, January 6). Polish women imprisoned under Stalin remember the horrors of torture, and separation from children. New Bedford Standard-Times. Retrieved September 14, 2022, from https://www.southcoasttoday.com/story/news/nation-world/2008/01/06/polish-wo men-imprisoned-under-stalin/52686292007/ 
• Danuta Siedzikówna, alias ‘inka’. Europe Remembers. (n.d.). Retrieved September 15, 2022, from https://europeremembers.com/pl/biography/danuta-siedzikowna-alias-inka-4/ 
• Żołnierze WYKLĘCI. Ostatnia misja – Żołnierze Wyklęci – Zapomniani Bohaterowie. (2009, August 19). Retrieved September 15, 2022, from https://podziemiezbrojne-ipn-gov-pl.translate.goog/zol/biogramy/inka/ostatnia-mis ja/88719,Ostatnia-misja.html?_x_tr_sl=pl&_x_tr_tl=en&_x_tr_hl=en&_x_tr_pto=s c
• Guy, , & Upright, E. (2022, September 15). September 15, 2022 Russia-Ukraine news. CNN. Retrieved September 16, 2022, from https://www.cnn.com/europe/live-news/russia-ukraine-war-news-v2-09-15-22/ind ex.html
• Press, A. (2022, September 16). Ukraine’s president says a new mass grave is found near a recaptured city. NPR. Retrieved September 16, 2022, from https://www.npr.org/2022/09/16/1123400735/ukraines-president-says-a-new-mas s-grave-is-found-near-a-recaptured-city

The post Poland: History of a Betrayed Ally appeared first on Polonia Institute.

The post Polonia Institute Announces Winners of 2022 Competition on the History of Poland appeared first on Polonia Institute.

Invest in the freedom of Poles!

“Ukraine fights now for the freedom of Poles,” said President of Poland Andrzej Duda. By supporting the heroic struggle of our Ukrainian neighbors, we invest in the security of Poland because we are next in line for the Russian attack.

Today Ukrainians have much better chances of resisting the Russian aggression than Poland had in WWII. Back then the Western Powers effectively handed over Poland to the Soviet Union (today Russia), gave the Soviets a free hand in exterminating the Polish independence movement, and have been effectively covering up the Soviet crimes of killing Polish freedom fighters to this day.

After the war, the Soviets murdered thousands of Poles on a mass scale in special operations, put criminals in the position of judges and prosecutors, conducted show trials, committed judicial murders, tortured people in the most vicious ways, burry their victims in undisclosed locations, persecuted their families for decades, barred their children from pursuing higher education, developed lies and black legends about their victims to discredit them in the eyes of the public for posterity, and promoted traitors and criminals to the highest positions in Poland.

Today, with the support of the Western Powers, Ukraine has a chance to defend itself and therefore stop Russian murderers from encroaching into Poland.

Therefore, please support Ukrainian women and children who escaped the Russian hell and are seeking safety in Poland. Their husbands and fathers fighting in Ukraine for their freedom and ours must know that their families are safe in Poland. Remember, today’s fight for Ukraine is also the fight for Poland!

Please consider donating to one of the organizations providing humanitarian aid to Ukraine recommended by the Government of Poland listed on their website below:

https://www.gov.pl/web/usa-en/standwithukraine–polish-ngos-and-how-to-help

and consider the information from the poster below.

In connection with the Russian invasion of Ukraine, the Polonia Institute encourages the American public to take part in the competition on the history of Poland just announced, and study events that followed the Yalta Conference of 1945 in Eastern-Central Europe because this important part of the XX Century history, only now being pieced together, is most relevant to the unfolding war in Ukraine that may spread to the entire European continent.

The historical essay competition on the Polish Independent Movement after WWII just announced by the Polonia Institute calls for the analysis of the following issues: 1) the Yalta Conference of February 1945; 2) June 1945 show trial of the 16 Polish leaders in Moscow 3) 1946 Special Augustów Operation (Little Katyn) 4) 1944-1947 mission of Stanisław Mikołajczyk in Poland; 5) NKVD/UB machine of oppression: a) special forces, prosecutors, court murderers, and show trials; b) torture dungeons: Rakowiecka, Fordon, Inowrocław, Lublin prisons, c) exterminations ex. Witold Pilecki, Danuta Sieradzikówna “Inka,” Emil Fieldorf, and others; 6) threats, blackmailing, deportations, discrimination, terror; 9) lesson for today. For more information, see the link below: http://poloniainstitute.net/competition-on-polands-history/2022-competition/

We also recommend the historical background of the Russian’s attack on Ukraine here: http://poloniainstitute.net/battle-of-ideas/will-the-russian-aggression-on-ukraine-lead-to-genocide-in-europe/

The post Invest in the freedom of Poles! appeared first on Polonia Institute.

Zbigniew Wojcik

The  initial need for the Grand Orchestra in Poland

The Grand Orchestra of Christmas Charity (Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy, or “WOŚP”) was established by Jerzy Owsiak in 1993, i.e. during the post-communist period in Poland when the most political power was still in the hands of communists while the Soviet Union was in total collapse.

The Grand Orchestra of Christmas Charity (WOŚP) was very much needed in Poland during that transition period because the communists were gradually switching from holding power with terror and fear into much milder methods, knowing that annihilated Soviet power most likely will not support them anymore.

Killing the unborn and the Grand Conductor

Poles were given the choice of celebrating Christmas in the church to adore the birth of baby Jesus or to lavishly honor the Grand Conductor, Jerzy Owsiak.  ‘On the one hand, Jerzy Owsiak wants to help newborns, on the other – he is in favor of the right to kill unborn children.  Should Catholics advocate saving sick children under the banner of a man who advocates killing those who are still unborn?‘ noted the Catholic paper, [1] pointing out that charity services have been also conducted by the church.

Our Grand Conductor, therefore, loudly promotes the mass killing of those who want to be born and have a holy right to do so. This attitude stands in direct conflict with our church, which promotes Jesus Christ, the one we expected and very much wanted to be born.

The political purpose of the Grand Orchestra

The use of the Grand Orchestra of Christmas Charity for political aims is evidenced by forcing people to take part in the activities of the Great Conductor.  ‘In some schools, lessons are canceled because children have to prepare for Jerzy Owsiak’s campaign.’ [1] Unclean methods are used to encourage people: ‘According to the Polish law – only adults may participate in collecting money. An exception is made for the Grand Orchestra of Christmas Charity.  Is the age of the volunteers with unsecured boxes of money sometimes a temptation, an encouragement to dishonesty?'[1]

The orchestra organizes Stay Island Woodstock, the largest rock concert in Poland.  ‘Eyewitnesses talk about drunken crowds swaying to the rhythm of heavy music, commonly available and used drugs, “wild sex”, etc. The most impressive are the images of naked bodies rolling in the mud.'[1] You can hear there ‘blasphemies against God and the Church.’[1]

The evidence of the strong political support of the post-communist power circles for the Grand Orchestra of Christmas Charity is abundant, for example, the list of numerous awards and distinctions that Jerzy Owsiak received in the post-communist period, e.g. Knight’s Cross of the Order of Polonia Restituta, awarded in 1999 [2].

Destroying wonderful Polish heritage by the Grand Orchestra

‘For the representatives of left-liberal culture, the moral foundation of our homeland is not the insurgent tradition, Catholicism, the interwar period, or the myth of “Solidarity”.  In their opinion, our new ethical foundation should be the Orchestra or something similar.´ [1]

So the post-communists want to ‘ … perceive the Grand Orchestra of Christmas Charity as a child of a left-wing liberal culture that fights against a conservative-religious culture.  In February 2000, Roman Graczyk published an article in Gazeta Wyborcza entitled  “Democratic asceticism and its enemies.”  From the perspective of the Gazeta journalist, the national holidays of November 11 Independence Day, and May 3 Constitution Day are a dead tradition for today’s youth.  “Because although we are genuinely happy with the regained freedom – emphasizes Roman Graczyk – we can no longer express it in terms that would <<excite>> young people. And Owsiak, yes, he <<excites>>”. [1] To sum up, ‘The Great Orchestra is a clear example of the struggle of left-liberal culture with the traditional Polish ethos built based on national and religious values.  [1]

Where did Owsiak come from and what did he earn?

‘Jerzy Owsiak’s father, Zbigniew, was actually a colonel in the communist Civic Militia (MO), but his interests were often distant from “economic matters”.’[3] ‘According to the archives of the Institute of National Remembrance, he applied to work in the MO in 1945 at the age of 19, as he said – because he loved MO.’ [3]  ‘In the biographies, he wrote that he emphasized his negative attitude towards the clergy.  He considered clergy a “pest of a democratic state”’ [3] (i.e. the pest of communist Poland).

‘His wife (i.e. Jerzy’s mother) – Maria Owsiak – also worked at the MO’ [3], …  and later as an official of the provincial prosecutor’s office in Gdańsk.’ [3] ‘Zbigniew Owsiak emphasized that his wife’s parents are in the communist party.’

‘For 6 years, nearly 50 million zlotych to be shared by the Owsiak family!’  [4]  This income should now be multiplied by a number greater than 3. Owsiak’s pocket awaits your hard-earned money, which you will give him because of your stupidity or because of your unclean political obligations.

References:

[1]. https://www.niedziela.pl/artykul/70716/nd/Katolicy-i-Orkiestra

[2]. https://en.wikipedia.org/wiki/Jerzy_Owsiak

[3]. https://prawdaxlxpl.wordpress.com/tag/owsiak/

[4]. https://wzzw.wordpress.com/2015/07/31/%E2%96%A0%E2%96%A0-przez-6-lat-blisko-50-milionow-do-podzialu-dla-rodziny-owsiakow-%E2%96%A0%E2%96%A0%E2%96%A0%E2%96%A0/

The post Should we finance Grand Orchestra for Christmas Charity in Poland? appeared first on Polonia Institute.

Historia małej szpilki Solidarności

Strategiczne informacje – jak wygrać Zimną Wojnę

Zbigniew Wojcik

Upadek Bloku Sowieckiego nastąpił niespodziewanie. Literatura historyczna często cytuje w tym kontekście Lecha Wałęsę i Michaiła Gorbaczowa. Jednak światło dzienne ujrzały liczne dowody na to, że Wałęsa był znakomitym agentem komunistycznym pracującym w konspiracji dla komunizmu. Gorbaczow dokonał pierestrojki; jednak słynne słowa prezydenta Reagana „Panie Gorbaczow proszę zburzyć ten mur!” wskazują, że mógł słuchać rozkazów Reagana. Wcześniej były też słowa wypowiedziane przez Papieża Jana Pawła II „Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi”, inicjujące ruch Solidarności w Polsce.

Poniższy tekst relacjonuje rozmowy naukowca polskiego z wywiadem amerykańskim w latach 1986/87 na temat Solidarności i terroru komunistycznego w czasie Zimnej Wojny pod okupacją sowiecką. Tym naukowcem byłem ja, autor tego tekstu. Podczas przeprowadzonych rozmów zasugerowałem, że Stany Zjednoczone przejmą kontrolę nad centrum Europy po uwolnieniu Polski z bloku sowieckiego poprzez dokonanie zamachu pałacowego na Kremlu i następnie przez przyjęcie Polski do NATO. Chciałem, żeby Polska powróciła do swojego strategicznego przyjaciela, Stanów Zjednoczonych Ameryki.

Zniwelowanie kontroli Moskwy nad Polską było sposobem na przekonanie komunistycznych przywódców w Polsce, że ich czas wkrótce się skończy, jeśli nie zwrócą swoich oczów na Zachód. Ponadto, aby uniknąć poważnych perturbacji, komuniści pod nazwami takimi jak „antykomuniści” lub “opozycja komunistyczna” powinni nadal rządzić swoimi terytoriami przez jakiś czas, pod warunkiem, że zagwarantują wolne wybory. Okazało się, że komunistyczny rząd w Polsce posiadł silną fałszywą opozycję, słynną Solidarność, dla kontroli ruchów antykomunistycznych. Przejęcie kontroli nad Polską używając fałszywej opozycji było więc dosyć proste, ale następnie fałszywa opozycja musiała systematycznie robić także to co głosiła i przeprowadzać wolne wybory, przechodząc w ten sposób na demokrację.

Warto poznać ten tekst, bo relacje w nim zawarte zostały na pewno użyte dla obalenia komunizmu w Polsce i wygrania Zimnej Wojny. Typowe opisy ruchu Solidarności podawane w większości mediów to ‘fake news’ w wersji Lecha Wałęsy, np. relacje “historyka” Norman ‘a Davies ’a w których Wałęsa odgrywa zasadniczo jedyną ważną rolę “opozycjonisty” solidarnościowego, podczas gdy dowody i zeznania świadków świadczą, że Wałęsa pracował owocnie i tajnie dla komunizmu w Polsce sowieckiej.

Poniższy tekst to kilka rozdziałów z książki: Zbigniew Wojcik, “Slaying the Soviet Beast…”, z małymi modyfikacjami. Książka relacjonuje ucieczkę rodziny spod okupacji sowieckiej, działalność siatki szpiegów sowieckich w USA, rolę wiary katolickiej w Polsce dla przetrwania w komunizmie, obecny wzrost komunizmu na świecie i wiele innych rzeczy, np. informację strategiczną przekazaną wywiadowi USA w latach 1986/87 jak dokonać przewrotu pałacowego na Kremlu.

Zbyszek otrzymał stanowisko profesora na uniwersytecie w Kansas. Po przybyciu z Warszawy był obserwowany przez sowieckiego szpiega, który zaprosił go na ten uniwersytet. Z powodu gier Zimnej Wojny, Zbyszek zostaje niespodziewanie oddzielony od swojej rodziny, która pozostała w Warszawie. Komunistyczna służba bezpieczeństwa odbiera jego żonie i dzieciom paszporty. Na całe szczęście, sytuację monitorują także oficerowie wywiadu USA, którzy obiecują Zbyszkowi pomoc w połączeniu rodziny. Poniżej przedstawione są fragmenty rozmów Zbyszka z oficerami amerykańskiego wywiadu: Anną, jego szefem na uniwersytecie i Czadem, jej mężem.  Wywiad każdego kraju odbywa zapewne wiele rozmów, ale nie przypadkowo i często nie oficjalnie. Na uniwersytecie Anna oczekiwała przybyszów z Polski, aby wzięli udział w „jej” projekcie. Zbyszek się kwalifikował, dlatego informacje jakie dostarczał były skrzętnie opracowywane i Zbyszek był pytany przez długi okres czasu o wyjaśnienia i o okoliczności. Wywiad USA był bardzo zainteresowany i nie byłoby projektu Anny bez dużych oczekiwań.

To nie Zbyszek mówił, co Amerykanie mają robić, to wywiad USA pytał i dostawał informacje, bo Zimna Wojna trwała, a dokumenty ujawnione wcześniej przez Pułkownika Ryszarda Kuklińskiego wskazywały na zaawansowane przygotowania Paktu Warszawskiego do ataku na Zachodnią Europę. Wielu ludzi brało udział w zmaganiach Zimnej Wojny;  Zbyszek był jedna z wielu osób, jednak projekt Anny musiał mieć znaczenie dla polityki i informacje uzyskane z niego musiały być przetwarzane i stosowane.  Węzłową postacią przemian był Michaił Gorbaczow, dzięki któremu jego „pierestrojka” stała się niekontrolowanym rozpadem całego Bloku Sowieckiego (np. olbrzymie składy broni atomowej pozostałe na Ukrainie nie zostały w sposób planowany wycofane na tereny Rosji).

Wywiad Ameryki znał słabości Bloku Sowieckiego. Szmuglowanie istotnych informacji z Polski na Zachód było możliwe, np. naukowcy z Warszawy jeździli na kontrakty do Ameryki. Na wykorzystaniu tej słabości polegał projekt Anny: wystarczyło trochę porozmawiać z naukowcami, w czymś pomoc, coś obiecać. Naukowiec na poziomie profesora mógł coś istotnego słyszeć, brać w czymś udział, coś doświadczyć i wyciągnąć ważne wnioski. Bez informacji wywiadowczej wygranie każdej wojny jest niemal niemożliwe.  Wywiad nie interesuje się plotkami. Jeśli otrzymywane informacje nie są istotne, współpraca ustaje.

W projekcie wywiadowczym takim jak ten w Kansas nie było dużo obiecujących naukowców z Polski. Spośród kilku profesorów zatrudnionych z Polski, tylko Zbyszek nie miał podejrzanej przeszłości i miał prawdziwe motywacje przeciwstawienia się komunizmowi sowieckiemu.

Wygranie Zimnej Wojny było możliwe bez udziału siły militarnej: wystarczyło zebrać razem kilka osób, najważniejszych w owym czasie na świecie, przekonać ich o prawdziwości „imperium zła” i zaproponować rozwiązanie. Rozwiązanie musiało wszystkim pasować i musiało być osiągalne poprzez rozmowy.  Walka z komunistycznym złem była rozgrywana w Polsce na dużą skalę pod hasłem Solidarności.  Dogłębne poznanie tego tworu politycznego było ważnym punktem moich rozmów z wywiadem U.S.

Prowokacje i infiltracja ruchu Solidarność

“Czy pracował Pan z Solidarnością w Polsce?” – zapytał Czad.

“Byłem członkiem, ale nie byłem aktywny. Wolałem milczeć i czekać na możliwość podróży na Zachód” – odpowiedział Zbyszek. “Zauważyłem, że Solidarność była zinfiltrowana. Gdybym pojawił się na spotkaniu Solidarności, komuniści wiedzieliby o tym. Wszyscy prawdziwi bohaterowie już nie żyją w Polsce. Jak tylko coś powiesz lub zrobisz, oni zaraz o tym wiedzą.”

Czy miał Pan jakieś incydenty, jakieś problemy jako członek?”

“Kilka. Na przykład, kiedyś, kiedy pracowałem w Instytucie Kosmicznym w Warszawie, zauważyłem wiele reklam zachęcających pracowników do zapisania się do Solidarności, antykomunistycznej organizacji opozycyjnej. Drzwi i ściany były pokryte plakatami wypełnionymi sloganami i hasłami. Słowa odnosiły się do wolności, poczucia obowiązku itd. Natychmiast mnie to wciągnęło i złapałem przynętę.”

Och, nie!” Ann uśmiechnęła się, spodziewając się usłyszeć ciekawą historię o zapisaniu się do ruchu Solidarności w komunistycznej agencji. “Czy się Pan zarejestrował?”

“Tak, konkretnie to zrobiłem. Byłem entuzjastycznie nastawiony do Solidarności i podziwiałem instytucję rządową za próbę ucieczki od komunizmu. Cały korytarz i duża sala zostały urządzone w taki sposób, aby przyciągnąć odwiedzających do rejestracji. Zauważyłem kilka pięknych pań czekających przy ładnych biurkach z dekoracjami, aby zachęcić ludzi do zapisania się. Jedna z pań przemówiła do mnie ciepło, wręczając mi kwestionariusz potrzebny, aby zostać członkiem Solidarności. Potrzebowała tylko mojego nazwiska i podpisu”.

“Pana nazwisko”, zapytała mnie ładnie i szybko je wpisała. Potem natychmiast wskazała miejsce, gdzie muszę się podpisać i ja szybko zrobiłem swój podpis. W ten sposób zostałem członkiem Solidarności i byłem z tego bardzo dumny.”

“Bardzo ciekawe okoliczności, w samej agencji rządowej, nie mniej! Co wydarzyło się później?”

“Zauważyłem, że przy stołach w sali było o wiele więcej członków Solidarności, którzy czekali na odwiedzających, niż samych odwiedzających. W rzeczywistości cała sala była prawie pusta, z wyjątkiem mnie i innego człowieka stojącego przy wejściu.

“Prawdopodobnie zarejestrowałbym się tak jak Pan. Bardzo ekscytujące!”

“Wtedy zdałem sobie sprawę, że nigdy wcześniej nie widziałem żadnej z tych osób. Zacząłem mieć mieszane uczucia na temat mojego zbyt pochopnego działania. Wtedy mężczyzna stojący przy wejściu podszedł do mnie, aby podziękować mi za zapisanie się do Solidarności. Powiedział, że cały kraj jest w trakcie transformacji w kierunku lepszej przyszłości, że kraj mnie potrzebuje i że ktoś skontaktuje się ze mną wkrótce. Uścisnął mi ręce. Potem po cichu wróciłem do mojego biura.

“I nikt Pana więcej nie wzywał na rozmowę?”

“Nie. Nie zostałem wezwany aż do następnego dnia.”

“Kto Pana przesłuchiwał?”

“Bardzo mały mężczyzna podszedł do mojego biurka, przedstawił się i powiedział, że jest na wakacjach w Polsce w odwiedzinach z zachodniego kraju.”

“Przypomina mi to grę w pokera, podbicie stawki wyżej.”

“Tak i znowu złapałem przynętę.” Zbyszek się śmiał. “Zdałem sobie sprawę, że przyszedł do mnie porozmawiać o zapisaniu się do Solidarności. Odpowiedziałem od razu, że planowałem kiedyś podróżować i pracować na Zachodzie. Powiedziałem mu, że chcę zostać członkiem Solidarności ze względu na oczekiwania na Zachodzie, że Polacy są członkami Solidarności. Jak można tam pracować, nie będąc członkiem Solidarności?”

“Wydaje się, że dał Panu wskazówkę, kiedy wspomniał o swoim pobycie na Zachodzie”, zasugerował Czad.

“Rzeczywiście, bo w końcu powiedział mi, że będzie wspierać moją wersję podróży w przyszłości na Zachód z moim członkostwem w Solidarności.”

“Czy to był koniec historii?”

“Dzień lub dwa później odwiedził mnie szef wysokiego szczebla, który zapytał mnie, co powiedziałem podczas dochodzenia. Był zaskoczony, że wyszedłem bez szwanku. Był zdenerwowany i bardzo poważnie zapytał mnie, kto kazał mi zapisać się do Solidarności. Nigdy już potem nie słyszałem o tym małym człowieku ani od moich szefów o moim członkostwie w Solidarności. Ale cieszyłem się, że otrzymałem gratulacje za moje członkostwo w Solidarności od mężczyzny przy drzwiach wejściowych i nie żałowałem, że uścisnąłem mu rękę, mimo że zdałem sobie sprawę, że był dobrym prowokatorem agentury sowieckiej.”

 Była to więc prowokacja zachęcająca pracowników do zapisania się do “Solidarności”.

“Prowokacja jest powszechnym narzędziem służącym do rozpoznawania i zwalczania opozycji. Agenci są szkoleni, aby skupić się na pewnych celach, wykreować prowokacje, a następnie przeprowadzać przesłuchania. Jeśli uznają to za konieczne, będą aresztować, bić i torturować. Jeśli to wszystko nie przyniesie zamierzonego efektu, zabiją. Wielu księży w Polsce zostało zabitych. Ksiądz Popiełuszko był brutalnie torturowany, zanim został zamordowany. Każdy, kto próbuje być bohaterem, zostaje zabity. Bohaterowie przegrywają walkę, gdy tylko zostaną rozpoznani – wtedy już nie żyją. Moje podejście było, aby zawsze pozostać przy życiu. Przeżyłem, udając, że zgadzam się z ich systemem i stwarzając wrażenie, że przestrzegam ich zasad. Byłem dla nich miły i unikałem aktywnego zajmowania stanowiska wobec systemu.”

“Instytut Kosmiczny jest agencją rządową” – kontynuował Zbyszek – ale praktycznie wszystkie miejsca pracy w Polsce należą do rządu komunistycznego. Wszędzie poddawano ludzi prowokacjom”.

—————————————————————————————————————————

“Byłem też przedmiotem kolejnej prowokacji, której częścią były antykomunistyczne ulotki” – kontynuował Zbyszek podczas kolejnego spotkania z Anną i Czadem. “Kiedyś poproszono mnie o rozdawanie ulotek zwanych ‘bibułą’, które są nielegalną propagandą.”

“Kto Pana o to poprosił? Czy ktoś z Solidarności?”

“Nie sądziłem, że w ogóle był to członek Solidarności. Byłem na spotkaniu Klubu Górskiego w Warszawie. Odkąd polubiłem wspinaczkę i turystykę, byłem członkiem tego klubu. Tam poznałam młodą kobietę, która zapytała mnie, jaki jest mój zawód. Oczywiście spodziewała się, że zadam jej podobne pytanie i powiedziała mi, że powiela nielegalną propagandę i potrzebuje kogoś takiego jak ja, aby ją rozpowszechniać. Zaalarmowały mnie moje instynkty. Wcześniej słyszałem plotkę, że mój przyjaciel, Wojtek, który przedstawił mnie tej pani, był tajnym agentem komunistycznym. Nie widziałem się z nią wcześniej i nie byłem świadomy zawodów ludzi na spotkaniach klubowych. Jakoś wydało mi się podejrzane, że ten kontakt trafił się tak łatwo, więc po prostu uśmiechnąłem się i dałem coś w rodzaju negatywnej odpowiedzi.”

“Szukali ludzi do pracy dla nich,” Ann powiedziała. “Czy Pan zapytał, co zazwyczaj robią jej dystrybutorzy?”

“Zrobiłem to. Powiedziała, że pracują zawodowo, a także rozdają jej ulotki w ich miejscach pracy.”

“Dlaczego komunistyczni agenci mieliby rozdawać antykomunistyczne ulotki?” Ann była nieco zdezorientowana.

“To ma sens. W ten sposób mają kontrolę nad ruchem antykomunistycznym od początkowych etapów. Ich agenci są aktywni i agresywni w ruchu podziemnym, gdzie dominują. Stają się liderami opozycji i nie mają się czego obawiać. Mogą łatwo zidentyfikować potencjalnych i prawdziwych działaczy antykomunistycznych. Gdy zainteresowany staje się aktywny, dalej obserwują i ostatecznie aresztują opozycjonistę. Po aresztowaniu więzień jest zazwyczaj zmuszony do podpisania dokumentu współpracy. Uparty lub agresywny więzień, który pozostaje poza kontrolą, zostaje pobity, a nawet zabity. Komuniści są mądrzy i zachowują całkowitą kontrolę przy użyciu takich metod terroru.”

“W ten sposób fałszywi działacze Solidarności mogą zastąpić prawdziwą opozycję”, powiedziała Ann z rozwagą, “a prawdziwe idee wolności i demokracji uciekają przed społeczeństwem. Mimo to nie rozpowszechniałbym antykomunistycznej propagandy, gdybym była komunistką, nawet do wykrywania antykomunistów, ponieważ nielegalna propaganda jest czytana przez ludzi. Agenci muszą wierzyć, że ich ulotki są bardzo ściśle kontrolowane. Jeśli komuniści produkują ulotki i rozdają je, zwiększają ryzyko, że antysystemowa propaganda będzie rozpowszechniana dookoła w sposób mniej kontrolowany”.

“To prawda”, odpowiedział Zbyszek. “Słyszałem o mechanizmie rozprzestrzeniania ruchu komunistycznego w Moskwie przed rewolucją sowiecką w carskiej Rosji. Jeden bardzo utalentowany komunista poprosił rosyjską tajną policję polityczną o pomoc w dystrybucji komunistycznych ulotek jako prowokacyjnej przynęty do łapania komunistów. W tym czasie komunizm zyskiwał na popularności w Rosji. Car przychylił się do jego wniosku i przyznał pomoc. Tajni agenci polityczni rozdawali ulotki i aresztowali wielu komunistów, ale wkrótce komunizm szybko się rozrósł i wyszedł poza ich kontrolę”.

“Ale agenci cara byli tylko pomocnikami, którzy rozdawali ulotki”, skomentowała Ann. “Udało im się złapać naiwnych komunistów, ale nie wniknęli głęboko w ruch komunistyczny. Nie byli w stanie zneutralizować prawdziwych przywódców komunistycznych, czego dowodzi fakt, że rewolucja w Rosji miała miejsce”.

“Komuniści wygrali rewolucję i ta sprytna sztuczka przyczyniła się do ich zwycięstwa”, powiedział Zbyszek. “Powinniśmy użyć podobnej sztuczki przeciwko komunizmowi. Rozdają ulotki, aby złapać naiwnych antykomunistów, ale dzięki temu ruch Solidarności rozprzestrzenia się. Jak powiedziałem wcześniej, Polska jest jak rzodkiewka, czerwona tylko na powierzchni. Słyszałem o działaczach antyradzieckich i pro-solidarnościowych w milicji w Polsce i w urzędach państwowych. Działacze propolscy i pro-solidarnościowi nazywani są “tymi”, a popierający Sowietów twardogłowi komuniści są nazywani “tamtymi”. Myślę, że “ci” poparli moją podróż do USA, a “tamci” są odpowiedzialni za spowodowanie problemów, które mam teraz z moją rodziną.

“Czy Solidarność istnieje w Związku Radzieckim?”

“Rozważają tam posiadanie takiej organizacji jak Solidarność”, powiedział Zbyszek. “Moja żona opowiedziała mi o profesorze ze Związku Radzieckiego, który odwiedził jej Instytut w Akademii Nauk. Zadał jej wiele pytań na temat Solidarności. Pomysły ruchu Solidarności mogą się tam szerzyć”.

Zbyszek dalej opisywał swoje doświadczenia związane z prowokacjami tworzonymi przez agentów komunistycznych: “Od czasu do czasu spotykałem zaprzyjaźnionych ludzi udających, że są w opozycji”.

“Proszę kontynuować”, zachęciła Ann.

“Pamiętam co najmniej dwie dziwne prowokacje zaaranżowane przez Bogdana, sowieckiego tajnego agenta. Bogdan był “przyjacielem”, którego znałem z moich przygód w Tatrach. Kiedyś poprosił mnie abym pomógł jego “opozycyjnej” grupie w renowacji budynku Kościoła katolickiego w Warszawie. Powiedział ze śmiechem, że prawo dosłownie mówi, że remonty na budynkach kościelnych są niedozwolone przez “siedem dni w tygodniu”, ale jego “opozycyjna” grupa jest sprytna i omija to głupie prawo, pracując w kościołach po nocach! Wybuchnąłem śmiechem i zgodziłem się pomóc jego grupie. Powiedział mi, że ktoś przyjedzie po mnie samochodem, aby mnie tam zabrać. Powiedział, że otrzymali dużo pieniędzy od osób z zagranicy, którzy wspierali Solidarność, więc mogli sobie pozwolić na dobry samochód. Samochód zaimponował mi jako dość fantazyjny i kosztowny. Zwykły pracownik nigdy nie byłby w Polsce w stanie sobie pozwolić na coś takiego. Byłem pewien, że należał do agenta komunistycznego wysokiego szczebla. Weszliśmy do kościoła i wyglądało to tak, jakby nas oczekiwano, ponieważ wszystkie światła były włączone. W środku było kilku młodych ludzi, ale nikt się nie modlił, co wydawało mi się nieco dziwne.”

“Czy ktoś pracował nad remontami wewnątrz kościoła?” – zapytała Ann.

“Nie, po prostu ludzie stali w grupie, przy ołtarzu. Ich zachowanie wydawało się nietypowe, jakby nie wiedzieli, co się robi w kościele. Zazwyczaj ludzie nie stoją jako grupa wewnątrz kościoła. Dwie lub trzy osoby mogą siedzieć blisko siebie, ale nie za dużo. Stali dość sztywno. Więc ja też stanąłem obok nich. Wkrótce podszedł do mnie ksiądz, zbliżył się do mnie i powiedział coś w stylu: “Przychodzą tu często, próbując zakłócić moje posługi dla Boga”, a potem zniknął.

“Skąd wiedział, że ma zbliżyć się do Pana, a nie do kogoś innego?” – zapytała Ann.

“Kiedy przekraczałem linię środkową kościoła, uklęknąłem i uczyniłem znak krzyża. Nikt inny nie uklęknął ani nie pokłonił się w trakcie chodzenia po kościele. Wkrótce po odejściu księdza ktoś powiedział: “nie ma dzisiaj pracy” i ludzie zaczęli wychodzić. Nikt nic nie zrobił, nikt nie prosił mnie o wykonanie jakiejkolwiek pracy, a ksiądz odszedł. Po tym wszystkim nie było żadnych uwag.”

“Możliwe, że sprawdzali Pana”, powiedział Czad.

“Kiedy indziej Bogdan przygotował kolejną, bardziej niebezpieczną prowokację ” – kontynuował Zbyszek – kiedy poprosił mnie, abym przechował jego niebezpieczne materiały, które były niezbędne do wykonywania wielokrotnych kopii ulotek. Powiedział, że nie chce, aby ktokolwiek znalazł dowody na wypadek przeszukania jego mieszkania. Na szczęście jakiś czas wcześniej Bogdan przedstawił mnie swojemu przyjacielowi z czasu liceum, który opowiedział mi bezpośrednio o politycznej pracy Bogdana.

Innymi słowy, Bogdan odgrywał rolę lidera opozycji produkującego i rozprowadzającego materiały podziemne”.

“Niebezpieczna sytuacja. Jak się Pan zachował?”

“Wziąłem jego materiały, ponieważ postanowiłem traktować go jak przyjaciela, tak jak się tego spodziewał, ale nie chciałem, żeby mnie złapano na tej prowokacji. Nie trzymałem materiałów w moim domu. Na szczęście materiały były dość małe i można je było umieścić w ręcznej torbie. Zabrałem je do domu mojego ojca i tam ukryłem”.

“Czy ktoś sprawdzał Pana lub Pana mieszkanie?”

“Nikt. Ale około dwa dni później po tym jak przetransportowałem materiały do ojca, Bogdan poprosił mnie o dostarczenie niebezpiecznego materiału. Podał mi lokalizację, datę i godzinę dostawy.”

“A potem został Pan złapany.”

“Wcale nie. Zawiodłem, aby je dostarczyć. Nie udało mi się również innym razem, a potem przestał prosić mnie o zwrot niebezpiecznego materiału.”

“To była droga wyjścia.”

“Zwróciłem materiały do jego mieszkania około dwa miesiące później; po prostu niespodziewanie zapukałem do jego drzwi. Po tym incydencie jego prowokacje ustały”.

—————————————————————————————————————————————-

“Wygląda na to, że Pan znał Bogdana od dawna.”

“Tak, zaprosił mnie nawet na swoją ceremonię ślubną. Ślub odbył się w małym kościele w Tatrach”.

“Czy mieli ślub katolicki?”

“Tak, ale miała miejsce sytuacja, która mnie zaintrygowała. Zrobiłem kilka zdjęć na imprezie i kiedy przygotowywałem się do wcześniejszego opuszczenia wesela, poproszono mnie o przekazanie im filmu z aparatu fotograficznego ze zdjęciami, które zrobiłem. Bogdan wyjaśnił, że muszą zobaczyć zdjęcia, które zrobiłem, a potem oddadzą mi je, a wywoływanie filmu i robienie kopii zdjęć będzie za darmo. Rzeczywiście, dobrze po miesiącu otrzymałem moje zdjęcia z powrotem, ale tylko te z Bogdanem i jego żoną. Zdjęcia zostały ocenzurowane: zabrakło wszystkich innych zdjęć.”

“Czy Bogdan kiedykolwiek przedstawił Pana swojemu szefowi?”

“Myślę, że tak. Pewnego razu Bogdan zaprosił mnie na małą imprezę w swoim mieszkaniu, a tam przedstawił mnie swojemu przełożonemu”.

“Kto był jego szefem?”

“Adam Michnik. Ale nie miałem okazji z nim porozmawiać.”

“Nie trzeba było”, powiedziała Ann z uśmiechem. “Uścisk dłoni robi swoje.”

“Kiedyś Bogdan opowiedział mi o prawdziwym opozycjoniście. Zamiast trzymać go w więzieniu, milicja polityczna odwiedzała go regularnie w jego mieszkaniu. Spodziewał się ich i wiedział, po co przychodzą. Kiedy wchodzili, kładł się bez pytania, a oni przystępowali do bicia go. Kiedy skończyli, po prostu odchodzili.”

“Jak się nazywał?”

“Wujec.”

“Jakie to strasznie dziwne!” Czad wykrzyknął zdumiony. Zrozumiał, że gdy agent reżimu, w tym przypadku Bogdan, wymienił nazwisko członka opozycji, był to prawdopodobnie fałszywy opozycjonista. “Kto przy zdrowych zmysłach chętnie czekałby na pobicie przez swoich ciemiężycieli? To niespotykane! Może ten incydent był ćwiczeniem lub prowokacją dla nowych agentów spotykających się z opozycjonistą?”

Później Zbyszek myślał o incydencie z “remontem” budynku Kościoła katolickiego w Warszawie przez fałszywą grupę opozycyjną i księdza katolickiego, który zwrócił się do niego ze skargą na tajną milicję polityczną.

Ten duchowny musiał być księdzem Jerzym Popiełuszko, Zbyszek kontemplował, przypominając sobie twarz i szczupłą sylwetkę księdza, z którym się zetknął, oraz fotografie słynnego katolickiego księdza torturowanego i zamordowanego później przez komunistycznych ciemiężycieli. Podszedł do mnie ksiądz Popiełuszko! Chcieli sprawdzić, czy ksiądz mnie rozpozna, czy też ja go rozpoznam. W tym czasie podszedł do mnie ksiądz i tylko do mnie, ale ponieważ byłem jedynym, który uczynił znak krzyża, nie mogli ustalić, czy ksiądz mnie znał, czy nie. Podszedł do mnie, ponieważ uznał, że jestem wierzącym w Chrystusa. 

W październiku 1984 r. ksiądz Jerzy Popiełuszko został schwytany, brutalnie torturowany przez sześć dni i zamordowany przez komunistyczną tajną milicję w Polsce za otwartą i ostrą krytykę reżimu komunistycznego. Został beatyfikowany w 2010 roku.

Osiągnięcie całkowitej kontroli nad opozycją antykomunistyczną

“Pamiętam jedną prowokację, która nie była specjalnie skierowana przeciwko mnie; raczej powiedziałbym, że to była ogólna prowokacja” – powiedział Zbyszek. “Strajk Solidarności został ogłoszony na ulotkach rozdawanych w Warszawie. W południe w przewidywanym dniu wszyscy w Warszawie mieli podejść do okna z widokiem na główną ulicę i przez kilka minut machać ręką. Pracowałem w dużym pokoju razem z może tuzinem kolegów. Rozglądałem się około minuty przed południem i nikt się nie poruszył. Zagadnąłem mojego kolegę, z którym rozmawiałem częściej i którego podejrzewałem, że jest agentem, że podejdziemy do okna z powodu strajku. Powiedział: “ach” i natychmiast zabrał mnie do łazienki z oknem zwróconym w stronę głównej ulicy. Podszedłem do okna, ale on tego nie zrobił. W międzyczasie przyszedł inny mężczyzna i zaczął opowiadać dowcip. Spojrzałem na okna po drugiej stronie ulicy. Nikt nie machał. To była dzielnica przemysłowa.”

“To mogła być prowokacja. Czy rozmawiał Pan z kimś o tym?”

“Nie, i nie machałem, bo nie widziałem strajku. Formalnie byłem w łazience przy oknie, aby obserwować strajk, ale nikt nie zadał mi żadnych pytań na ten temat. Prowokacja, ogłoszona w całej Warszawie, odbyła się bez strajku, wykazując, że ruch Solidarności był pod całkowitą kontrolą komunistów”.

“Czy kiedykolwiek był Pan na przemówieniach Michnika? Wiemy, że mówił publicznie przeciwko komunizmowi w Polsce”.

“Tak. Kiedyś na Wydziale Elektroniki, kiedy byłem studentem, zauważyłem, że duża sala była pełna ludzi. Wszedłem i zapytałem, kto jest mówcą, ale nie zostałem na długo, przewidując, że może to być prowokacja skierowana do osób zainteresowanych “przemówieniami dysydentów”. Wolałem czytać artykuły o polityce i historii Polski, które były nieocenzurowane przez komunistów. Nie wierzyłem, że na uniwersytecie był wówczas jakikolwiek rodzaj wolności słowa. W rzeczywistości byłem pewien, że to prowokacja.”

“Nasz prezydent lubi dowcipy z bloku sowieckiego”, zagadnął Czad.

“Wiele dowcipów powstaje w oparciu o to, co dzieje się w polityce. Niedawno słyszałem żart o spotkaniu z sekretarzem Partii Komunistycznej. Sekretarz opowiedział, jak zawiązać pętlę, aby powiesić się, jeśli sytuacja gospodarcza stanie się desperująca. Jeden z posłów na spotkaniu zabrał głos. “Jesteśmy zdesperowani, ponieważ w sklepach nie ma jedzenia. Czy mógłby Pan zademonstrować na sobie, jak działa ta pętla?'”

“Jak wygląda sytuacja z żywnością w Związku Radzieckim?” – zapytała Ann.

“Jest gorzej niż w Polsce. W Polsce można kupić żywność na czarnym rynku. Tam o wiele trudniej jest kupić wszystko, ponieważ rolnictwo zostało zrujnowane przez kolektywizację. Sezon rolniczy jest bardzo krótki w Rosji, ponieważ znaczna część tego terytorium to Syberia; jest bardzo zimno przez większość roku. Rosjanie są biedni; słyszałem, że emerytura tam to równowartość ośmiu dolarów miesięcznie. Rosyjskie półki sklepowe puste są od czasów II Wojny Światowej. Ponadto Rosjanie, ze swoimi bardzo ograniczonymi zasobami, muszą pomagać innym narodom w Bloku Sowieckim, takim jak Niemcy Wschodnie”.

“A czego nauczył się Pan od rodziców o komunizmie?”

“Moi rodzice unikali rozmów o systemie komunistycznym lub polityce w domu w okresie, gdy ich dzieci chodziły do szkoły. Nie chcieli, żebyśmy powtarzali ich opinie. Dzieci komunistycznych agentów zawsze słuchały w szkole. Zbierali informacje nie tylko o polityce, ale także o działaniach czy postawach rodziców ucznia. Był jeden agent w mojej klasie liceum, który był w moim wieku. Mój ojciec zaczął mówić do mnie o systemie politycznym, kiedy byłem bliski ukończenia szkoły średniej. Do tego czasu moja opinia na temat komunizmu opierała się na tym, czego uczono mnie w szkole, tak jak głosiła oficjalna propaganda. To dało mi możliwość studiowania na poziomie uniwersyteckim.”

“Od mojego ojca– kontynuował Zbyszek – “Nauczyłem się unikać aktywnego zaangażowania przeciwko sowieckim zasadom lub władzy w Polsce. Później moje własne obserwacje i doświadczenia nauczyły mnie przyjąć tę samą postawę. Byłem ostrożny podczas rozmowy z przyjaciółmi lub kolegami. Jeśli doszło do oczywistej prowokacji, odmawiałem zastosowania się. Podczas dyskusji politycznej w pracy moje zachowanie trochę się zmieniało, ale w zasadzie wiedziałem, kiedy przestać. Gdybym miał do czynienia z prowokacją, w której musiałem ustnie i bezpośrednio przedstawić swoją opinię, a gdybym był pewien, że była to konfrontacja z autorytetem, mógłbym przedstawić swoją opinię jako korzystną dla reżimu.”

“Czy Pana żona, Barbara, jest członkiem Solidarności?”

“Nie. Obawialiśmy się, że komuniści od razu dowiedzą się, gdyby ona była członkiem. Wtedy straciłaby pracę lub byłaby zmuszona do współpracy, a my mielibyśmy problemy z podróżowaniem za granicę. Prawdopodobnie nie dostałaby paszportu. Jej kierownik w pracy, Mietek, którego znałem, uczestniczył w spotkaniach Solidarności i współpracował z tajną milicją polityczną.”

“Skąd wiedział Pan, że z nimi współpracował?”

“Powiedział mi. Zachęciłem go małą prowokacją i on się do tego przyznał. Co można osiągnąć, uczestnicząc w spotkaniach Solidarności, kiedy wiedziało się, że jest tam agent? Spotkanie takie nie było politycznie bezpieczne. Nie sądziłem, aby jakieś spotkanie Solidarności odbywało się bez ich kontroli”.

Zbyszek przypomniał sobie historie, którą usłyszał od swojej żony.  Do ich naukowej placówki przyjęto kobietę – naukowca. Kierownik zespołu, wybitny profesor, trzymał w rękach formularz podania o pracę, który został wypełniony i podpisany przez tego nowego naukowca. Zwrócił się do tej kobiety mówiąc głośno: “jedno z pytań w formularzu podania konkretnie zapytuje: czy kiedykolwiek współpracował Pan/ Pani z opozycją przeciwko rządowi Polski czy Związku Radzieckiego?

Proszę Pani, Pani wpisała “NIE”, więc zaakceptowałem Pani zatrudnienie w moim dziale, ponieważ jest Pani wysoko wykwalifikowanym naukowcem. Ale w tej konkretnej kwestii kłamała Pani, ponieważ Pani polityczne nastawienie zostało dokładnie sprawdzone. Nie może Pani już pracować w naszej instytucji. Proszę natychmiast wyjść.”

Naukowiec, która była tylko jeden dzień na swoim nowym stanowisku, nie powiedziała ani słowa. Po prostu wstała i wyszła, a pracownicy, którzy byli świadkami tego wydarzenia siedzieli w całkowitej ciszy.

“Zbyszek, byłam przerażona. To był pokaźny pokaz władzy politycznej!” Barbara zakończyła po zrelacjonowaniu historii mężowi. “Profesor był dobrze przygotowany do tego imponującego przedstawienia. Liczy się pozostawanie w zgodzie z reżimem.”

“Rzeczywiście, jego kariera naukowa była wynikiem jego poparcia dla porządku politycznego.” Odpowiedział Zbyszek.

“Wiem, że kilku kolegów z naszej grupy uczestniczy w spotkaniach Solidarności, ale żaden z nich nie został wydalony z pracy”, rozważała Barbara. “Jedynym wytłumaczeniem tej sprzeczności jest to, że wszyscy pracują politycznie dla Mietka, który jest odpowiedzialny za antykomunistyczną grupę Solidarności, a jednocześnie jest tajnym oficerem politycznym w specjalnych siłach milicyjnych walczących z opozycją!”

Barbara zatrzymała się na chwilę, ale jeszcze jedno pytanie ją irytowało: “Dlaczego ten nowy naukowiec był traktowany tak inaczej?”

Zbyszek natychmiast znalazł odpowiedź. Odpowiedział: “Podczas pierwszego dnia pracy w waszym dziale nowa pracownica musiała dostać możliwość pracy politycznej po obu stronach. Twój szef musiał z nią porozmawiać i nie widział żadnej szansy, aby mogła być wykorzystana politycznie jako nowa komunistka. Była prawdziwą patriotką, nie dała się manipulować. Ich planem było, aby posłużyła jako szpieg w jej grupie opozycyjnej, która nie była jeszcze w pełni zsowietyzowana.

Nie zdradziła swoich przyjaciół i wolności za fantazyjną pozycję naukowca. Uważam, że komuniści mieli w jej grupie opozycyjnej co najmniej jednego szpiega, który ją zdradził, ponieważ komuniści już wiedzieli, że nie jest politycznie zgodna z Partią, choć nie była wystarczająco niebezpieczna, aby zostać uwięzioną. Teraz będzie jej bardzo trudno znaleźć zatrudnienie gdziekolwiek indziej. Nasze rozwiązanie, aby kierować się naszymi instynktami, jest dobre: unikać tak zwanych spotkań opozycji. Są pułapką”.

“Nie jestem głupia”, uśmiechnęła się Barbara do męża. “Tracisz wolność, gdy uwierzysz, że walczysz o wolność w zorganizowanym spisku opozycji.”

———————————————————————————————————————————-

“Czy głosował Pan w Polsce?” – zapytała Ann. ” Tak. Bo głosowanie było tylko prowokacją, aby zobaczyć, kto nie popiera komunizmu w Polsce. W rzeczywistości, kiedyś moja żona i ja poszliśmy głosować w lokalnych wyborach w pobliżu naszego tymczasowego pobytu w Warszawie, a naszych nazwisk nie było na liście. Złożyliśmy na to skargę, więc potem dopuścili nas do głosowania. Słyszałem, że paszporty nie były przyznawane obywatelom, którzy nie głosowali. W Polsce wyniki głosowania są już przygotowane przed rozpoczęciem głosowania. Jak widzicie, głosowanie nie ma wpływu na wyniki wyborów”.

Obietnica złożona w Coventry weteranom Monte-Cassino

“Chciałabym usłyszeć więcej o prowokacjach, aby wyjaśnić charakter gier politycznych rozgrywanych w Polsce”, powiedziała Ann.

“Jeden z moich kuzynów, Albert, dał mi małą zapinkę Solidarności, którą mógłbym przymocować do kurtki.  Widywałem ludzi dumnie noszących takie szpilki. Trzymał swoją zapinkę w widocznym miejscu na piersi, nosząc ją w Sochaczewie i powiedział mi, że i ja powinienem ją nosić i pokazywać w Warszawie. Dał mi jedną, więc przypiąłem ją do mojej kurtki. Wyglądało to bardzo patriotycznie! Postanowiłem ją przynieść do pracy następnego dnia. Kiedy szedłem przez miasto, zostałem nagle zatrzymany przez jednego z najwyższych dyrektorów z mojego miejsca pracy. “Zdejmij to i daj mi to natychmiast!”, zażądał, wyciągając rękę w kierunku szpilki Solidarności widocznej na klapie mojej kurtki. Kiedy zapytałem go, dlaczego, powiedział mi: “Musisz mi natychmiast powiedzieć, kto ci to dał, jeśli nie, zostaniesz aresztowany z poważnymi konsekwencjami”. Dałem szpilkę mojemu dyrektorowi, a on dalej żądał, abym powiedział mu nazwisko osoby, która mi to dała, obiecując, że nic jej się nie stanie. “Niech mi Pan wierzy, nic!”, zapewnił dyrektor, więc powiedziałem mu, że dostałem to od mojego kuzyna Alberta.”

Zbyszek kontynuował: “Dyrektor nalegał dalej, abym wyjaśnił mu, dlaczego nosiłem tę szpilkę. Powiedziałem mu, że otrzymałem stypendium w Anglii i wkrótce tam pojadę. Przypomniałem mu, że on sam zatwierdził mi to stypendium i powiedziałem mu, że w Anglii, na Uniwersytecie Coventry, ludzie będą oczekiwać, że Polacy są członkami Solidarności. Moja odpowiedź go zaskoczyła i on po chwili nagle uśmiechnął się i powiedział: “Wkrótce ja również polecę do Anglii. To cenna informacja!”

“Czy Pana kuzyn był przesłuchiwany?” – zapytał Czad.

“Nie tylko to”, odpowiedział ze smutkiem Zbyszek. “Mój kuzyn został aresztowany i pobity. Później, kiedy mi o tym powiedział, zobaczyłem łzy w jego oczach. Nie pytałem go już więcej o to. Najwyraźniej wiedział, że go wydałem. Czułem się okropnie. Jest dobrym, pracowitym człowiekiem”.

———————————————————————————————————————————-

Zbyszek przyleciał do Anglii bez szpilki Solidarności. Podczas pobytu w Coventry starsza pani, która mówiła po polsku, zapytała go, dlaczego nie nosi zapinki Solidarności.

“To nie wygląda dobrze”, skarciła Zbyszka. “Ludzie widzą, jak idzie Pan ulicami Coventry bez szpilki Solidarności. Ludzie tutaj wiedzą, że jest Pan z Polski. Natychmiast dam Panu jedną zapinkę. Proszę nosić ją tak, aby ludzie wiedzieli, że jest Pan człowiekiem Solidarności! Wszyscy Polacy tu mieszkający płacą składki na Solidarność. Wierzymy, że Polska będzie wolnym krajem, zanim umrzemy!”

“Składki?” – zapytał Zbyszek.

“Wszyscy Polacy w Coventry podpisali zobowiązanie do regularnego udzielania wsparcia pieniężnego na Solidarność i promowania wolności w Polsce. Wszyscy ciężko tu pracujemy, a kiedy widzimy gościa z Polski noszącego szpilkę Solidarności, jesteśmy zachwyceni!”

Sowieccy agenci udający antysowiecką opozycję byli dobrze umotywowani, biorąc pieniądze, które zbierali podstępem od tych patriotów z Coventry, pomyślał Zbyszek. Jednak widział, że jej twarz była pełna nadziei i patriotyzmu. Przymocował szpilkę do kurtki. Został zaproszony na spotkania z Polakami mieszkającymi w Coventry jeszcze kilka razy.

Podczas jednego ze spotkań inna starsza pani powiedziała Zbyszkowi, że wielu mieszkających tam Polaków służyło w Wojsku Polskim, biorąc udział w wygraniu decydującej bitwy pod Monte Cassino. W wyniku tego zwycięstwa, droga została otwarta dla zachodnich aliantów do marszu na północ do Rzymu podczas II Wojny Światowej.

“Jedynie, co możemy teraz zrobić, to mieć nadzieję, że dożyjemy wolnej Polski” – powiedziała starsza pani. “Dołączyliśmy do zachodnich aliantów w czasie wojny i przed każdą bitwą nasi główni dowódcy mówili nam, że jeśli wygramy, wrócimy z wojny, aby żyć w wolnej Polsce. Wszyscy zostaliśmy zdradzeni – Polska wciąż nie jest wolna! Nawet teraz większość z nas nie chce odwiedzać Polski, ponieważ nasz kraj jest okupowany przez Sowietów”. Zatrzymała się i zapytała: “Panie Zbyszku, czy wierzy Pan w Boga?”

“Tak, tak. Wraz z żoną wzięliśmy ślub w Kościele katolickim i tam też ochrzciliśmy nasze dzieci”.

“Jedyną rzeczą, która odróżnia ludzi od zwierząt, to jest wiara. Żadne zwierzę nie ma religii” – powiedziała starsza Polka. “Czy obieca mi Pan, że będzie Pan walczyć o wolność Polski? Och, jestem bardzo dumna, widząc odznakę Solidarności na Pana piersi!”

 “Będę. Obiecuję, że poproszę o pomoc, aby uwolnić Polskę. Teraz pojadę z powrotem do Polski i zrobię wszystko, aby wyjechać do Ameryki i zorganizować tam wsparcie, aby Polska została wyzwolona. Anglia jest zbyt mała, aby wygrać z Sowietami. Tylko USA ma odwagę i moc, aby pokonać Sowietów. Są w stanie Zimnej Wojny z Sowietami i powinni być zainteresowani, aby dowiedzieć się, co mogą zrobić.”

“Czy przysięga Pan na Biblię Świętą?”

“Tak, przysięgam.”

“Ta obietnica niweczy wszystkie Pana poprzednie zobowiązania, jeśli zostały dokonane w przeszłości.”

Zbyszek uśmiechnął się ciepło do starszej pani, pamiętając deklarację, którą zrobił wiele lat wcześniej, kiedy był jeszcze szkolnym chłopcem. Pewnego dnia, podczas lekcji historii, głośno oświadczył swojemu nauczycielowi historii przed całą klasą: “Pojadę do USA i poproszę ten przyjazny i potężny kraj, aby przyniósł Polakom wolność”.

—————————————————————————————————–

Trzydzieści pięć lat po II wojnie światowej polscy żołnierze, którzy pozostali w Coventry, nadal walczyli o wolność, nie marnując żadnej szansy, która mogłaby prowadzić do zwycięstwa. Rozpoznali Zbyszka jako bojownika i zwerbowali go do walki.

Zbyszek zdał sobie później sprawę, jak ważne było spotkanie z grupą staropolskich żołnierzy w Coventry, weteranami z Monte Cassino. Mężczyzna, który zorganizował to spotkanie, kilka razy upewniał się, czy Zbyszek weźmie w nim udział. Rzeczywiście, weterani planowali, aby Zbyszek złożył przysięgę, że będzie walczyć z Sowietami. Być może ich przedstawiciele musieli podróżować z innego miasta. Uczestnicy, którzy przybyli na spotkanie, nie nosili mundurów. Zbyszek zareagował instynktownie, z serca, składając oczekiwaną przysięgę. I wtedy Sowieci zaczęli przegrywać.

Pewnego wieczoru, podczas kolacji z emerytowanym polskim oficerem, który opowiedział mu o swoim udziale w bitwie pod Monte Cassino, Zbyszek został poproszony o zaśpiewanie znanej pieśni wojskowej o polskich żołnierzach walczących w tej bitwie. Tekst piosenki opowiada o czerwonych makach rosnących na Monte Cassino, które zamiast rosy, piły polską krew. Wcześniej, w Polsce, przygotowując się do wyjazdu do Coventry, Zbyszek został zapytany o to samo przez kogoś w jego firmie: “Proszę, niech mi Pan zaśpiewa piosenkę o Monte Cassino”. Następnie kolega ostrzegł surowo: “Prawo nasze zabrania śpiewać tę piosenkę w Polsce! Można pójść do więzienia nawet nucąc ją.” Jego wypowiedź zachęciła Zbyszka jeszcze bardziej do zanucenia tej patriotycznej pieśni.

Co ciekawe, jeszcze w USA Zbyszek pamiętał te dwa przypadki. Wiedział, że jego koledzy z jego ostatniej pracy w Polsce widzieli i podziwiali jego entuzjazm, kiedy śpiewał pieśni patriotyczne, i doszedł do wniosku, że pracowali politycznie po obu stronach w czasie Zimnej Wojny, ponieważ nie sprawiali mu potem żadnych problemów. Podejrzewał, że pracowali dla tajnej milicji politycznej.

—————————————————————————————————————————-

Aby zwiększyć swoje szanse na uzyskanie paszportu na przyszłą podróż do Stanów Zjednoczonych, Zbyszek postanowił przywieźć z Coventry materiały badawcze.

“Czy mógłby mi Pan dać kilka prac dyplomowych z Pana wydziału?” Zbyszek zapytał profesora Stringera, który był kierownikiem Wydziału Sterowania uniwersytetu w Coventry.

“W jakim celu?”

“Chcę zabrać je ze sobą do Warszawy. Potrzebowałbym materiały, które trudno znaleźć lub które nie zostały jeszcze opublikowane. Taki materiał byłby dla moich władz w Polsce bardzo użyteczny. Chciałbym dać im te prace dyplomowe po powrocie do Polski i napisać w moim raporcie podróży, że udało mi się przywieźć ciekawe materiały badawcze. Zostanie to zauważone i da mi to wyższy priorytet, gdy w przyszłości poproszę o paszport na podróż do USA. Dzięki moim artykułom naukowym mam duże szanse na przyjęcie mnie tam do robienia interesujących badań w mojej dziedzinie, a dokumenty z Coventry pomogłyby mi uzyskać dodatkowe wsparcie potrzebne do skorzystania z takiej okazji.”

“Rozumiem. Mamy tu wysokiej klasy absolwentów i wiele dobrych prac dyplomowych. Pomogę Panu”, odpowiedział Dr. Stringer. “Ile prac dyplomowych Pan potrzebuje?”

“Może dwie lub trzy.”

“Czy został Pan poproszony o przywiezienie tego typu materiałów?”

“Nie, ale wierzę, że prace dyplomowe będą podstawą do ponownego podróżowania. Jest teraz bardzo trudny czas, aby zdobyć paszport w Polsce, ze względu na Zimną Wojnę”.

Kilka dni później Dr. Stringer przekazał Zbyszkowi pięć prac magisterskich absolwentów swojego wydziału.

“Sam je wybrałem. Są najwyższej jakości. Jestem dumny z poziomu nauczania w moim dziale.”

“Będę je nieść w moim bagażu podręcznym w trakcie przechodzenia przez odprawy celne na lotnisku w Londynie.”

“Będą wiedzieć, że przenosi Pan te dokumenty. Proszę się nie obawiać.”

Po powrocie do Warszawy Zbyszek opowiedział swoim menadżerom o pracach magisterskich, które przywiózł z Wielkiej Brytanii.

“Niech je Pan nadal trzyma”, szydził menadżer. “Nie prowadzimy tutaj tego typu badań. Ale ponieważ podróżował Pan służbowo, musimy dostarczyć raport z podróży.”

Zbyszek napisał raport z podróży, a na końcu raportu wspomniał, że wziął kilka prac magisterskich z Uniwersytetu w Coventry. Około tygodnia później jego starszy menadżer poprosił Zbyszka, aby przyniósł te prace magisterskie.

Sowieci złapali przynętę, podsumował Zbyszek, przez co zrobiłem wielki krok bliżej mojego celu podróży do Stanów Zjednoczonych. Dziękuję, moi przyjaciele z Coventry!

Podróż do Coventry była pierwszą wizytą Zbyszka na Zachodzie. Ze względu na poważne braki w Polsce spowodowane okupacją sowiecką, Zbyszek przywiózł do Warszawy wiele walizek wypchanych odzieżą dla swojej rodziny. Odkrył wyprzedaż ubrań używanych w Coventry, gdzie kupił wiele dobrze wyglądających, ledwo używanych i wysokiej jakości rzeczy, głównie dla jego dwojga dzieci. Był zaskoczony, widząc, że ludzie praktycznie oddawali je za nic. W ciągu około piętnastu minut wyprzedaży Zbyszek był w stanie znaleźć najlepsze ubrania.

Tamtejsi ludzie rozumieli, że Zbyszek pochodzi z Polski, kraju socjalistycznego w okresie stanu wojennego narzuconego przez komunistów, gdzie obywatele walczą o jedzenie i odzież. Zbyszek nigdy nie zauważył wściekłego spojrzenia ani nie usłyszał złego słowa. Wręcz przeciwnie, od czasu do czasu życzliwa pani znajdywała i pokazywała ubrania, których Zbyszek mógłby poszukiwać. Był pełen uznania. Jacy wspaniali i przyjaźni ludzie żyją na Zachodzie! Cóż za doskonała gospodarka, pozwalająca oferować wysokiej jakości ubrania za grosze!  

—————————————————————————————————————————————-

Zbyszek z niecierpliwością oczekiwał uśmiechów na twarzach swoich dzieci, gdy zobaczą kilkanaście dużych toreb ubrań, które dla nich nabył. Sytuacja z jedzeniem była całkiem dobra dla Zbyszka w Warszawie, ponieważ zarobił sporo pieniędzy podczas kontraktu w Libii. Czarny rynek z wysokiej jakości świeżą żywnością rozkwitł w Polsce dzięki małym prywatnym gospodarstwom, które były dość produktywne i uzupełniały racjonowanie żywności narzucone przez reżim komunistyczny.

Przez lata problemem był jednak zakup wysokiej jakości odzieży, nawet w stolicy Polski, Warszawie. Żona Zbyszka musiała polować na każdy kawałek odzieży, często spacerując po mieście i skanując ulice w poszukiwaniu tłumów ludzi stojących przed sklepami. Ludzie często ustawiali się w kolejkach tak długich, że wylewały się na ulice i poza skrzyżowania. Widząc mały tłum z daleka, myśliwy nabierał prędkości, zatrzymywał się w kolejce, a potem dopiero pytał: “Co tu sprzedają”? Pytanie takie zadawano tylko z ciekawości, bo ludzie i tak kupowali, cokolwiek zostało dostarczone.

Pomimo skromnych pensji, obywatele nie mieli innego wyjścia, jak tylko gromadzić swoje pieniądze, ponieważ było tak mało do kupienia. Pieniądze miały bardzo małą wartość. Jeden dolar amerykański na czarnym rynku był wart ponad pięciokrotnie oficjalną kwotę wymiany rządu i oczywiście nie było dolarów dostępnych do nabycia w bankach. Rząd prześladował czarny rynek pieniędzy i kupowanie lub sprzedawanie waluty obcej było niezgodne z prawem. Polski rząd drukował specjalną, równoważną dolarowi walutę, aby złagodzić czarny rynek dolara amerykańskiego i handel tym niby dolarem był legalny. Ludzie chętnie kupowali wszystko, co mogli za prawie bezwartościowe pieniądze, które mieli.

Oficjalny kurs dolara był oczywiście bardzo stabilny i był całkowicie sztuczny, co stanowiło podstawę obliczania poziomu nieprawdziwych dochodów i PKB. Czarna cena dolara dała Zbyszkowi miesięczne wynagrodzenie w socjalistycznej Polsce około pięćdziesięciu dolarów w 1985 roku i niecałe trzysta dolarów miesięcznie według oficjalnego kursu wymiany. Czarny rynek odzwierciedlał realną sytuację gospodarczą kraju. Pomimo skromnej sytuacji finansowej obywateli, chora gospodarka była prowadzona przez realny rynek producenta, który powstał w wyniku Centralnego Komitetu Planowania i nie uwzględniał potrzeb ludzi.

Kiedyś Barbara czekała w długiej kolejce ze swoją trzyletnią córką. Powiedziano jej, że tego popołudnia pomarańcze dotrą do sklepu zaopatrywanego przez producentów żywności. Po ponad godzinnym czekaniu w kolejce, jedyną chęcią dziewczynki stało się spróbowanie egzotycznego smaku pomarańczy. Z zainteresowaniem obserwowała kobiety, które wyprzedzały je w kolejce, płacące za torbę złotych owoców i wychodzące ze sklepu z wielkim uśmiechem, trzymające pomarańcze mocno, jakby były skarbem.

 Barbara i jej mała dziewczynka prawie dotarły do lady, gdy usłyszały straszne słowa: “Wszystkie pomarańcze sprzedane!” Dziewczynka wybuchła płaczem. Kolejka automatycznie zdemontowała się, ponieważ ludzie przyzwyczaili się do nagłego pojawiania się i znikania atrakcyjnych artykułów na ulicy, oraz do oczekiwań i rozczarowań, które się z tym zjawiskiem wiązały. Dziewczynka płacząca za pomarańczami poruszyła sprzedawczynię.

“Dziecko, nie płacz. Dam ci kilka pomarańczy, które odłożyłam dla moich własnych dzieci”, powiedziała delikatnie sprzedawczyni. “Kwalifikuję się do zakupu części pomarańcz dla siebie. Podzielę się z wami.” Płacz przemienił się w radosny uśmiech. Sprzedawczyni została nagrodzona przez dziewczynkę szczerą wdzięcznością i podzieliła się z dzieckiem tą prostą chwilą radości. Dzień zakończył się najcenniejszą nagrodą, jaką małe dziecko mogło zaoferować. Po powrocie z pracy Zbyszek zobaczył tylko pomarańczowe skórki.

Kiedy Zbyszek spakował wiele walizek z przedmiotami zakupionymi w Coventry, myślał o radości, jaką te rzeczy przyniosą jego dzieciom. Mieliby więcej ubrań niż trzeba przez długi czas! Co ciekawe, braki w odzieży w Polsce na mocy ustawy stanu wojennego zwiększyły chęć ich posiadania.

Teraz, dwa tygodnie przed powrotem do Warszawy, Zbyszek wciąż odwiedzał uliczne wyprzedaże ubrań używanych, mimo że do tej pory zebrał już prawie dwanaście pełnych walizek. Na szczęście nowy dzierżawca w domu, w którym wynajął pokój, zauważył rosnące wyzwanie, z jakim Zbyszek musiałby się zmierzyć, aby dostać się na lotnisko z tak dużym bagażem, tym bardziej, że jego umysł wciąż był zajęty potrzebą znajdywania nowych sprzedaży ulicznych.

Nowy sąsiad zaoferował Zbyszkowi swoją pomoc i ciężarówkę: “Proszę po prostu mnie obudzić, wtedy załadujemy cały Pana bagaż na moją ciężarówkę. Zabiorę Pana na przystanek autobusowy, z którego jedzie się na lotnisko Heathrow. Na Heathrow wezmą Pana bagaże z autobusu bezpośrednio do odprawy celnej. Niech się Pan upewni, że jest Pan całkowicie spakowany dwa dni przed wyjazdem!”

Dzięki pomocy sąsiada Zbyszek przybył na lotnisko Heathrow bez przeszkód. Czekała na niego przedstawicielka ambasady RP. Przedstawiła się z uśmiechem i zapytała: “Co Pan wiezie ze sobą?”

“Mam kilka prac dyplomowych w mojej małej torbie”, powiedział Zbyszek i zaczął otwierać teczkę. “Nie muszę ich oglądać.” Machnęła ręką, “ale widzę, że ma Pan sporo bagażu! Zajmę się wszystkimi opłatami za bagaż, ponieważ podróżuje Pan służbowo. Wolimy płacić za ogromne ilości bagażu niż mieć kogoś odmawiającego powrotu do domu do Polski. Życzę Panu bezpiecznej podróży.”

Rzeczywiście, Zbyszek był pierwszym cywilem, który opuścił Polskę w okolicy stanu wojennego, a następnie powrócił. Zapłata ogromnych dodatkowych opłat za bagaż przez polskich komunistów była jedynym pozytywnym wydarzeniem, w oczach Zbyszka, które miało miejsce w okresie stanu wojennego. Jak się okazało, jego powrót do Polski był bardzo przekonującym argumentem, który wpłynął na późniejszą decyzję władz o wydaniu mu paszportu na podróż do USA.

Trzymanie się wiary

“Czy zrobił Pan coś w Polsce, żeby wykazać, że jest Pan wobec nich politycznie przeciwny? Czy ktoś może tego być świadkiem?” – zapytał Czad.

“Gdybym był w sposób widoczny zaangażowany w walkę z tamtejszym systemem komunistycznym, nie sądzę, bym żył dzisiaj. Wszyscy bohaterowie walk przeciwko komunizmowi w bloku sowieckim już nie żyją. Tysiące ludzi zginęło po II Wojnie Światowej. Ale tak, jest jeden incydent, o którym powinienem wam powiedzieć. Po powrocie do Polski z rocznej umowy o uczenie na uniwersytecie w Libii, podczas mszy w naszym Kościele wrzuciłem dużą paczkę pieniędzy na tacę. Uczęszczaliśmy na msze w pobliżu naszego mieszkania przy ulicy Bernardyńskiej w Warszawie. Ksiądz, który zbierał datki pieniężne, musiał mnie zapamiętać ze względu na znaczną sumę. Po chwili, podczas tej samej mszy, podszedł do mnie i powiedział mi, że może dać mi paragon, a nawet głośno wspomnieć moje imię jako dawcę podczas kazania. Odpowiedziałem: ‘żadnego poświadczenia, nikt nie powinien wiedzieć’. Zamiast tego poprosiliśmy, aby ksiądz przyszedł do nas w odwiedziny w okolicy Świąt Bożego Narodzenia i ten sam ksiądz złożył nam wizytę. Moja walka była niedostrzegalna, ponieważ chciałem zrobić robotę i przetrwać, a nie zostać pokonanym.”

“Jaka sumę Pan dał?”

“Być może równowartość dziesięciu moich miesięcznych pensji w Polsce”.

“Wow!”

“Czy uczestniczył Pan we mszach z papieżem Janem Pawłem II?” – zapytała Ann.

“Tak, robiłem to.”

“Był Pan na ostatnim spotkaniu z papieżem, kiedy opuszczał Warszawę włoskim helikopterem?”

“Tak, w wielkim tłumie machałem do papieża ręką, robiąc palcami znak “V”, który stał za zwycięstwem naszej wiary katolickiej nad komunizmem.”

Ann otrzymała wiadomość, że Zbyszek został rozpoznany na zdjęciu tego tłumu zrobionego z helikoptera przewożącego papieża. Właśnie zweryfikowała te informacje.

“Pamiętam incydent z Hermaszewskim, pierwszym i jak dotąd, jedynym Polakiem, który kiedykolwiek podróżował w kosmos” – powiedział Zbyszek. “Pewnego razu, kiedy pracowałem w Instytucie Kosmicznym w Warszawie, ogłoszono spotkanie z tym słynnym astronautą. Tuż przed spotkaniem poprosiłem swoją żonę, aby poszła i powiedziała mojemu menadżerowi, że zachorowałem i nie będę mógł przyjść. I nie uczestniczyłem w spotkaniu. Wiedziałem, że astronauta jest naprawdę sowiecki i w ten sposób po cichu wyraziłem swój protest.”

“Astronauta powinien być obojętny politycznie.”

“Aby zostać astronautą – najbardziej prestiżowym i historycznym ze wszystkich pilotów – człowiek musiał być politycznie powiązany z ideologią sowiecką. Musiał być lojalny wobec partii i musiał wykazać swój polityczny wkład w system. Tylko wtedy mógł otrzymać takie wyróżnienie. Było wielu innych kandydatów, ale Sowieci wiedzieli, kogo wybrać. Wkrótce potem Hermaszewski poparł ustawę Stanu Wojennego, która została wdrożona w Polsce w celu stłumienia ruchu Solidarności. Hermaszewski został członkiem specjalnej komisji, która zastąpiła rząd po udanym przewrocie wojskowym. Był wybitnym Sowietą”.

“A co się stało, kiedy wrócił Pan do pracy?”

“Menadżer uśmiechnął się i powiedział mi: ‘Dziękuję, że Pan poinformował nas o niedyspozycji, ale Pana żona nie musiała przychodzić osobiście. Spotkanie z astronautą było doskonałe.'”

Anna i Czad zrozumieli, że jakakolwiek bezpośrednia konfrontacja z sowieckim urzędnikiem była skazana na porażkę, ale ważne było, aby Zbyszek próbował w jakiś sposób przeciwstawić się reżimowi i interesujące było wiedzieć, dlaczego jego wysiłek nie powiódł się lub nie został przeprowadzony na bardziej decydującym etapie. Jak się okazało, w tym przypadku jego opór się powiódł. Władze nie zostały poinformowane a cele zostały zrealizowane bez wzbudzania podejrzeń. Była to dokładnie właściwa walka biorąc pod uwagę pozycję Zbyszka, jego szanse na opór, ryzyko ujawnienia i ewentualną szkodę dla komunistycznego establishmentu. Prawdopodobnej szkody dla systemu nie było, a w rzeczywistości Zbyszek mógł tylko sobie zaszkodzić. Jednak niewidzialna bitwa miała miejsce i system został zakwestionowany. Zbyszek wyrósł jako bojownik podczas badania gruntu i oceny reżimu w sposób bezpieczny i z szacunkiem. Ostatecznie Sowieci przegrali tę małą bitwę, nawet o tym nie wiedząc.

 Prowokacje z Solidarnością podczas poszukiwania pracy

Kiedy Zbyszek wrócił z kontraktu w Libii w 1981 roku, zanim w Polsce został wprowadzony stan wojenny, zaczął szukać nowej pracy w Warszawie. Był to rok, w którym ruch Solidarności się rozwijał.

Zbyszek próbował skontaktować się ze swoim byłym profesorem, promotorem pracy doktorskiej, w nadziei na znalezienie pracy w jego instytucie naukowym. Umówił się na spotkanie z profesorem za pośrednictwem jego sekretarki. Jednak, kiedy przybył na spotkanie, komunistyczny agent czekał na niego w pokoju sekretarki.

Eskortował Zbyszka, mówiąc, że profesora nie ma w jego gabinecie, i zasugerował, że Zbyszek otrzyma stanowisko pracy pod warunkiem, że nie będzie chodził do kościoła.

Ale Zbyszek poszedł na mszę świętą w niedzielę pomimo ostrzeżenia, a agent czekał na niego w pobliżu kościoła po mszy. Przypomniał Zbyszkowi o jego sytuacji i odszedł. W tym momencie Zbyszek zorientował się, że nie będzie w stanie uzyskać pracy w instytucie. Próbował dotrzeć do swojego profesora jeszcze kilka razy, ale sekretarka nigdy go nie połączyła.

Na szczęście w tamtym czasie nie było dla Zbyszka problemu, aby przetrwać bez pracy. Czarny rynek był bardzo silny w socjalistycznej Polsce, a wartość dolara była niezwykle wysoka. Dzięki dolarom zarobionym na kontrakcie w Libii, Zbyszek żył komfortowo, biorąc pod uwagę warunki komunistyczne. Po incydencie z agentem komunistycznym, który próbował zmusić go do porzucenia wiary katolickiej, Zbyszek postanowił przekazać darowiznę na rzecz kościoła. Pomyślał, że Kościół potrzebował wtedy funduszy, aby pomóc tym Polakom, którzy stracili pracę, ponieważ praktykowali swoją wiarę. I tak, podczas następnej mszy umieścił dużą rolkę banknotów jako datek pieniężny.

Po powrocie z Libii Zbyszek skontaktował się również z Instytutem Kosmicznym, gdzie pracował przed kontraktem w Libii. Przedstawił się i poprosił o pracę. Poprosili Zbyszka na spotkanie Solidarności jako warunek omówienia zatrudnienia. Znowu była to prowokacja: Zbyszek poszedł na spotkanie Solidarności, ale po spotkaniu nikt nie chciał z nim rozmawiać o pracy.

Wtedy w Polsce wprowadzono Stan Wojenny. Niedługo potem stary przyjaciel, Wojtek, skontaktował się ze Zbyszkiem w celu uzyskania pomocy. Wojtek był w tarapatach i ukrywał się, ponieważ pracował w opozycji przeciwko reżimowi komunistycznemu.

 “Nie mogę przebywać w domu. Aby uniknąć aresztowania, muszę być w ukryciu. Potrzebuję twojej pomocy” – błagał Wojtek.

Zbyszek od razu przypomniał sobie, że Wojtek przedstawił go kobiecie, która chciała, aby rozdawał nielegalne ulotki antykomunistyczne. Wojtek liczył też na to, że Zbyszek zapamięta jego aktywne zaangażowanie w opozycji. Nie spodziewał się, że odmówi pomocy przyjacielowi, który był w tarapatach.

“Proszę, pozwól mi zostać w twoim mieszkaniu tylko na trzy noce”, błagał Wojtek. “Ukrywałem się przez miesiąc u innego przyjaciela, który ma żonę i dzieci, ale bardzo małe mieszkanie. On już nie może mnie tam trzymać.”

Zbyszek wolał nie odpowiadać Wojtkowi. Przypomniał sobie ostrzeżenia kilku innych przyjaciół, że Wojtek był agentem komunistycznym.

Tym razem prowokacja Wojtka go oczyściła. Zbyszek odmówił pomocy swojemu przyjacielowi, tak zwanemu “antykomunistycznemu” aktywiście, w konsekwencji pozwolono mu dostać pracę. Wojtek zwrócił się do swoich władz o usunięcie czegokolwiek negatywnego z akt Zbyszka. Zrobił to, ponieważ uważał go za dobrego przyjaciela.

“Bardzo dokładnie sprawdziłem Zbyszka, jest moim bliskim towarzyszem” – przekonywał Wojtek w swojej komunistycznej agencji. Pierwszą rzeczą, którą departament kadr sprawdzał przy zatrudnianiu na stanowisko pracy, było tło polityczne kandydata. Zbyszek był czysty.

Prowokacje komunistyczne wykorzystujące rozdzielenie rodziny

Odebranie paszportu mojej zonie przez oficerów bezpieczeństwa w Warszawie wkrótce po moim wyjeździe do Ameryki stało się okazją do sprowokowania Barbary do zakupienia fałszywego paszportu. Komunistyczny agent Feliks przyszedł z taką propozycją do mojej żony do domu.

“Dzień dobry. Nazywam się Feliks. Mój bliski przyjaciel Ivan pracuje z Pani mężem w Wichita. Barbara otworzyła drzwi i wpuściła go. – Iwan i ja przez jakiś czas pracowaliśmy razem dla Solidarności, w konspiracji – kontynuował. „Nadal jesteśmy w bliskim kontakcie, mimo że on jest w USA. Ivan czuje się odpowiedzialny za Pani samopoczucie w Warszawie. Może mi się Pani zwierzyć, a zrobię co w mojej mocy, aby Pani pomóc. Mam sposób na dostarczanie listów do Wichita bezpiecznymi kanałami bez korzystania z oficjalnej poczty. Może mi Pani napisać wszystko w liście do męża. „Dziękuję, ale w Warszawie czuję się dobrze i bezpiecznie” – Barbara odpowiedziała. „A mój mąż dzwoni do mnie, więc mówię mu wszystko, czego potrzebuję”. Feliks znów ją ponaglił, żeby napisała list do Zbyszka. Barbara podejrzewała, że nalegał, ponieważ prawdopodobnie miał polecenie zebrania od niej informacji na piśmie. Aby zaspokoić jego potrzeby, napisała bardzo krótki, ogólny list, bez żadnych szczegółów, które mogłyby zainteresować agentów bezpieczeństwa. Barbara dodała: „Muszę opiekować się dziećmi i jestem zmęczona codziennym życiem. To wszystko, nic interesującego dla mojego męża. Chcę tylko odwiedzić męża z dziećmi. Bardzo za nim tęsknimy”.

„Mogę załatwić paszporty dla Pani i dzieci, abyście mogli wyjechać za granicę i dołączyć do Zbyszka. Ach, jakie ma Pani piękne dzieci! Uśmiechnął się, dodając: „Oczywiście muszą być ze swoim ojcem! Wie Pani, byłoby lepiej, gdyby Pani dzieci poszły do innego pokoju, kiedy będziemy rozmawiać o tej sprawie. „Dzieci, idźcie do kuchni i zostańcie tam” – zareagowała Barbara. Agent próbował być czarujący, przesuwając dużą torbę marynarską, którą położył na stole. W torbie znajdował się wysokiej jakości nadajnik radiowy i magnetofon. Rejestrator był włączony. Inne urządzenia podsłuchowe zainstalowane z telefonami, na których pracował w całym mieście, miały dużo zakłóceń i nie lubił ich.

„Jak może Pan załatwić nam paszporty?” – spytała Barbara. „Przyniosę Pani paszporty, potem kupi Pani bilety i poleci do męża”. Wiedział, że w polskim paszporcie jest tajny znak uniemożliwiający nieautoryzowany wyjazd za granicę: brak pieczątki na wizie wyjazdowej z podpisem i datą wyjazdu. Do trzymania obywateli w granicach kraju nie była potrzebna baza danych legalnych paszportów. Opierając się na swojej wiedzy, Barbara nie była świadoma tych „specjalnych” wiz wyjazdowych. Paszport wyglądałby zupełnie normalnie, mimo że byłby sfałszowany. To brak wizy wyjazdowej spowodowałby kłopoty.

Ten fałszywy paszport zakończy jego zaangażowanie w tej sprawie, gdy tylko złapie przynętę. Bez ważnej wizy wyjazdowej zostałaby szybko aresztowana na lotnisku. „Dziękuję, ale mogę mieć tylko oficjalny paszport otrzymany z legalnego urzędu paszportowego” – odpowiedziała Barbara. „Mój paszport będzie oficjalny i legalny, a Pani nie będzie musiała nawet iść do biura paszportowego” – kontynuował Felix. „Podróżuję tylko z paszportem wydanym przez biuro paszportowe.”- Barbara przerwała prowokację.

Komunistyczny agent nie dawał za wygrana.  Parę tygodni później spróbował podobną prowokację.

Feliks położył na stole w mieszkaniu Barbary swoją dużą torbę z urządzeniem nagrywającym. „Kwalifikuje się Pani na podróż do Jugosławii” – powiedział. „Paszporty na wyjazd do Jugosławii może Pani poprosić w dowolnym biurze podróży w Warszawie.  Otrzyma Pani oficjalne paszporty dla siebie i swoich dzieci. Pojadę z Panią i pomogę przekroczyć granicę do Włoch, a stamtąd będzie Pani mogła dołączyć do męża. Paszport do Jugosławii ma niestety inny format”. Barbara potrafiła jednak myśleć podobnie jak Feliks.

Podejrzewała, że zostanie zastrzelona na granicy, a jej dzieci wywiezione do Związku Radzieckiego, gdzie będą wychowywane na towarzyszy komunistycznych. Słyszała historie o ludziach strzelanych na przejściach granicznych podczas próby ucieczki na Zachód. Barbara była jeszcze bardziej przerażona niż przy poprzedniej prowokacji, bo dzięki pomocy oferowanej wcześniej przez Feliksa mogła zostać aresztowana jedynie na lotnisku. Żyję dla moich dzieci, pomyślała i wyraźnie oświadczyła: „Mogę podróżować do Stanów Zjednoczonych tylko legalnie, bez żadnego ryzyka”.

Sposób na pokonanie Sowietów w Polsce

“Aby pokonać Sowietów, trzeba być mądrzejszym niż oni”, stwierdził Zbyszek.

“Jak?”

 “Trzeba stosować te same metody, które oni używali do ustanowienia komunizmu i które stosują do dziś. Mówiłem już o bardzo utalentowanym komuniście, który uzyskał poparcie rosyjskiej tajnej policji politycznej, aby mógł rozdawać komunistyczne ulotki przed rewolucją. Przechytrzył tajną policję polityczną! Teraz trzeba przechytrzyć Sowietów.”

Zbyszek rozumiał, że komuniści zostali odseparowani żelazną kurtyną, za którą opracowali metody walki z przeciwnikami, lepsze od tych, jakie miała ich opozycja. “Podczas dialogów z nimi musisz udawać, że wierzysz we wszystko, co mówią”, wyjaśnił. “Udawaj, że ufasz temu, co mówią o sobie kim są politycznie. Przeniknęli do Solidarności w Polsce, udając, że są Solidarnością, więc udawajcie, że w to wierzycie. Będą trzymać się władzy jako “antykomunistyczna opozycja”. Poprzeć to. To, co wygracie, to demokracja w krajach takich jak Polska, ponieważ twierdzą oni, że są “opozycją demokratyczną”. Po ich odejściu do wieczności, nowe pokolenie zostanie wychowane w demokracji i będzie znało tylko demokrację. Kolejną zaletą jest to, że przejście do demokracji nastąpi pokojowo.”

“Ale są komunistami”, powiedziała Ann.

“Agenci, którzy przeniknęli do opozycji, pracują po obu stronach. Wiedzą, jak zachowywać się w demokracji. I tego właśnie potrzebujemy. Większość tak zwanych komunistów to naprawdę konformiści. W Polsce większość członków partii komunistycznej uczestniczy we mszy świętej w kościołach lub ma bliskie, katolickie rodziny. Zapisali się do partii komunistycznej, aby mieć dobre prace. Są konformistami. Prawda jest taka, że bardzo niewielu członków partii komunistycznej to prawdziwi komuniści. Ameryka została zbudowana na konformizmie, a my musimy również opierać się na konformizmie.”

“Również my jesteśmy konformistami w tym kraju,” Ann przyznała. “Konformiści są opłacani i mają stanowiska. Jest to ciekawa gra. Podniesiemy stawkę. Lubisz grać w pokera, Zbyszek?”

” Tak, lubię. Kiedyś grałem w pokera z Bogdanem i jego przyjacielem, i ja wygrałem z obydwoma.” Zbyszkowi chodziło o to, by użyć agentów, którzy przeniknęli do opozycji i wykorzystać ich jako przywódców demokracji. “Kiedy twierdzą, że walczą o demokrację, wspierajmy ich tak, jakby byli demokratycznymi przywódcami. Będą przechytrzeni przez swoje własne hasła.”

“Którzy konformiści będą musieli być płaceni i ile?”

“Przywódcy komunistyczni dostaną majątki, które obecnie należą do kraju lub do rządu komunistycznego. Po przejściu do systemu kapitalistycznego, będą osobiście posiadali majątki, więc będą mieli udziały w kapitalizmie. Gdy staną się właścicielami, nie tylko będą wspierać demokrację, ale będą ją chronić, ponieważ będą chcieli chronić to, co jest ich. W tej chwili nic nie należy do nikogo, a ponieważ nikt nie uważa miejsc pracy za swoje własne – nikt nie może powiedzieć “to jest moje” – więc wtedy nikt się taką “własnością” nie przejmuje. Dlatego w sklepach wszystkiego brakuje”. ‘Wszyscy dzielą wszystko ze wszystkimi’ to tylko hasło systemu komunistycznego i oczywiście obywatele w to nie wierzą.

Po przejściu na kapitalizm nowi właściciele będą dbać o funkcjonowanie swoich majątków. Aby nadal istnieć, będą musieli konkurować, a wtedy przydatne produkty staną się dostępne w sprzedaży w sklepach. Po pewnym czasie przywódcy komunistyczni, którzy stali się fałszywymi przywódcami demokratycznymi, przejdą na emeryturę i odejdą do wieczności, ale ich dzieci, które będą oczywiście wychowywane, aby żyć w demokracji i będą cieszyć się odziedziczonym majątkiem, będą go chronić tak jak i system polityczny, w którym żyją. W ten sposób nowy system kapitalistyczny zostanie utrzymany.”

“To jak konkretnie komuniści staną się kapitalistami?”

“Najaktywniejsi komuniści przeniknęli do opozycji, twierdząc, że są opozycją i kontrolują opozycję prowokacjami, aresztując każdego, kto sprzeciwia się złemu systemowi sowieckiemu. W pewnym momencie każdy, kto jest zdolny i osiągnął władzę w komunistycznej hierarchii, postara się złapać jak najwięcej, nie tylko ze względu na swoją pozycję w systemie komunistycznym, ale także ze względu na swoje powiązania. Jest to istotne. Ci, którzy mają więcej rzeczywistej władzy, zagarną więcej i będą chcieli chronić swoje majątki które przejęli. System kapitalistyczny otrzymany z komunizmu będzie automatycznie chroniony. Ci, którzy mogą zrobić bardzo niewiele, nie muszą posiadać wiele, ale jednocześnie będą w stanie uczynić też bardzo niewiele, aby powrócić do komunizmu. W ten sposób przejście do kapitalizmu będzie stabilne.

“Czy Polacy zaakceptują kapitalizm?”

 “Polacy są bardzo entuzjastycznie nastawieni do kapitalizmu. Proszę zauważyć, pod rządami komunistycznymi Polacy mają puste półki w sklepach, słabą gospodarkę i trudności z przetrwaniem, jeśli tracą pracę. Moja żona i ja wydawaliśmy całe nasze miesięczne pensje na życie co miesiąc. Nie mogliśmy niczego zaoszczędzić. Kiedy straciłem pracę, mieliśmy szczęście, że znalazłem nowe zatrudnienie w ciągu dwóch tygodni. Byliśmy wtedy w dużym stresie, aby przetrwać.”

Obiecującą stała się taktyka przejścia na kapitalizm bez stosowania siły.

Rola informacji strategicznych w historii Polski

Moja propozycja, aby Polska dostała się do NATO zrodziła mnóstwo pytań. Cały Blok Sowiecki musiał najpierw upaść. Oficerowie wywiadu USA starali się wydostać strategiczne informacje mogące prowadzić do tego zwycięstwa. Kiedy rozmawialiśmy, byli ciekawi, czy mogę znaleźć i skupić się na takiej ogólnej wiedzy, która by decydowała o kolejnych wydarzeniach historycznych, oraz czy wydobywanie tego typu wiedzy jest w moich możliwościach.  Jeśli tak, to informacje jakie dostarczałem były wiarygodne i warte wykorzystania, zważywszy, że byłem przeciwny Sowietom. Na przykład, rozwiązanie szyfru Enigmy przez Polaków było taką wiedzą i mówiłem, że tylko dzięki tej wiedzy Alianci wygrali wojnę z Niemcami. Dużo rozmawialiśmy więc o historii Polski i znaczeniu Polaków dla Europy i Świata. Byli ciekawi nawet w jaki sposób moi rodzice przetrwali II Wojnę Światową, do czego niezbędne było kierowanie się jakąś strategiczną wiedzą i instynktem.

Problemem numer jeden w latach 1986/87 była niemal całkowita polityczna kontrola Polaków przez Sowietów. Komuniści osiągnęli prawie pełną wiedzę na temat całej opozycji przeciwko komunizmowi w Polsce poprzez gromadzenie ewentualnych przeciwników w jednym ruchu zwanym Solidarnością, a następnie umieszczenie ich kreta, Lecha Wałęsy, na najwyższym stanowisku tej organizacji.  Agresywne prowokacje dla wykrywania przeciwników i prześladowania prawdziwych patriotów były w ten sposób ułatwione.

Jednym z lepszym wątków moich aktywności politycznych jakie opisałem jest historia o małej zapince Solidarności, ledwo widocznym symbolu wolności Polaków, który komuniści byli w stanie dostrzegać i poważnie prześladować każdą osobę, która ją rozdawała lub nosiła bez pozwolenia. Ten maleńki znaczek Solidarności był punktem centralnym gry zwycięzców pod Monte Casino, gry o wolną Polskę. Solidarność jako znacząca organizacja wolnościowa była bardzo niebezpieczna i agresywnie stopowana przez komunistów od samego jej początku, bo była zainicjowana przez Jana Pawła II w 1979 roku podczas jego pierwszej pielgrzymki do Polski. Stan Wojenny był prowadzony z powodu Solidarności.  Ksiądz Jerzy Popiełuszko był torturowany przez sześć dni i dopiero potem zabity, ponieważ nawet Stan Wojenny nie mógł skończyć ruchu wolnościowego w Polsce.  Solidarność zastopowano dopiero po postawieniu sowieckiego kreta Lecha Wałęsę na czele tej organizacji i po rozpropagowaniu fałszywego kultu Wałęsy na całym świecie, porównaj [1, 2].

Ale Solidarnością zajmował się także potężny wywiad Ameryki, pytając się mnie o tę organizację. CIA wiedziało dużo o Solidarności, bo nie dziwiono się bardzo jak mówiłem o moich doświadczeniach z prowokacjami. Ruch wolnościowy Polski przedostał się do Ameryki w postaci emigracji Stanu Wojennego. Jestem częścią tej aktywnej wolnościowej emigracji.

Zgłosiłem się na ochotnika z ważnymi informacjami o tym, jak Ameryka może wygrać Zimną Wojnę i zainteresowałem wywiad USA, ponieważ wykazałem się wiedzą na tematy związane z ogólną koncepcją strategicznej informacji, którą znajdywałem w kontekście historii Polski i walki mojej rodziny. Czy amerykański wywiad mógł ignorować informacje otrzymywane w czasie Zimnej Wojny od osoby przeszkolonej przez swoich rodziców w zakresie strategicznych informacji umożliwiających ludziom przetrwanie II Wojny Światowej i potem okupacji Sowieckiej, od tej samej osoby, która znała i rozumiała znaczenie wiedzy prowadzącej do zwycięstw w historii Polski?

Otwarty Stan Wojenny komunistów w Polsce przeciwko obywatelom i torturowanie Świętego Jerzego Popiełuszko przez sześć dni mobilizowały Amerykę, ale USA musiała działać rozważnie i celowo, do czego strategiczne informacje były niezbędne.  Polacy nie pozostali w Polsce w osamotnieniu i znalazła się siła, aby zwyciężyć z sowiecką bestią. Konkretna strategiczna informacja prowadząca do upadku Bloku Sowieckiego została opisana w książce Zbigniewa Wójcika “Zabicie sowieckiej bestii…”, Liberty Hill, 2019.

Przypisy:

1. Norman Davies, “God’s Playground. A history of Poland”. Vol. II, Columbia Univ. Press, 2005, p.486.
2. http://poloniainstitute.net/recommended/walesa-also-known-as-bolek/
3. Zbigniew Wojcik, “Slaying the Soviet Beast. A True Story about How the Cold War was Won. What Next?”, Liberty Hill, 2019.
4. www.slayingSoviet.com

The post Historia małej szpilki Solidarności – jak wygrać Zimną Wojnę? appeared first on Polonia Institute.

Grand Prize in the amount of 2,500 USD goes to:

Peter J. Obst

for the essay entitled:

A Brush with History

Congratulations!

The post Polonia Institute Announces Results of 2021 Historical Essay Competition on the Solidarity Movement appeared first on Polonia Institute.

Forty years ago, on March 19, 1981, in Bydgoszcz, the police (called the people’s militia at the time) and security service officers severely beat the activists of NSZZ “Solidarity.”

These events took place in the Provincial Office building in Bydgoszcz during the Provincial National Council session (WRN). The government side was represented by a delegation headed by Deputy Prime Minister Stanisław Mach. The Bydgoszcz “Solidarity” was represented by Jan Rulewski. The opposition side wanted to persuade the authorities to register the agricultural “Solidarity.” Trade unions from “S” intended to present the demands of farmers, who were conducting a sit-in strike at the United People’s Party’s office in Bydgoszcz. However, the Solidarity side could not raise this topic as the WRN session was abruptly interrupted.

The Pope’s reaction

The unionists, seeing that the activists of the PZPR (Poland’s ruling communist party) were leaving the meeting room, decided to stay there until the authorities were willing to talk about registering the trade union of individual farmers. Jan Rulewski called for “reinforcements” to the Provincial Office building to increase the pressure on the authorities.

These, however, did not cave into another occupation strike and sent in the people’s militia and the SB. The security forces began to force the protesters out onto the street. During this action, Jan Rulewski, Michał Bartoszcze and Mariusz Łabentowicz were beaten. Their condition was so severe that they had to be taken to hospital.

This event electrified public opinion in Poland and the world. Among those who spoke out against the brutal attack on the activists of “S” was Pope John Paul II. The opposition side decided to organize a demonstration of force. On March 27, there was a nationwide warning strike. It is estimated that about 62 percent of workers took part in it.

“The protest showed the authorities the scale of social support for Solidarity. It also showed strong support for trade unionists negotiating with the most important people in the government and the party, including Wojciech Jaruzelski, Mieczysław Rakowski, and Stanisław Ciosek. Cardinal Stefan Wyszyński was the negotiator, calling for a compromise,’ explains the Gdańsk Institute of National Remembrance.

The role of Wałęsa

The role of Lech Wałęsa, who made every effort to prevent a general strike, remains controversial to this day.

“These events were happening during the major Soviet military exercises taking place at that time. I believe that one of the factions in the PZPR was looking for an incident that would allow it to engage in full confrontation with the Solidarity side. It could have ended with an accelerated declaration of martial law. We should remember that the position of General Wojciech Jaruzelski was not very strong at that time. Ultimately, however, it turned out that this faction did not have enough clout,” says Krzysztof Wyszkowski, an anti-communist opposition activist in the People’s Republic of Poland.

“The result of the March days was a division within Solidarity and a further increase in social tension. It was extremely beneficial for the regime authorities due to the preparations for introducing martial law that was already underway at that time. Undoubtedly, however, the Bydgoszcz events paved the way for farmers’ agricultural registration ‘Solidarity,’ which took place on May 12, 1981,” explains the Institute of National Remembrance.

The original article, in Polish, appeared in dorzeczy.pl/historia

https://dorzeczy.pl/historia/176424/prowokacja-bydgoska-pobicie-dzialaczy-nszz-solidarnosc.html 

The post Bydgoszcz provocation, or why the communists beat up “Solidarity?” appeared first on Polonia Institute.

    By Zbigniew Wojcik, Ph.D., Dissident from the Soviet Bloc ( Poland) in 1986

Introduction. The world has a false picture of Lech Wałęsa as the hero fighting communism, who created the Solidarity Movement and brought Poles freedom. The truth is that Wałęsa was a prolific communist fighter, a mole, a traitor, and an excellent provocateur pretending to be an anti-communist activist to detect and fool Polish patriots and hand them over to communists for persecution. For these activities, he received money. The best book about Lech Wałęsa – a communist mole – was published in 2012 in Poland by a distinguished historian Sławomir Cenckiewicz.[1] The book was entitled “Wałęsa. Człowiek z teczki” (Eng.: “Wałęsa, the Man from the Secret File.”)

My first impressions of Cenckiewicz’s book. Reading Cenckiewicz’s book about Wałęsa was an exciting adventure for me. First of all, many text fragments on most pages of the book are highlighted in bright yellow. All the books I ever read had black print on a white background. Sometimes, especially in research books, I highlighted pieces of the text for my interest to look at them again. Cenckiewicz’s book is unique in that it suggested that the yellow passages would be of interest to me!  I followed this trail. On page 66, I spotted exciting information, not in yellow, however, on how Wałęsa worked as an electrician with cables.  He was seen being loaded into busses and comrades affiliated with communist security forces (youth worker activists), all holding pieces of thick electrical cables to “appease” students and workers protesting against the communist regime in the City of Gdańsk.

Information in yellow on that page was concise, saying only that Wałęsa had an arduous job, installing heavy cables on ships. In contrast, from other sources, I knew that he loved his job as an electrical worker. Considering that he was loaded onto the busses together with the security forces sent to pacify the strikes, the explanation was easy to discern: Wałęsa enjoyed beating courageous, patriotic Poles with the use of electric cables!

Digging for the truth. This information forced me to go back several pages to explain how Wałęsa’s talents and enthusiasm to torture people were discovered by communist security forces and used in city protests to keep patriots under control. I was reading the black-on-white texts carefully. And page 55 explained it, not in the highlighted statements, but just in the regular print. In 1967, the communist security forces found out that Lech Wałęsa committed an electric motor’s theft from the Government Machine Center (POM) in Łochocin. Anna Walentynowicz, the true Polish patriot fighting communism in Poland, reported why Wałęsa joined the communist oppression forces; it was that theft he committed. So, I was looking for a description of this crucial fact in Cenckiewicz’s book. Despite detracting the reader from reading the key events, the relevant facts were presented. Cenckiewicz was a scrupulous and skilled historian.

Then, a question came to my mind: why not just prosecutors but communist security forces had to deal with the ordinary Wałęsa theft?  Cenckiewicz writes that Wałęsa frequently volunteered with his readiness to do dirty communist work for the Soviet regime in Poland. After being caught on a crime scene, Wałęsa found a simple solution to avoid his day in court: volunteer to perform services so much needed to sustain communist power. Wałęsa also carried arms illegally, and no mention exists in the book that he was prosecuted in a court for both crimes. Instead of highlighting this particular theft, Cenckiewicz emphasizes Wanda’s romance, Wałęsa’s former paramour, with another man.

It is unclear whether a career historian, Cenckiewicz, should use a highlighting method that detracts a reader from the essential facts described in his book. This technique is very new. However, Cenckiewicz’s approach is much better than the prevalent style nowadays of ‘Fake News,’ relying on publishing utterly false information.

There is no better book about Wałęsa. On the back cover of the book, Cenckiewicz included Wałęsa’s comments about this book. Wałęsa claims that Cenckiewicz is the grandson of a high-ranking officer of Soviet security forces in Poland who severely persecuted Poles. This comment was intended to discredit the author in the eyes of the average reader. Still, Cenckiewicz was not afraid because he presented well verified and reliable facts about Wałęsa. Till today, there is no better book about this figure. Most books on this topic put Wałęsa on a pedestal, giving him the highest honors for getting rid of communism in Poland, and even in the Soviet Bloc. Post-communist forces in Poland had maintained this opinion until 2015. As a result of that free election, the non-communists, including the President and Prime Minister, came to power in Poland.

Did “Bolek” overthrow communism, or did the CIA? Poland’s actual transition from communism to capitalism is described in the 2019 book by Zbigniew Wojcik, “Slaying the Soviet Beast.” [2]

The US Intelligence played the undercover role in winning the Cold War, searching for genuine dissidents from the Soviet Bloc who could be interested in sharing strategic information about weaknesses on the Berlin Wall’s east side. Cenckiewicz does not focus on this possibility.

Could “Bolek” be motivated to fight communism in Poland? Cenckiewicz proved that Wałęsa could not have been the individual who would intentionally fight communism in Poland: Wałęsa was the cutting-edge communist fighter sustaining his power enthusiastically as much as he could and as much as he was allowed by his progressive supervisors. Soviets hated patriots, who fought the communist regime in Poland. The facts presented in the book need intellectual abilities to ask the right questions and to come up with the answers. The book presents Wałęsa playing an anti-communist hero, as an actor in the political communist theater, with directors, other actors, scenes, and audiences. Wałęsa believed it would never be uncovered that he was a mole, and so, he decided to play his role to the very end! Considering that Poland’s court system was left untouched after the so-called collapse of communism, with communist judges still adjudicating, Wałęsa could sue anybody for spreading information about his collaboration as “Bolek” with the communists.  Accordingly, essential facts are presented in this book, but conclusions are frequently not found there.

How transition into capitalism was possible without a civil war. During the transition into capitalism, the communists would not accept genuine anti-communists to govern them but would quickly approve their comrades pretending to be anti-communists. The timing was right for the changes in Poland after Gorbachev’s perestroika. The trick was to use the fake opposition, Wałęsa-like moles and traitors who would hunt for true patriots. So, they continued to pretend to be anti-communists and claim they favored democracy with free elections. A new generation of Poles would grow in the atmosphere of so-called democracy, and after some time, they would outnumber the communists. The fake opposition knew the rules of democracy and supported both – the genuine patriotic opposition and the communists. This way, the economy would function, bloodshed would be averted, and communist terror would stop. Cenckiewicz is not aware of this transition concept, presented in greater detail in Wojcik’s book. However, traces of this transition strategy are all over Cenckiewicz’s book.

During the transitional period into capitalism, the fake opposition people were capable of governing Poland as a team. Because of their strong ties with the communists, they were better positioned to govern than the loyal opposition with little managing experience. The process of controlling always and everywhere operates through networking. So, the objective was not to destroy it. The fake opposition was available to govern Poland when the Soviet Bloc collapsed, as they were in touch with communists who were controlling through their networks. The question is whether Wałęsa was capable of governing. The answer is no. When he was the President of Poland, Wałęsa was under the control of the previous communist President, General Wojciech Jaruzelski – all the time. Wałęsa was a terrible president. Even communists did not support him for the second term, as evidenced by free voting at the end of his first term.  At that moment, Wałęsa lost his game.

How communists agreed with the anti-communists.  The Round-Table Agreement in Poland, i.e., a 1989 meeting of communists with fake anti-communists debating how to transition into capitalism when the Soviet Bloc was collapsing, is the evidence of this game, during which there were also players hardly visible, who made sure that the transition into capitalism would go smoothly, without a civil war.

Could Cenckiewicz realize these stakes in the game against communism, and who else was involved? No visible trace of consideration for the possibility of civil war exists in his book. Cenckiewicz does not explain why Wałęsa still keeps his card in hand though his card becomes very visible now. Raising stakes in the game to win with communism is described in Wojcik’s book, which is missing in Cenckiewicz’s book. Most likely, Cenckiewicz did not know and did not search for foreign intelligence involvement from the outside. It is a mistake: an operation of this scale would not proceed without invisible and powerful forces. The US Intelligence people were playing with Wałęsa and his comrades. Wałęsa has not publicly admitted his double role, and he is only losing now. “Bolek” still believes that his card, known today as the mole, is winning politically.

How “Bolek” becomes the fake anti-communist hero. Cenckiewicz covers the issue of stealing documents about Wałęsa’s communist activities from the governmental archives when Wałęsa was the President of Poland. Wałęsa should be sued for that obstruction of justice. Cenckiewicz wrote that the facts of destroying evidence about Wałęsa’s communist past had been well documented.

Cenckiewicz also well documents monetary income Wałęsa had been receiving from communist security forces for his cooperation with communists against Polish patriots. The biggest reward Wałęsa received for denouncing loyal Solidarity members was an apartment in Gdańsk. To own an apartment was the most significant benefit in socialist Poland for most people. Because of pervading socialist poverty, nobody could afford to buy an apartment for a regular salary received through a regular job. For powerful political connections attained thanks to the services as a mole, the apartment was available for Wałęsa’s family. Communism appreciates devoted people. Colleagues at work asked Wałęsa for explanations on where his significant income came from. He answered: from winning the  “Totolotek” lottery!

Cenckiewicz criticizes Wałęsa’s wife, Danuta, the First Lady of post-communist Poland, for repeating her husband’s lies about the lottery as the source of their unexpectedly high incomes during the communist times, and her coldness towards spouses and children of their colleagues suffering because of persecutions by communist security as a result of “Bolek’s” denunciations. Danuta never asked for any sort of compensation for families needing food when communists imprisoned their fathers because of “Bolek’s” duties. Cenckiewicz finds valid explanations for it: Danuta was demoralized due to her own family’s criminal past where she grew up. Her father was a multiple felon with a sentence for collaboration in a murder. I would expect further conclusions on this point – that typically, communism needs criminals to govern to be indifferent towards people suffering misery.

The growth of the beast is covered with great details. Wałęsa wanted money so much that he also resorted to delivering his denunciations of no operational value, for which he also requested payments. At about the same time, Wałęsa wanted to be trusted by workers as their anti-communist leader. For that purpose, he frequently gave public speeches against his workplace’s communist management in the workers’ favor. He became an excellent communist provocateur. Wałęsa was officially warned a few times for acting against the management, but he did not listen and was fired from the shipyard job. Thanks to this move, he gained more trust and a higher reputation as an anti-communist activist in Gdańsk. Wałęsa found another job very quickly, probably thanks to his fruitful collaboration with communist security forces. He was also receiving a new apartment from the workplace where he was fired, and this process was not stopped.

In December 1970, massive anti-communist riots in the Gdańsk shipyard started after significant food price hikes in Poland. At that time, Wałęsa was selected by communist security forces to lead anti-communist protests.

The first important text which presents Wałęsa as a chief informer/snitch is highlighted in yellow on page 107. It says that Wałęsa gave a speech from the window of the security forces building asking workers to stop violent protests.  Cenckiewicz highlights the text about calls from the crowd calling Wałęsa a pig, a traitor, and a mole, together with rocks and bricks thrown at the windows. Fantastic is Wałęsa’s explanation that the security building’s revolving doors grabbed him off the street into the security building and out of the riot. The point is that the revolving doors never existed there – an important detail captured well in the book.

Wałęsa – “Bolek” grew fast in action. Wałęsa volunteered to be the mediator between the protesting workers from the shipyard and the communist security apparatus. The military surrounded the shipyard and started shooting at workers to threaten them. Two workers were killed. Then Wałęsa volunteered to join the Protest Committee of shipyard workers and was approved. With the assistance of Wałęsa, the Committee decided quickly to give up and end the protest. About 3,300 workers were identified as taking part in the protest. They were later subjected to severe persecution. All Committee members were asked to become informers/snitches, but only Wałęsa accepted the offer. However, he already was the mole, becoming again “Bolek.” Nobody among the leaders of these workers, except for Wałęsa, wanted to be a traitor, even after being caught red-handed, knowing of immediate persecution with the possibility of being killed. It was verified that among the Protest Committee members, only Wałęsa supported the communist regime.

“Bolek’s” role volunteering to represent workers during riots in Gdańsk is well described: he “was ruthless concerning his colleagues, whom he denounced. He watched them, listened secretly, delivered to communist security their written notes so that they could compare the character of their writing with leaflets distributed, and if he did not know their names, he described in detail their silhouettes.. .” Wałęsa reported even on the management of the shipyard.

We must admire Cenckiewicz for his courage to publish the truth about Wałęsa. Inaccuracy exists in Cenckiewicz’s presentation of the December 1970 spontaneous workers’ riot in Poland’s northern cities: over 1,000 were wounded and around 40 killed, [3]  whereas Cenckiewicz reports three dead and a few wounded. And first of all, machine guns were used against civilians whose intention was to be at work on time, the evidence that communists treated people as the deadly enemy, even those who did not intend to protest. This disparity with the truth is apparent and was done by Cenckiewicz, probably on purpose.  He wrote the book during the transition into capitalism when most, if not all, the bureaucracy was still in communist hands. Cenckiewicz was lucky he was not killed for the publication of the truth about Wałęsa-“Bolek.” This indicates that the transition of Poland into capitalism was making some progress. We must admire Cenckiewicz for his courage, for the successful attempts to publicly reveal the character and role of Wałęsa – “Bolek,” a very prolific communist fighter pretending to be an anti-communist activist, provoking true patriots to burst out against terror, this way identifying people for persecution, beatings, imprisonments, and even killings. My book “Slaying the Soviet Beast…” describes many communist provocations I was subjected to by communists in Poland during that time.

Wałęsa “borrowed” from governmental archives and then destroyed thousands of documents against him when he was the President of Poland. The quest for the complete set of evidence of Wałęsa’s activities as a mole and traitor continues, and from time to time, new facts come to light. Some microfilms were discovered and given to “Bolek” – the President. The quests for microfilms after the hero lost power continues. The list of communist crimes the Nobel Prize Winner and President of Poland Lech Wałęsa committed, the fear and panicky blurring of “Bolek’s” traces, all these facts are enough to make the book very exciting.

Cenckiewicz describes Wałęsa’s reaction after his collaborations with communist security became well-known. Terrified is “Bolek’s” explanation that communists set him up for his anti-communist activities. If so, Wałęsa should not destroy evidence about “Bolek.” This issue is not presented well in the book, though a sufficient amount of facts are listed.

Wałęsa does not want to be called “Bolek.” The quest for Wałęsa’s personal file, Wałęsa’s work folder, Wałęsa’s money receipts for denunciations – continues. An exciting interview is presented with Edward Graczyk, the former agent of communist security services supervising Wałęsa-the mole. Wałęsa claims that he is not “Bolek” and sues Krzysztof Wyszkowski in court for naming him “Bolek.” Fearing more embarrassment, “Bolek” withdrew his claim from the court when Wyszkowski took Graczyk as the witness. Interviews with witnesses continue, attempting to solve the problem of Wałęsa being “Bolek,” while evidence proves beyond any doubt that Wałęsa is “Bolek.” All these actions are supposed to confuse the public and blur the traces, a good mirror of reality played by the mole, traitor, and pig in one human, who used to appear everywhere with the emblem of Our Lady / the “Black Madonna” attached to his jacket.  Wałęsa once said: “Yes, I was the agent; they took it as my confession.”

On “Bolek” becoming a world leader. The way Wałęsa grew to the role of a world leader is captured accurately.  In 1978, Wałęsa started membership in the Free Trade Union (WZZ), an illegal organization but opened for membership to the public, which existed despite communist terror. The WZZ immediately recognized him as a communist provocateur because he advocated for an armed fight against communists, including the use of explosives. Simultaneously, he formally refused further collaboration with communist security, which gave the expected result: he finally was admitted to WZZ. Bogdan Borusewicz, an activist with WZZ, was sympathetic to Wałęsa. At the WZZ meetings, Bolek talked about his denunciations. He revealed that he was used to identifying his colleagues on photos made by security forces during riots. He justified his dirty service, saying that the “authority must know everything to govern.” The recording of that statement was made but later was lost, of course. However, many witnesses heard Wałęsa’s confession. “Bolek” confessed more than once, most likely to threaten his colleagues and demonstrate who has the power.

Wałęsa crawled his way up over dead bodies. Tragic are the reports on unexplained deaths of young people active in WZZ who were contacted by Wałęsa, for example, Tadeusz Szczepański. As Wałęsa infiltrated WZZ, then all true patriots were detected there. Cenckiewicz strongly suggests that Szczepański was imprisoned, investigated, and then murdered by communist oppressors because of “Bolek’s” infiltration and rebuke. Communist security tightly watched his family and friends, who requested subsequent investigations to find the murderers. All inquiries were stopped or blocked.

At the beginning of Wałęsa’s political career, after he contacted communist security forces when he was caught with the theft, his first child, Grzegorz, was found drowned in a pond. At the time of his death, the boy was just four years old. Wałęsa’s love, Wanda, got pregnant with Wałęsa, but he did not marry her -this is how he treated her and her son Grzegorz. Wałęsa never looked back; Grzegorz’s grave was never visited, and the security people did not allow people even to talk about Wałęsa’s child.  Cenckiewicz dedicated his book to little Grzegorz to show how Wałęsa built his political career. The author depicted how the communists found a highly talented and immoral communist, helped him get rid of his unwanted family, transformed him into “Bolek,” and obligated him to unconditional service for them in Gdańsk.

Communist security’s support for “Solidarity” by way of  “Bolek.” It is clear from Cenckiewicz’s book that the communist security treated WZZ as the place to attract and identify Polish patriots, to isolate them, persecute them, and even kill them. The WZZ was necessary for communism to function undisturbed, for early detection of individuals who would demonstrate unwanted behavior against their power. Szczepanski’s murder is known because his family and friends were doing everything they could to reveal that communists murdered him. How many others perished the same way as he did? Infiltration by Wałęsa explains why WZZ was able to function despite its formal illegality. The activists of WZZ, including Borusewicz and Walentynowicz, knew Wałęsa was “Bolek”-the-mole, and they had to accept him in WZZ! They immediately recognized “Bolek”-the-mole and could do nothing. During one of the meetings, Wałęsa said publicly that he was “Bolek”-the-mole, and they could do nothing! It is exciting and sad at the same time to read this story in Cenckiewicz’s book. Perhaps these true patriots could warn Tadeusz Szczepanski, but could they save the brave young patriot from an unexpected one-on-one meeting with “Bolek” and his henchmen?

Riots in the Gdańsk shipyard were planned by WZZ to erupt in August 1980, after Anna Walentynowicz was fired, to bring her job back. Besides, people wanted to make their Trade Union legal despite communist prohibition. Borusewicz, who was influential in WZZ, asked Wałęsa for assistance, knowing his role as “Bolek”; he had to inform the communist security. They, in turn, had to coordinate actions with the shipyard. The issue was that Wałęsa was expected to arrive illegally at the shipyard, as he no longer worked there, and the shipyard security services blocked the gates. It is quite apparent how “Bolek” finally arrived there to start the riot as the Protest Committee leader. The whole riot was a setup made by the communists. For this riot, “Bolek,” representing the Free Trade Union WZZ, was necessary. It is essential to understand that the shipyard management knew about preparations for this provocation on a massive scale because “Bolek” was the key figure.

Exciting is the sequence of events described by Cenckiewicz. The shipyard was doing everything they could to prevent the riot from starting. The shipyard could prevent the riot by stopping “Bolek” from entering the shipyard area. This is why Cenckiewicz dedicated several pages of his book to picture the critical battle at the shipyard fence: Bolek boasting how he jumped over a very tall wall – over 3 meters high. Another version of this event was provided by a security agent named Kozlowski, who claimed that he attempted to assist Bolek. Yet, another version says that the military navy had to deliver Bolek by boat from the seashore. Anna Walentynowicz supported this version. The shipyard management’s resistance explains why only the military navy could effectively deliver Bolek to the shipyard.

The tensions among shipyard workers grew upon “Bolek’s” arrival, but everything with the protest went as planned, and we should accept Cenckiewicz’s version in full. “Bolek” agreed to end the protest fast. The management decided to pay extra bonuses to workers and satisfy a few other minor requests so that the shipyard could resume work quickly. Because the authorities did not agree to legalize the “Solidarność” Free Trade Union (WZZ), when Wałęsa announced victory on behalf of the protestors, the workers called him a mole and a traitor. The workers counted on “Bolek” because they accepted him to represent them, and they knew of Wałęsa – “Bolek.” Unfortunately, “Bolek” followed his supervisors’ orders from the security services and not from the workers.

This set up organized by the communist security is presented by Cenckiewicz very well. Though many left the shipyard early, workers disagreed with the initial deal and decided to continue the protest. After some hesitation, Wałęsa agreed to be in charge of the riot and asked workers for their support.

Cenckiewicz claims that the communist security managed to set up the riot to make their man, Wałęsa, the national hero, and then even become a world-known leader. In situations like the one in the Gdańsk shipyard, a group of a few disciplined people is sufficient to control a large crowd’s emotions. Since then, “Wałęsa felt like the leader” and was subsequently treated as a prominent world leader. Communists achieved their goal!

Cenckiewicz wrote that Wałęsa created “Solidarity.” However, I had heard this catchphrase “Solidarity” and encouragements to join the Solidarity Movement for the first time from Pope John Paul II in 1979 when he spoke to the crowd at the St. Anne’s Church in the Old Town in Warsaw.[4]  The KOR (Workers’ Defense Committee) and others were not in favor of creating the new movement “Solidarity” under Wałęsa’s leadership, mostly because he was under the supervision of the communists. They strongly supported Wałęsa and were informing Wałęsa of everything that was needed for his job as a mole. Security forces hated KOR, and for that purpose, Wałęsa, together with his “Solidarity,” could be used against KOR. As KOR indicates, the organization was to defend workers because of growing poverty and persecution under real communism.

Wałęsa always wins. There were also tensions within the Solidarity Movement, in which communist security always strongly sided with Wałęsa, mostly when “Bolek” was eliminating his opponents. The competition between the true opposition KOR and the fake one is crucial and had to be addressed by Cenckiewicz to show how the communists in Poland gained total political control over people for decades to come after the collapse of communism.

Poland’s communist security apparatus’s political victory started to be visible when Wałęsa joined the “Solidarity” Free Trade Union (WZZ), which Cenckiewicz noticed. For complete success, “Bolek” had to defeat Anna Walentynowicz, a knowledgeable, tough, simple worker and unbroken patriot. “Bolek” fought against her using dirty tricks and ridicules, e.g., by telling her that she was a little crazy. At some point, only she remained as the last opponent inside the “Solidarity” movement fighting “Bolek,” who was backed by the communist security forces. It is essential to read about Anna Walentynowicz and her heroic fight! Only because of her heroism the strikes in the Gdańsk shipyard erupted in August 1980. “Bolek” liked to abuse women in general and her in particular. He threw out one activist Ms. Maryla Płońska from the “Solidarity” office by tweaking her hair. Maryla never returned to Solidarity…

Marshall Law in Poland. It seems reasonable without going into greater detail to assume that because “Bolek” cooperated closely with communist security, Wałęsa should not have been interned when Marshall Law was imposed in Poland in December 1981. This issue should be explained in Cenckiewicz’s book because the reader may think that Wałęsa did not work for communist security and that he was a real anti-communist fighter for what he was punished. Cenckiewicz wrote that Wałęsa was not interned but was transported to a governmental palace in Chylice near Warsaw. This is true, but Wałęsa was not entirely free in the palace, and he was interned later. Explanatory here is that the First Secretary of the Polish Communist Party, Edward Gierek, was removed from power by force through a military coup. The new communist dictatorship did not need the “Solidarity” movement. Finally, in Cenckiewicz’s book: the “Solidarity”, Free Trade Union was delegalized in December 1981, and later, a new type of trade union was introduced in Poland.

The West understood that a genuinely Free Trade Union was delegalized in communist Poland. Still, the truth is: Solidarity was never free; it was under communist control through Wałęsa-the-mole and was infiltrated from within by the communist security apparatus. The new regime decided to control its new labor unions differently, and perhaps more elegantly, by introducing new rules that activists had to follow. I signed up to join “Solidarity” at the desk serviced by communist security agents, and then I realized I made a mistake, but it was too late. I was faced with many communist provocations; hence I had first-hand knowledge to share with US Intelligence when I traveled to Kansas in 1986. This provocation-type communist terror method truly impressed American security services! Could Cenckiewicz imagine how the “Bolek”-type game alarmed the West and mobilized the USA to get involved in dragging  Poland into capitalism?

Receipts for denunciations. Shocking is a copy of Wałęsa’s denunciation, hand-written by him, with money receipts signed by “Bolek” attached, and copies of both available in Cenckiewicz’s book. This time the document is highlighted in yellow. For better conspiracy, “Bolek” demanded that the communists issue an official summons for him to show up at their security offices. As his colleagues denounced by him were interrogated, people could suspect him. This demand shows “Bolek’s” professional skills as a security agent, not just a mole. After receiving this summons, the invigilation by security services intensified without negatively affecting Wałęsa. “Bolek” played a crucial role in tightening the grip of communist terror in Poland.

The communist security apparatus always requested receipts for denunciation payments. All receipts had to be written by hand, not just signed, for a stronger association. Wałęsa was associated for sure!

Unexplained in the book are motivations and attempts to falsify Wałęsa’s documents by the communist security forces when Wałęsa was nominated for the Nobel Peace Prize. Cenckiewicz wrote that communist security forces tried to prevent giving the Noble Peace Prize to Wałęsa. Cenckiewicz describes these efforts without clarifying why their communist man, “Bolek,” would be deprived of such a high reward in politics. The first case I know is quite an achievement when a mole, a pig, a liar, and a traitor received and collected a Nobel Peace Prize. In my opinion, if the security services truly intended to stop the nomination process, they had at their disposal plenty of pieces of evidence, including microfilms. They could simply have sent them to the Nobel Prize Committee along with all the documents they had in their possession.

Embarrassment vs. communist activities. Embarrassment is the motivation not discussed openly by Cenckiewicz. The security services understood that it would be impossible to keep the documents about “Bolek” in total secrecy forever. Too many of such papers were stored in too many locations, with too many people involved, all becoming potential witnesses. All attempts to forge Wałęsa’s hand-writing failed. Documents written by “Bolek” could not be falsified. This is what has been proven: the security services did not fabricate evidence against Wałęsa, as he frequently claimed. The security agents expected that evidence would come to light in the future, as they were professionals in carrying out investigations. Documents signed by “Bolek” are authentic; they are concrete evidence against Wałęsa. “Bolek” is Wałęsa, beyond any doubt. This is the real face of Wałęsa, who denounced his colleagues, the real Polish patriots. This is Wałęsa, who was setting up traps detecting Polish patriots during anti-communist actions, producing factual evidence of their guilt. All this was done by “Bolek,” pretending to be an anti-communist hero. The security could then persecute the Polish patriots, beat them, make life miserable for their families, and when their bosses considered it necessary, even murder them. “Bolek” was anchored to the communist power structure by producing hard evidence of his collaboration. Highly embarrassed and ashamed, he never admitted publicly that he was “Bolek.”

I, Zbigniew Wojcik, was personally caught during such a provocation when communist security agents pretending to be “Solidarity” activists encouraged me to sign up to become a member of “Solidarity.”

I was caught. Wałęsa becomes the top organizer of this grubby fight against patriots in Poland.

Communist security forces’ failed attempts to falsify Wałęsa’s writing also proved that many security people were more decent than “Bolek.” They preserved the truth. Their witnesses testified that Wałęsa was “Bolek.”  Evidence shows that Wałęsa completely lacks simple human decency because he was too prolific in his denunciations and producing evidence on his grubby work, as receipts were required for each payment. “Bolek” exceeded security expectations, as documented, e.g., by his demand to summon him to the security office to produce the fake evidence that he was an anti-communist fighter.

Why did Cenckiewicz present the motivation concerning the Nobel Prize that does not make much sense? Again, he published his book when communists were still in power in Poland, i.e., when a political book with little explanations could be allowed. He published sufficient evidence in his book before all originals and their copies would be destroyed, and all witnesses die of natural causes. It is worth recalling the catastrophe in Smolensk when Polish patriots were killed. This catastrophe happened when the communists were still in power in Poland. Despite the real threat of being murdered, Dr. Cenckiewicz did more than could be expected from a brave historian-patriot at that time!

All the evidence of “Bolek’s” denunciations was never formally used against Wałęsa because the court protected him. Over time, the “Solidarity” movement was expanded by many communist activists from the Stalinist times joining, [5] creating a new political structure responsible for the Round-Table deal between the fake anti-communists and accomplished communists transition into capitalism. Finally, Jacek Kuroń and not Wałęsa received the privilege of representing the new “opposition” and deciding who will be influential in the peaceful transition into capitalism. Formally only, because the real power still rested with General Jaruzelski, the Polish Communist Party’s First Secretary. The fact was proven in the book.

Money for promoting “Bolek” as a hero. The entire industry was built to promote Wałęsa as a hero. Andrzej Wajda, famous movie director in communist Poland, produced the infamous motion picture “Wałęsa, the Man of Hope,” described by Cenckiewicz as “an obvious, shameless, astonishing and brazen lie.”

What else is important about “Bolek” / Wałęsa? It would be essential to add a few additional documents to Cenckiewicz’s book, including the following two:

1. The folder of documents that Maria Kiszczak, the widow of Prime Minister General Czesław Kiszczak, attempted to sell shortly after her husband’s death, proving once again that Wałęsa was a mole. The critical evidence here is the following signature of our communist hero on one of the documents:

                     Lech Wałęsa, “Bolek”

Kiszczak kept strategic documents in his house, anchoring “Bolek” to his communist decisions until his death. Wałęsa’s numerous claims that he was never “Bolek” were once again proven to be a blatant lie. “Bolek” had to always listen to the communist figures in Poland. “Bolek” trusted his communist bosses: as the President of Poland, he had the power to inspect Kiszczak’s house without asking anybody for permission, but he never tried. His dedication to Kiszczak’s orders lasted until the general’s death.

2. The document hand-written by Wałęsa – “Bolek” in Polish and signed by him on December 21, 1970, accepting the collaboration with the communist security in Poland is worth noting:

“I fully commit myself to collaborate with the (communist) political secret security services in revealing and eliminating the enemies of the Polish People’s Republic.”

Note about the author of this article. Zbigniew Wojcik received his Ph.D. from the Polish Academy of Sciences in Warsaw in pattern recognition.  Invited to the United States in 1986 by the  Wichita State University in Kansas, he took a visiting professor’s position. He shared his expertise in Soviet Bloc communism with American Intelligence. His book “Slaying the Soviet Beast. True Story about How the Cold War was Won. What Next?” pictures his interviews with American intelligence agents who gathered the information from him swiftly through a series of cultural interviews against the communists in the Soviet Bloc.  The section “How communists agreed with anti-communists” presented above sketches of Wojcik’s idea of making a peaceful transition in Poland into capitalism, revealed by him and discussed with US Intelligence.

[1] Sławomir Cenckiewicz has an academic title of “doktor habilitowany” in history, which is an equivalent of a professor of history.

[2] Zbigniew Wojcik, “Slaying the Soviet Beast, True Story how the Cold War was Won. What next?” Liberty Hill, 2019.

[3] wikipedia.org/wiki/Polish_protests_of_1970

[4] Wojcik, “Slaying the Soviet Beast……”

[5] Cenckiewicz, “Wałęsa. Człowiek z teczki,” p. 324.

The post Wałęsa, also known as “Bolek” appeared first on Polonia Institute.