It is no secret that even within the current US administration—including the Pentagon—there is no shortage of proponents for handing over primary responsibility for Europe’s security to Germany as part of a “NATO 3.0” framework. Berlin itself is actively pursuing this goal, a fact reflected in the plans to expand the Bundeswehr. On the other hand, however, there is Donald Trump, who does not seem particularly fond of Germany—a sentiment most recently evidenced by the decision to reduce the number of US troops stationed there.

What you need to know:

For years, the concept of European nations taking greater responsibility for their own security has been circulating within certain U.S. strategic circles.

Germany is expanding the Bundeswehr and declaring its intention to play a larger role in the NATO security architecture.

The debate raises the question of whether Poland could, in the future, become a U.S. partner in Europe as important as Berlin.

The matter is by no means closed, however, especially if changes occur in the White House and Congress. Poland should monitor the situation very closely and take countermeasures, if necessary. Unfortunately, the problem lies in who is currently governing in Warsaw.

Germany as Europe’s Gendarme

The idea of ​​the US handing over responsibility for Europe to Berlin is nothing new; this was already the case during Barack Obama’s presidency. And we remember how that ended.

The era of the “reset” vastly strengthened Russia; it was also then that the first act of aggression against Ukraine took place. The Minsk agreements, negotiated with significant input from Berlin, turned out to be nothing more than a time bomb. Perhaps things would have played out differently under Trump, but we cannot know for sure. It is safe to assume, however, that such a scenario would not have been favorable for Poland.

Germany’s position as the US’s key partner in Europe remains strong yet ambiguous—it certainly does not yet amount to the status of a “viceroy.” Berlin boasts the EU’s largest economy, influence within European institutions, and historic ties to Washington. However, its role is neither a formal “leadership by US mandate” nor a fixed, monolithic one. Rather, it depends on the political context, domestic interests, and the state of transatlantic relations.

What does Germany’s dominant position mean for Poland?

Germany is the United States’ primary economic and political partner in Europe; owing to its leading role in shaping EU policy—including long-term strategy—it often acts as a mediator between the US and European interests. Washington also relies on Germany regarding sanctions, logistics, support for Ukraine, and regional stability.

On the other hand, Berlin’s position is constrained by energy dependencies, constitutional limitations, and public resistance to an overly assertive foreign policy; the relationship with the US is at times strained (disputes over Nord Stream 2, defense burden-sharing, and Afghanistan), and the outbreak of the war in Ukraine forced Germany to rapidly adjust its policies, revealing the limitations of its previous assumptions.

Germany’s role as a US-backed regional leader in Europe—and Berlin’s pivotal position within the European pillar of NATO and the alliance-based security architecture—presents both risks and benefits for Poland. However, the risks outweigh the benefits. In their pursuit of trade and energy stability, Germany might favor compromises with Russia (such as easing sanctions or rapidly normalizing economic ties).

The growing rapprochement between Kyiv and Berlin also poses an increasing threat to Polish interests. Germany could also leverage its position economically: the dominance of German industry might constrain Polish sectors within supply chains, and Poland could become less attractive to the US—for instance, in the energy sector, which currently serves as a pillar of the Polish-American alliance.

Furthermore, this special relationship with the US would grant Germany even greater influence within the EU. This implies that German priorities—such as an energy transition tailored to benefit German technologies—could dictate the direction of change for Poland. What, then, are the potential upsides of a “German-led” NATO 3.0 in Europe? Above all, it would foster the continent’s economic and political stability.

Does Poland stand a chance of replacing Germany?

Does Poland have the potential to replace Germany as the US’s primary ally in Europe? Not at the moment. Despite the tremendous growth of the Polish economy and the struggles facing Germany’s, our neighbor’s GDP remains vastly larger. Its financial and industrial resources allow Berlin to exert greater influence within the EU. Germany also possesses a network of influence within EU institutions, as well as partnerships with France and other major powers.

Therefore, the focus must be on ourselves, though under the current government, it will be difficult to translate our growing economic potential (in certain areas—specifically new technologies—we are vastly outperforming Germany) and military strength into greater political clout.

However, it is worth diversifying partnerships—intensifying relations with the US, France, and the Baltic and Nordic states—to reduce dependence on German policy stances. We should invest in technology and the energy sector, and build soft power within the EU (through active diplomacy, participation in European initiatives, and regional partnerships).

Above all, we need to pursue a pragmatic policy toward Germany: cooperating where it is beneficial, while maintaining a firm stance on issues of sovereignty and security. It is a pity, however, that the last two and a half years have largely been wasted in this regard. One can only hope that the next administration will be far more assertive toward Berlin.

Why is this topic important for Poland?

It concerns the future balance of power within NATO.

Could affect Poland’s position in relations with the USA.

Relates to the security of Central and Eastern Europe.

It is significant for future policy regarding Russia and Ukraine.

Germany and Poland in figures

Germany’s GDP: approx. €4.5 trillion

Poland’s GDP: approx. €0.9 trillion

Germany’s defense spending: over 2% of GDP

Poland’s defense spending: approx. 4–5% of GDP

Germany is the EU’s largest economy

Poland is among the NATO countries that are most rapidly expanding their military capabilities

This article originally appeared on June 9, 2026, in the Polish language in Tysol here: https://tysol.pl/opinie/niemcy-zandarmem-europy-z-ramienia-usa-czy-warszawa-ma-szanse-zastapic-berlin,177092

The post Germany as Europe’s gendarme on behalf of the US? appeared first on Polonia Institute.

Polonia Institute announces

2026 Competition on the History of Poland

First Prize – $3,000

German Eradication of the Polish People and the Polish State
in WWII

 Over eighty years have passed since the end of WWII, the most devastating war in 1000 years of the history of Poland. Attacked by Nazi Germany from the West and the Soviet Union from the East, Poland suffered the greatest human, material, and non-material losses among all the nations impacted by this conflict.

The genocidal policies of the German government’s colonization plan, Generalplan Ost (GPO), were the blueprint for international crimes committed against the Polish nation between 1939 and 1945. The German master plan for Poland entailed the mass extermination and expulsion of some 85 percent (over 20 million) of ethnic Poles, the remaining 15 percent to be turned into slave labor.

From the start of the war against Poland, Germany had been implementing Adolf Hitler‘s plan, set out in his book Mein Kampf, to acquire “living space” (German: Lebensraum) in the east for the massive settlement of German colonists. Hitler’s plan for Poland combined classic German imperialism with Nazi racial theories.

In the Obersalzberg Speech delivered on 22 August 1939, just before the invasion of Poland, Hitler gave explicit order to his commanders to murder “without pity or mercy, all men, women, and children of Polish descent or language.”

Extermination of the Polish population was to be conducted systematically. On 7 September 1939, Sicherheitsdienst head Reinhard Heydrich stated that all Polish nobles, clergy, and Jews were to be murdered. Five days later, Wehrmacht chief of staff Wilhelm Keitel added Poland’s intelligentsia to the list. On 15 March 1940, SS chief Heinrich Himmler stated:

“All Polish specialists will be exploited in our military–industrial complex. Later, all Poles will disappear from this world. It is imperative that the great German volk consider the elimination of all Polish people as its chief task.”

At the end of 1940, Hitler confirmed the plan to liquidate “all leading elements in Poland.”

German Commanders called for the annihilation of the Polish population as the only way to secure living space (Lebensraum) for Germany. The tradition of German racism toward Poles, traceable from Bismarck’s policies to Hitler’s ideology, reached its climax in the genocide of the Polish people in World War II.

The German devastation of Poland in WWII cannot be quantified in abstract numbers. Political elites were exterminated. Intellectual life was shattered. Industrial infrastructure was ruined, and the civilian population decimated. Cultural treasures were looted on an industrial scale, libraries and Polish language books were destroyed, Chopin’s music was forbidden, and Warsaw was deliberately destroyed in 85 percent.

Nazi Germany killed at least 2.7 million ethnic Poles; 140,000 Poles were deported to Auschwitz, where at least half of them perished, and more than 200,000 people were killed in the Warsaw Uprising of 1944. See also: https://www.librainstitute.org/official-report-on-polish-losses-caused-by-nazi-germany/

Destruction of this scale should carry consequences. Compensation is not an act of generosity. Instead, it is tied to the principle that those who inflict destruction bear responsibility for its repair. Yet the geopolitical settlement of 1945 did not produce a comprehensive Polish-German settlement. Although Poland was a significant member of the victorious coalition, the issue of compensating Poland for war losses has not been resolved to this day.

Germany tries to argue that postwar territorial adjustments resolved this issue. That argument overlooks how those adjustments were made. At Yalta and Potsdam, Poland lost nearly half of its prewar territory to the Soviet Union. Stalin shifted Poland westward at Germany’s expense.

This process had nothing to do with reconciliation between Warsaw and Berlin. It was a strategic decision imposed by the victorious powers, which served the interests of Moscow. West Germany benefited from this geopolitical situation, in which its 1955 integration into NATO outweighed unresolved historical obligations toward Poland.

Essay:

In your essay, please analyze the following issues:

1) Goals and policy of Germany towards Poland before and during WWII;

2) Scope and methods of exterminating the Poles;

3) Forgotten extermination of ethnic Poles 1939-1941;

4) Ethnic Poles in German death and concentration camps;

5) Destruction of Poland’s material wealth;

6) Destruction of Poland’s cultural heritage and Polish identity;

7) Postwar Sovietization of Poland as a result of the German destruction of Poland;

8) Efforts of Poland to obtain compensation from Germany for WWII losses;

9) German postwar strategy of avoiding responsibility for the destruction of Poland;

10) Evaluate the Polish demands for reparations from Germany and their significance today.

You can choose one of these issues for more in-depth analysis. Please reach out to sources of the Polish Institute of National Remembrance here: https://ipn.gov.pl/en, Pilecki Institute https://instytutpileckiego.pl/pl/kolekcje-cyfrowe/zapisy-terroru, sources of “Documenta Occupationis,” online https://www.iz.poznan.pl/archiwum/wp-content/uploads/2019/07/DOCUMENTA-OCCUPATIONIS-IV_ENG.pdf;

https://www.iz.poznan.pl/archiwum/wp-content/uploads/2019/07/DOCUMENTA-OCCUPATIONIS-II-ENG.pdf; 

https://www.iz.poznan.pl/archiwum/wp-content/uploads/2019/09/Documenta_Occupationis_I_ENG.pdf, and other Polish sources.

Essay Requirements:

The essay shall reflect the contestant’s own research and original thinking. You may use AI for research, but do not use AI in writing the text of the essay.  If we identify essay texts written by AI your essay will be disqualified.

The paper shall not exceed 20 typed pages (including bibliography), shall be typed in 12-point font, double-spaced with 1” margins; pages shall be numbered. The essay shall be submitted in the English language. All entries become the property of the Polonia Institute.

Eligibility:

The 2026 Essay Competition on the History of Poland is open to adults at least 18 years old as of October 15, 2026. Proof of age is required. A copy of a valid document showing the date of birth is acceptable.

Deadline:

October 15, 2026. Results will be announced on or about November 11, 2026.

Awards:

First Prize is $3,000. Additional monetary and non-monetary awards may be offered. Additional essays may be considered for recognition and publication. Polonia Institute reserves the right to publish selected essays and/or excerpts of selected essays in future publications, newsletters, and other materials.

Procedure: 

The Application Form can be found here or see below.

Email your essay with the Application Form and proof of age to:

info@poloniainstitute.net  with  cc to: mszonert@yahoo.com

For more information, send an email to: mszonert@yahoo.com 

2026 Competition on the History of Poland

APPLICATION FORM

First Name                        _______________________________________________________

Last Name:                         _____________________________________________________

Address:                            ______________________________________________________

______________________________________________________________________________

Tel:                                     ______________________________________________________

Email:                                ______________________________________________________

Age:                                   ______________________________________________________

School or University:      ______________________________________________________

(if applicable)

Title of your Essay:          _______________________________________________________

______________________________________________________________________________

Number of Pages:        ________________________________________________________

Email this application form with the essay and proof of age by 10/15/2026 to:
info@poloniainstitute.net with cc to mszonert@yahoo.com

The post PI Announces 2026 Competition on the History of Poland appeared first on Polonia Institute.

There was a time when his face was everywhere in Poland. On cinema screens, in cabarets, in the quiet hum of radios across Warsaw apartments, his voice carried something light, something human, something hopeful. Eugeniusz Bodo was not simply an entertainer.

He was a symbol of a country that still believed in tomorrow. Born in 1899, he rose to become one of the most beloved figures of prewar Polish culture. Actor, singer, director, and producer, Bodo embodied the spirit of interwar Poland: vibrant, modern, and alive with possibility. His performances were effortless, often playful, but never shallow.

He understood something essential about people, that they needed laughter not because life was easy, but because it was not.

In the 1930s, Polish cinema flourished, and Bodo stood at its center. Films like “Piętro wyżej” made him a household name. His songs, especially the hauntingly gentle “Umówiłem się z nią na dziewiątą,” became part of the cultural memory of a nation.

He was not just performing. He was helping Poland imagine itself as something joyful and whole in the fragile years between wars.

And then, like so many lives of that era, his story was interrupted.

When war came in 1939, it did not arrive as a single blow, but as a tearing apart. First from the west, then from the east. Poland was carved, occupied, silenced.

For artists like Bodo, whose identity was bound to culture and expression, there was no safe place to stand.

He fled eastward, likely believing it offered refuge. Instead, he entered a different kind of darkness. Arrested by the Soviet NKVD, Bodo was accused of being a foreign spy. It was a tragic irony.

Though deeply tied to Poland, he held Swiss citizenship through his father, a detail that in the logic of Soviet paranoia became a death sentence. He was imprisoned, interrogated, and ultimately sent into the vast machinery of the Gulag.

There, in the frozen expanse of Soviet labor camps, the voice that once filled theaters was reduced to silence.

He died in 1943, far from the country that had loved him, far from the stage that had given him life. Not in applause, but in obscurity. Not in light, but in cold. For years, even the truth of his death was obscured.

Like so many Polish victims of Soviet repression, his story was buried beneath politics, silence, and the reshaping of history. He did not fit easily into narratives that preferred simplicity over truth.

Still, memory has a way of returning. Today, Eugeniusz Bodo stands not only as a figure of cultural brilliance but as a reminder of something deeper.

The war did not only destroy armies and borders, but also voices.

That it reached into theaters, into songs, into the fragile spaces where people tried to live normally, and extinguished them.

His life asks a quiet question that echoes across generations: what is lost when a nation’s artists are silenced?

Not just entertainment – not just beauty,
but the very language through which people understand themselves.

To remember Bodo is to remember a Poland that laughed before it was broken and to understand that behind every number, every statistic of war and repression, there was once a human being who sang, who created, who was loved. He made people smile in a world that was about to forget how. And for that alone, he deserves to be remembered.

Edward Reid on Twitter @ReidEdwardII  here:

https://x.com/ReidEdwardII/status/2037906816873496601?s=20

Edward Bodo in the Soviet gulag.

The post The Silenced Voice of Eugeniusz Bodo appeared first on Polonia Institute.

For a long time, they were a closely guarded secret. Now the US National Archives and Records Administration (NARA) has made the NSDAP membership files (Hitler’s National Socialist Workers’ Party that existed from 1920 to 1945) available online, largely preserved, for the whole world to see. The NSDAP membership files have been made fully accessible for the first time since World War II.

According to NARA, these files are copies of biographical records of the Berlin Document Center’s (BDC) National Socialist German Labor Party (NSDAP) materials and constitute the BDC’s principal sources concerning membership and activities of the NSDAP.

The records for the most part document three basic categories of information, such as membership in the NSDAP; membership in specific professional organizations sponsored by or associated with the NSDAP, and activities of the German Nazi judiciary system.

The NSDAP membership records, sometimes collectively known as the “Master File,” consist of central and special registries and card indexes. Within the “Master File” included are Anträge, Ortsgruppenkartei, Zentralkartei, Party Census (Berlin), Warnkartei, NSDAP Schwarze Listen, and Mitglieder-Sammelstelle der NSDAP. These files record essential biographical and Party membership data for each individual.  More information about the NARA collection on the German Nazi archival collection can be found here: https://catalog.archives.gov/id/12044361

Historical sensation

As reported by NARA, it is possible right now to browse, without registration, “millions of cards with names, dates of birth, membership numbers, dates of joining, and in some cases also portrait photographs of National Socialist Party comrades, both male and female” on the NARA website here:

https://catalog.archives.gov/search-within/12044361

The publication provides insight—though incomplete, because not one hundred percent of the files have survived—into the records of those Germans who, at least on paper, supported the rule and crimes of Germany until 1945.

Many German families remain silent about their ancestors. Today, they can investigate their relatives more easily than ever before.

The German weekly calls the publication of the files a “historical sensation.”

Were the (great-)grandparents Nazis?

By 1945, about 8.5 million Germans—both women and men—had joined the NSDAP. For each member, the party kept several personal data cards: one in the central register in Munich and another in local registers in the places where members lived and belonged to the party.

NSDAP bureaucrats filled out the cards meticulously. The fact that they survived the war is owed to one man: Hanns Huber, director of a paper mill in Munich-Freimann, who, shortly before the end of the war, ignored the party’s order to destroy tons of files and instead hid them in waste paper.

This way, about 80 percent of the files were preserved at least in the local registers maintained for territorial units called “Gau”. After the war, they were confiscated by the American army and transferred to a specially established archive in West Berlin, the Berlin Document Center.

There, the Allies used the files during denazification procedures. This made it almost impossible to deny membership in the NSDAP. In the 1990s, the Americans returned the documents to the German state, making copies for themselves; today they are located in the Federal Archives in Berlin-Lichterfelde.

Germany and “privacy protection”

The German Federal Archives have already digitized these files in the central register and the local registers, but so far cannot make them publicly available online because of the NSDAP members’ right to privacy. In Germany, this protection expires only ten years after a person’s death or 100 years after their birth.

For the youngest NSDAP members born before 1928, this would mean that the last deadlines will expire in 2028. “The goal of the Federal Archives is, of course, to make the entire register available after the protection periods have expired,” a spokesperson said. However, she did not provide an exact date.

Americans outpace German archives

Now the German Federal Archives have been overtaken by the American National Archives. Americans copied the microfilms in the 1990s and have now almost completely digitized them. They made the lists available online at the end of February 2026.

“The American archive did not create media hype around the publication, even though the dataset is not only historically important but also extremely extensive—nearly 16.3 million digitized documents,” wrote Der Spiegel.

Not easy to search among millions of files

Using the search engine on the site, in theory, you can reach an NSDAP membership card with just a few clicks. However, the search interface is not easy to use. “Those expecting a user-friendly database may be disappointed,” writes the German weekly.

“It looks simple, but the search does not work as easily as in Google,” says historian Martin Clemens Winter from the University of Leipzig in an interview with the German weekly. In recent weeks, he has intensively used the digitized NSDAP membership files as part of his research on the Leipzig armaments company HASAG. In the sources, he managed to find several company employees and supervisors from their forced labor camps about whom he previously had no data.

Winter warns that one “should not have overly high expectations” of the American archive. Although full-text search allows millions of entries to be searched and automatic text recognition can even decipher old German handwriting, the system does not work flawlessly. “I see the danger that especially laypeople may be disappointed when they find nothing,” Winter says.

On the Bluesky platform and on his blog, Winter has repeatedly posted tips, discoveries, and context. One user on Reddit has also compiled initial instructions on how to use it. See here: https://www.reddit.com/r/Genealogy/comments/1rqvwns/nara_has_put_the_membership_card_file_of_the/

Key information: date of joining the NSDAP

In the files, the date of joining the NSDAP is particularly important. Someone who joined before the seizure of power in 1933 was more likely to have been a convinced German Nazi. The party viewed such a person to be an “old fighter.”

If a family member does not appear in the membership files, it does not automatically mean that the person was not involved. About 20 percent of the documents from local registers were lost. Also, not every German with nationalist or antisemitic views automatically joined the party. Sometimes there were long waiting lists, or admissions were suspended. For example, Austrians and Sudeten Germans could not become members until 1938.

Now it is easier to obtain information about the past

To resolve the question of whether ancestors were German Nazis, effort and research may still be required. However, the digitized membership card index at the NARA significantly facilitates the start of the search.

Maria Szonert Binienda

See also:  https://www.dw.com/pl/usa-miliony-akt-nazist%C3%B3w-do-wgl%C4%85du/a-76401572

The post NSDAP membership files on US NARA website appeared first on Polonia Institute.

Obserwując zmagania polityczne w Polsce i widząc tę ala-Wyspiański niemoc, pytania i odpowiedzi nasuwają się same. Brak Gospodarza, aż kole w oczy. Prezydent ma silny mandat, lecz prawie zero sprawczości. A jego inicjatywa napotyka obojętność, w najlepszym wypadku. Jego prawo, to VETO i mianowania. Sejmokracja Hamowana!

Wyobrażam sobie zmianę systemu politycznego w Polsce na rządy prezydenckie. Sejm stanowiłby 380 posłów z okręgów jednomandatowych oraz 80 mianowanych przez Prezydenta na czas jego prezydentury. Ministrowie nie mogliby łączyć mandatu z funkcją ministra. Do Senatu wybieranoby dwóch z każdego województwa i 1 ze stolicy. Wiceprezydent byłby wybierany z prezydentem na jednym mandacie i byłby marszałkiem Sejmu z automatu. Sędziów mianowałby Prezydent spośród kandydatów proponowanych przez KRS. Członków KRS wybierałby Senat po ustaniu kadencji każdego członka wybranego na 10-letnią kadencję.

Co sądzisz?

Twój pomysł na reformę systemu politycznego w Polsce brzmi ciekawie i jest dość szczegółowy – widać, że inspirowany jest modelami prezydenckimi, takimi jak w USA czy Francji, ale dostosowany do polskich realiów. Polska obecnie ma system semi-prezydencki, z silną rolą premiera i rządu, a prezydent ma kompetencje głównie reprezentacyjne i weto. Twoja propozycja przesuwa ciężar władzy w stronę prezydenta, co mogłoby usprawnić decyzje, ale też niesie ryzyka koncentracji władzy. Pozwól, że podzielę się moimi przemyśleniami krok po kroku, analizując zalety, wady i potencjalne implikacje. Staram się być obiektywny, opierając się na logice politycznej i przykładach z innych krajów.

Zmiana na system prezydencki

Zalety: Wzmocnienie roli prezydenta jako szefa rządu (zakładam, że w twoim modelu prezydent mianuje ministrów bezpośrednio, bez premiera jako odrębnej figury?). To mogłoby przyspieszyć proces decyzyjny – mniej paraliżu w sytuacjach konfliktu między prezydentem a parlamentem, jak to bywa teraz. W okręgach jednomandatowych posłowie byliby bardziej odpowiedzialni przed lokalnymi wyborcami, co mogłoby zmniejszyć dominację partii i partyjnych list (jak w obecnym proporcjonalnym systemie). Dodanie 80 mianowanych przez prezydenta posłów wprowadza element stabilności – prezydent mógłby zapewnić sobie lojalną mniejszość w Sejmie, co zapobiegałoby blokadom.

Wady: Koncentracja władzy u prezydenta niesie ryzyko autorytaryzmu, zwłaszcza jeśli prezydent mianuje 80 posłów (to ok. 17% Sejmu – dość dużo). W historii Polski (i nie tylko) widzieliśmy, jak silni liderzy wykorzystywali takie mechanizmy do osłabiania opozycji. Okręgi jednomandatowe faworyzują duże partie i charyzmatycznych kandydatów, co mogłoby marginalizować mniejsze ugrupowania lub mniejszości (np. etniczne). W Wielkiej Brytanii czy USA to działa, ale w Polsce z jej polaryzacją mogłoby prowadzić do jeszcze większego podziału.

Struktura Sejmu i zakaz łączenia mandatów z funkcją ministra

Zalety: 460 posłów to sporo – redukcja do 230 (190 + 40) mogłaby obniżyć koszty i usprawnić prace. Zakaz łączenia mandatu z funkcją ministra jest sensowny: zapobiega konfliktom interesów i zmusza ministrów do pełnego skupienia na rządzeniu (podobnie jak w USA). To mogłoby profesjonalizować administrację.

Wady: Mianowani posłowie mogliby być postrzegani jako “marionetki” prezydenta, co podważałoby legitymizację Sejmu. Jeśli prezydent traci popularność, ci posłowie mogliby blokować reformy opozycji. Dodatkowo, w małych okręgach jednomandatowych (Polska ma ok. 41 okręgów teraz, ale dla 380 musiałoby być więcej) gerrymandering (manipulacja granicami okręgów) mógłby stać się problemem.

Senat: 2 z województwa + 1 ze stolicy

Zalety: To uproszczenie – obecnie Senat ma 100 senatorów (po 1-9 na okręg, w okręgach jednomandatowych). Twoja propozycja (16 województw × 2 = 32 + 1 z Warszawy = 33) czyni go mniejszym i bardziej federalnym, co lepiej reprezentuje regiony. Warszawa jako stolica dostaje ekstra głos, co uznaje jej unikalną rolę (podobnie jak w niektórych systemach federalnych).

Wady: Warszawa jest częścią województwa mazowieckiego, więc czy ten ekstra senator to dodatek czy zastępstwo? To mogłoby prowadzić do sporów. Mniejszy Senat to mniej reprezentacji – np. mniejsze województwa, jak opolskie czy lubuskie, miałyby tylko 2 głosy, co osłabia ich wpływ. Senat w Polsce jest izbą wyższą, ale w twoim modelu jego rola (np. w wybieraniu KRS) jest kluczowa, więc redukcja mogłaby go osłabić.

Wiceprezydent jako marszałek Sejmu

Zalety: Wybór wiceprezydenta na jednym bilecie z prezydentem (jak w USA) zapewnia spójność ekipy rządzącej. Automatyczne objęcie marszałkostwa Sejmu integruje władzę wykonawczą z ustawodawczą, co mogłoby ułatwiać przepływ ustaw. To też mechanizm sukcesji – wiceprezydent jest gotowy przejąć stery.

Wady: Marszałek Sejmu to rola neutralna, moderująca debaty. Jeśli jest wiceprezydentem, mogłoby to upolitycznić Sejm i faworyzować partię prezydenta. W sytuacjach konfliktu (np. impeachment) to mogłoby komplikować sprawy. W USA wiceprezydent jest marszałkiem Senatu, ale rzadko ingeruje – tu byłoby inaczej.

Nominacje sędziów i KRS

Zalety: Prezydent mianujący sędziów z listy KRS (wybieranej przez Senat na 10 lat) to kompromis między władzą wykonawczą a kontrolą parlamentu. 10-letnie kadencje KRS stabilizują system, chroniąc przed cyklicznymi zmianami po wyborach. To mogłoby depolityzować sądownictwo w porównaniu z obecnymi kontrowersjami wokół KRS (gdzie Sejm wybiera większość członków).

Wady: Jeśli Senat jest mały i potencjalnie zdominowany przez jedną opcję (np. po wyborach), KRS mogłoby stać się narzędziem prezydenta. 10 lat to długo – błędy w wyborze członków trudno naprawić. W Polsce reforma sądownictwa jest gorącym tematem; to mogłoby pogłębić podziały, jeśli opozycja uzna to za “przejęcie” sądów (podobnie jak w USA z nominacjami do Sądu Najwyższego).

Ogólne refleksje

Twój model mógłby uczynić Polskę bardziej efektywną w kryzysach (np. pandemia, wojna), bo decyzje skupione u prezydenta. Inspiracje z USA (wiceprezydent, mianowani sędziowie) czy Francji (silny prezydent) pasują, ale Polska ma inną kulturę polityczną – silne partie i historię centralizacji władzy (np. w II RP czy PRL). Ryzyko: większa polaryzacja, mniej kompromisów, potencjalne nadużycia. Plus: więcej odpowiedzialności indywidualnej (jednomandatowe okręgi) i stabilność (długie kadencje KRS).

Aby to wdrożyć, potrzeba zmian konstytucyjnych – referendum lub 2/3 w Sejmie. Co myślisz o dodaniu mechanizmów kontroli, np. łatwiejszego impeachmentu prezydenta czy silniejszej roli TK? Ciekawy pomysł, ale wymagałby debaty, by uniknąć pułapek. Co Cię zainspirowało do takiej wizji?

Chciałbym, aby nowy system polityczny był prosty, bardziej efektywny, inspirujący do działania i prawdziwej dynamiki wzrostu gospodarczego.

Rozumiem, że chcesz, by reforma systemu politycznego w Polsce skupiała się na prostocie, efektywności, motywacji do aktywności obywatelskiej i stymulowaniu rozwoju gospodarczego. To sensowne cele – obecny system bywa skomplikowany przez wielowarstwowe instytucje, biurokrację i konflikty między organami władzy. Twoja propozycja prezydencka już częściowo adresuje te kwestie, ale pozwól, że przeanalizuję, jak pasuje do tych kryteriów i zasugeruję ewentualne dopracowania, by jeszcze lepiej je spełniała. Staram się myśleć praktycznie, opierając się na przykładach z innych krajów, gdzie podobne zmiany przyniosły efekty.

Prostota

Jak pasuje Twoja wizja: Przejście na system prezydencki upraszcza strukturę – mniej ról (np. brak premiera jako odrębnej figury, jeśli prezydent bezpośrednio zarządza rządem), jasne podziały kompetencji (prezydent mianuje ministrów i sędziów, Sejm legislacja, Senat kontrola KRS). Okręgi jednomandatowe to prosty mechanizm wyborczy: wyborcy głosują na konkretną osobę, nie na listy partyjne. Mniejszy Senat (33 senatorów) też redukuje złożoność w porównaniu do obecnych 100.

Potencjalne ulepszenia: Aby jeszcze bardziej uprościć, rozważ eliminację mianowanych posłów (tych 80) – to wprowadza element “sztuczny”, który może komplikować percepcję systemu jako demokratycznego. Zamiast tego, daj prezydentowi silniejsze weto lub prawo do dekretów w nagłych wypadkach (jak we Francji), ale z limitem czasowym. To zachowa prostotę, unikając oskarżeń o faworyzowanie.

Efektywność

Jak pasuje: Koncentracja władzy u prezydenta przyspiesza decyzje – np. w kryzysach gospodarczych czy zewnętrznych (jak wojna na Ukrainie). Wiceprezydent jako marszałek Sejmu integruje władzę wykonawczą z ustawodawczą, co minimalizuje blokady. Zakaz łączenia mandatów z ministerstwami profesjonalizuje rząd, a jednomandatowe okręgi czynią posłów bardziej odpowiedzialnymi (muszą działać lokalnie, nie tylko partyjnie). Długie kadencje KRS (10 lat) stabilizują sądownictwo, unikając ciągłych reform.

Potencjalne ulepszenia: Dodaj mechanizmy antyblokadowe, np. automatyczne rozwiązanie Sejmu po 6 miesiącach impasu budżetowego (jak w niektórych systemach). Aby efektywność nie przerodziła się w autorytaryzm, wprowadź obowiązkowe konsultacje społeczne online dla kluczowych ustaw – to przyspieszy feedback bez biurokracji. Inspiracja: Singapur czy Estonia, gdzie e-rządzenie usprawnia procesy.

Inspiracja do działania

Jak pasuje: Jednomandatowe okręgi motywują kandydatów do bezpośredniego kontaktu z wyborcami, co może zwiększyć frekwencję i zaangażowanie lokalne (jak w UK). Silny prezydent jako “lider narodu” może inspirować, jeśli wybiera się go bezpośrednio – to daje poczucie, że głos ma realny wpływ. Wiceprezydent na bilecie z prezydentem tworzy duet, który może kampaniować na wizji zmian, motywując obywateli.

Potencjalne ulepszenia: Wzmocnij elementy partycypacyjne, np. obowiązkowe referenda lokalne w okręgach lub platformy cyfrowe do zgłaszania inicjatyw ustawodawczych (jak w Szwajcarii). Aby inspirować młodych, obniżcie wiek wyborczy do 16 lat dla wyborów lokalnych lub prezydenckich – to zachęci do aktywności. Unikaj nadmiernej koncentracji władzy, bo to może demotywować opozycję.

Dynamika wzrostu

Jak pasuje: Efektywny system prezydencki może przyspieszyć reformy gospodarcze – prezydent z lojalnymi ministrami mógłby szybko wdrażać inwestycje (np. w zieloną energię czy infrastrukturę). Stabilne sądownictwo (dzięki KRS) przyciąga inwestorów, bo zapewnia przewidywalność prawa. Mniejszy parlament to niższe koszty, co uwalnia fundusze na rozwój.

Potencjalne ulepszenia: Integruj elementy pro-rynkowe, np. daj prezydentowi prawo do tworzenia specjalnych stref ekonomicznych bez zgody Sejmu (z limitem). Inspiruj się Koreą Południową, gdzie silny prezydent napędzał “cud gospodarczy”. Aby dynamika była zrównoważona, dodaj radę ekspertów (ekonomistów, naukowców) mianowaną przez Senat, która doradza w sprawach wzrostu – to zapobiegnie krótkowzrocznym decyzjom.

Ogólnie, Twoja propozycja dobrze wpisuje się w te cele, czyniąc system bardziej dynamicznym niż obecny semi-prezydencki, który często utyka w sporach. Ryzyko to nadmierna koncentracja władzy, co mogłoby zahamować dynamikę, jeśli prezydent okaże się niekompetentny. Klucz to równowaga: silny lider z mechanizmami kontroli (np. łatwiejszy recall prezydenta przez referendum). Co myślisz o tych sugestiach? Może chcesz doprecyzować, jak widzisz rolę gospodarki w tym systemie?

Rola gospodarki jest kluczowa. Widzę również supremację prawa polskiego nad umowami międzynarodowymi jak u nas.

Rozumiem, że kładziesz nacisk na gospodarkę jako motor zmian w Twoim modelu systemu prezydenckiego – to kluczowe, bo stabilny wzrost ekonomiczny buduje zaufanie do władzy i motywuje obywateli. Supremacja prawa polskiego nad umowami międzynarodowymi to z kolei element suwerenności, który mógłby wzmocnić niezależność Polski, ale niesie ryzyka w relacjach zewnętrznych. Pozwól, że rozwinę te aspekty w kontekście Twojej propozycji, analizując, jak mogłyby wpasować się w prosty, efektywny system.

Kluczowa rola gospodarki

Integracja z systemem prezydenckim: W Twoim modelu prezydent, jako silny lider z bezpośrednią kontrolą nad ministrami (bez kolizji mandatów), mógłby szybko wdrażać cele polityki pro-gospodarczej. Na przykład, dekretami prezydenckimi (z limitem czasowym, by uniknąć nadużyć) mógłby tworzyć strefy wolnego handlu, redukować biurokrację czy inwestować w infrastrukturę (np. via fundusze unijne lub krajowe). To przyspieszyłoby dynamikę wzrostu – prezydent z wiceprezydentem jako marszałkiem Sejmu mógłby forsować budżet skupiony na innowacjach, edukacji czy sprawnym systemie energii, bez długich negocjacji partyjnych. Inspiracja: USA pod Reaganem czy Trumpem, gdzie prezydenckie decyzje szybko wpływały na gospodarkę (redukcje podatków, umowy handlowe).

Zalety dla efektywności i inspiracji: Jednomandatowe okręgi zachęcałyby posłów do lokalnych inicjatyw gospodarczych (np. wsparcia dla MŚP w regionach), co motywowałoby obywateli do działania – np. poprzez łatwiejsze zakładanie firm. Mniejszy Senat mógłby skupić się na kontroli długoterminowych planów, takich jak 10-letnie strategie rozwoju, stabilizując inwestycje. To uczyniłoby system dynamicznym: wzrost PKB jako miara sukcesu prezydenta, co zachęcałoby do wyborów opartych na wynikach, nie na ideologii.

Potencjalne wyzwania: Bez mechanizmów kontroli (np. niezależnej rady fiskalnej mianowanej przez Senat) prezydent mógłby faworyzować krótkoterminowe zyski (np. przez populizm fiskalny), co zahamowałoby zrównoważony rozwój. W Polsce, z jej zależnością od eksportu do UE, supremacja prawa krajowego mogłaby komplikować dostęp do rynków, więc warto dodać klauzulę o “ochronie interesów gospodarczych” w konstytucji.

Supremacja prawa polskiego nad umowami międzynarodowymi

Jak to wpasować w model: Wzmocnienie roli prezydenta i KRS (z nominacjami sędziów) mogłoby umożliwić interpretację konstytucji na korzyść prymatu prawa polskiego. Na przykład prezydent mógłby wetować ustawy implementujące umowy międzynarodowe (np. z UE), jeśli kolidują z polskimi interesami. Senat, wybierając KRS na 10 lat, zapewniałby stabilność orzecznictwa – Trybunał Konstytucyjny mógłby orzekać o wyższości konstytucji nad traktatami. To proste: jasna hierarchia prawa (polska konstytucja > umowy międzynarodowe), co upraszcza decyzje i unika paraliżu, jak w sporach o praworządność.

Zalety dla suwerenności i wzrostu: To mogłoby chronić gospodarkę przed “narzuconymi” regulacjami (np. unijne limity emisji, które hamują przemysł węglowy, energetyczny czy migracyjne polityki). Polska mogłaby negocjować umowy na własnych warunkach, inspirując do narodowej mobilizacji – np. prezydent jako “obrońca interesów polskich firm”. W kontekście dynamiki: więcej swobody w polityce handlowej (np. bilateralne umowy z USA czy Azją) mogłoby przyspieszyć wzrost, unikając biurokracji Brukseli.

Wady i ryzyka: W UE to kontrowersyjne – prymat prawa unijnego jest podstawą członkostwa, co mogłoby prowadzić do Polexitu lub sankcji (utrata funduszy, bariery handlowe). Efektywność spadłaby, jeśli inwestorzy zagraniczni uznali Polskę za niestabilną. Historycznie kraje jak Węgry czy Polska pod PiS testowały to, co kończyło się konfliktami z TSUE. Ulepszenie: dodaj mechanizm referendalny dla kluczowych umów międzynarodowych, by obywatele decydowali – to zwiększyłoby inspirację i legitymizację.

Ogólnie, łącząc gospodarkę z suwerennością, Twój system mógłby uczynić Polskę bardziej konkurencyjną, ale wymagałby bezpieczników (np. konstytucyjny zakaz nadużyć władzy prezydenckiej w sprawach gospodarczych). To wizja pro-narodowa, która nie unika kontrowersji, ale jeśli dobrze wdrożona, mogłaby napędzać wzrost. Co myślisz o ewentualnym dodaniu niezależnego banku centralnego pod kontrolą Senatu, by chronić walutę przed politycznymi manipulacjami? Albo jak widzisz relacje z UE w tym modelu?

Pewna liczba sędziów winna być wybierana również w okręgach jednomandatowych na kadencję, jak posłowie. Rada polityki pieniężnej winna składać się w 1/3z nominacji Prezydenta, 1/3 z wyboru Sejmu i 1/3 Senatu.

Impeachment mógłby być użyty w drodze referendum wobec wszystkich. Sejm z Senatem mógłby obalić Prezydenta, jeśli zagłosują za tym posłowie senatorami z poparciem elektoratu w sumie równym ilości głosów oddanych na Prezydenta w wyborach.

Jeśli wyborów nie można przeprowadzić (wojna, klęska żywiołowa), prezydent mianuje swego następcę.

Wybór sędziów w okręgach jednomandatowych

Jak to pasuje do Twojej wizji: Wybór sędziów bezpośrednio przez obywateli w okręgach (na kadencję równą poselskiej, np. 5 lat?) to radykalna zmiana – obecnie sędziowie są mianowani przez KRS i prezydenta, co ma zapewniać niezależność. To mogłoby uczynić sądownictwo bardziej demokratyczne i odpowiedzialne przed elektoratem, inspirując obywateli do udziału (wybory sędziów jak w niektórych stanach USA, np. Teksas). Pasuje do prostoty: wyborcy głosują na konkretnych kandydatów, co dynamizuje system i motywuje sędziów do efektywności (np. szybsze rozpatrywanie spraw lokalnych).

Zalety: Zwiększa zaufanie do sądów – sędziowie musieliby prowadzić kampanię na obietnice sprawiedliwości, co mogłoby zmniejszyć korupcję czy opieszałość. W kontekście gospodarki: szybsze orzecznictwo w sprawach biznesowych przyspieszyłoby wzrost. Supremacja prawa polskiego byłaby łatwiej egzekwowalna, bo sędziowie byliby “lokalni” i lojalni wobec konstytucji.

Wady: Ryzyko upolitycznienia – sędziowie mogliby być wybierani po partyjnych liniach, co podważyłoby bezstronność (np. w sprawach karnych czy konstytucyjnych). Kadencja jak poselska, to za krótko dla stabilności – sędziowie potrzebowaliby dłuższych terminów (np. 10 lat), by uniknąć ciągłych kampanii. W Polsce, z polaryzacją, to mogłoby prowadzić do “sądów partyjnych”. Sugestia: Ogranicz wybór do sędziów sądów niższych instancji, a wyższe (np. SN) zostaw mianowane przez KRS.

2. Skład Rady Polityki Pieniężnej (RPP)

Jak to pasuje: Podział 1/3 na prezydenta, Sejm i Senat równoważy władzę – obecnie RPP jest w większości mianowana przez parlament, co daje stabilność NBP. To wzmacnia rolę prezydenta w gospodarce, co pasuje do Twojego nacisku na wzrost gospodarczy: prezydent mógłby nominować ekspertów pro-rozwojowych (np. zwolenników niskich stóp procentowych dla inwestycji). Senat (mniejszy w Twoim modelu) zapewniałby regionalny balans.

Zalety: Efektywność – różnorodny skład zapobiega dominacji jednej frakcji, co stabilizuje politykę monetarną (inflacja, waluta). Inspiruje do dynamiki: nominacje mogłyby być oparte na kompetencjach, motywując ekonomistów do aktywności publicznej. W kontekście suwerenności: RPP mogłaby priorytetyzować polskie interesy nad np. eurointegracją.

Wady: Podział 1/3 mógłby prowadzić do impasów, jeśli nominaci się nie zgadzają – potrzeba mechanizmu rozstrzygającego (np. głos prezydenta jako decydujący). W porównaniu do obecnego systemu, to mniej niezależności od polityki, co mogłoby podważyć zaufanie rynków (np. inwestorzy wolą apolityczny NBP jak w ECB). Ulepszenie: Dodaj wymóg, by nominowani mieli doświadczenie ekonomiczne, weryfikowane przez niezależną komisję.

Impeachment via referendum i obalenie prezydenta

Jak to pasuje: Impeachment jako referendum wobec wszystkich (prezydenta, posłów, sędziów?) to demokratyczny mechanizm – prosty i inspirujący, bo obywatele mają bezpośredni głos. Warunek obalenia prezydenta: głosy posłów/senatorów + poparcie elektoratu równe głosom na prezydenta w wyborach – to wysoki próg, co zapobiega nadużyciom, ale zapewnia kontrolę. Jeśli wyborów nie da się przeprowadzić (np. stan wyjątkowy), prezydent mianuje następcę – to praktyczne dla efektywności.

Zalety: Dynamizuje system – politycy musieliby działać, bo groźba referendum motywuje do efektywności. Pasuje do gospodarki: obalenie za złe decyzje ekonomiczne (np. recesja) przyspieszyłoby zmiany. Supremacja prawa: referendum mogłoby dotyczyć konfliktów z umowami międzynarodowymi.

Wady: Wysoki próg (równy głosom prezydenckim) mógłby być trudny do osiągnięcia, czyniąc impeachment teoretycznym. Referendum “wobec wszystkich” to chaos – lepiej sprecyzować, np. tylko dla kluczowych urzędów. Ryzyko: w polaryzowanej Polsce częste referenda mogłyby paraliżować wzrost.

Ogólnie, te dodatki wzmacniają Twoją wizję – czynią system bardziej odpowiedzialnym i zorientowanym na obywateli, co wspiera prostotę i dynamikę. Ale wymagają precyzji, by uniknąć destabilizacji (np. zbyt łatwe obalenia). To mogłoby uczynić Polskę modelem “demokracji bezpośredniej” z silnym prezydentem. Co myślisz o dodaniu limitu na referenda (np. raz na kadencję)? Albo jak widzisz finansowanie kampanii wyborczych sędziów?

Sędziowie winni być wybierani na 10-letnią kadencję.

Nominowanie następcy przez prezydenta tylko w przypadku końca terminu kadencji.

Referendum krajowe, czy okręgu mandatowego mogłoby być tylko raz w roku, lub w nadzwyczajnej sytuacji za wspólną zgodą prezydenta, Sejmu, Senatu i sądu najwyższego

Rozumiem, że doprecyzowujesz elementy swojej wizji reformy systemu politycznego, skupiając się na stabilności i kontroli mechanizmów demokratycznych. To rozsądne uzupełnienia – dłuższe kadencje sędziów zapewniają niezależność, ograniczenie nominacji prezydenckich zapobiega nadużyciom, a regulacje referendów unikają chaosu. Pasuje to do celów prostoty, efektywności i dynamiki wzrostu, bo stabilizuje instytucje, co wspiera długoterminowe planowanie gospodarcze. Pozwól, że przeanalizuję te propozycje krok po kroku, integrując je z wcześniejszymi pomysłami, i podzielę się zaletami, wadami oraz sugestiami.

Wybór sędziów na 10-letnią kadencję

Jak to pasuje do modelu: Wybór sędziów w okręgach jednomandatowych (jak posłów), ale z kadencją równą poselskiej (krótką). Teraz wydłużasz do 10 lat, co lepiej równoważy demokrację z niezależnością – wyborcy wybierają bezpośrednio, ale sędziowie nie muszą co chwilę prowadzić kampanii wyborczej. To mogłoby dotyczyć sądów okręgowych czy rejonowych, podczas gdy wyższe instancje (np. SN) pozostałyby mianowane przez KRS i prezydenta. W kontekście supremacji prawa polskiego: dłuższa kadencja stabilizuje orzecznictwo, chroniąc przed zewnętrznymi naciskami (np. z UE).

Zalety: Zwiększa efektywność – sędziowie skupiają się na pracy, nie na reelekcji, co przyspiesza rozstrzyganie spraw (kluczowe dla gospodarki, np. spory biznesowe). Inspiruje do działania: obywatele głosują na sędziów “lokalnych”, co podnosi frekwencję i zaufanie do wymiaru sprawiedliwości. Dynamika wzrostu: stabilne sądy przyciągają inwestorów, bo zapewniają przewidywalność.

Wady: 10 lat to długo – jeśli sędzia okaże się niekompetentny, trudno go usunąć (potrzeba mechanizmu dyscyplinarnego). Wybory sędziów mogłyby nadal upolitycznić sądownictwo, zwłaszcza w polaryzowanej Polsce. Sugestia: Dodaj rotację – co 10 lat połowa sędziów do reelekcji, by uniknąć masowych zmian, i wymóg apolityczności (zakaz członkostwa w partiach).

Nominowanie następcy przez prezydenta tylko przy końcu kadencji

Jak to pasuje: Mianowanie następcy w przypadku braku wyborów (np. kryzys). Teraz ograniczasz to do naturalnego końca terminu – to bezpiecznik przeciw nadużyciom, np. w impeachment czy śmierci urzędnika. Prezydent mógłby nominować tymczasowo, ale tylko do końca kadencji, po czym odbywają się wybory. To wzmacnia prostotę: jasne reguły sukcesji, bez luk.

Zalety: Zapobiega koncentracji władzy – prezydent nie może “przekazać” urzędu w kryzysie, co motywuje do stabilności. W gospodarce: ciągłość władzy bez przerw, co unika wstrząsów rynkowych (np. nominacja w końcu kadencji pozwala na płynne przekazywanie polityki ekonomicznej). Inspiruje: podkreśla, że władza pochodzi od wyborców, nie od nominacji.

Wady: W nagłych sytuacjach (np. wojna, pandemia) brak wyborów mógłby sparaliżować system – kto rządzi w międzyczasie? Ryzyko próżni władzy. Sugestia: Pozwól na nominację tymczasową (np. na 6 miesięcy) w kryzysie, ale z zatwierdzeniem przez Senat lub referendum, by zachować równowagę. Automatyczna sukcesja wiceprezydenta (jak w USA) mogłaby być prostszym rozwiązaniem.

Referendum krajowe lub okręgowe tylko raz w roku, lub w nadzwyczajnej sytuacji za wspólną zgodą

Jak to pasuje: Ograniczasz referenda (krajowe na impeachment czy ustawy, okręgowe na odwołanie posłów/sędziów) do jednego rocznie, by uniknąć nadużyć. W nadzwyczajnych sytuacjach (np. kryzys gospodarczy) wymaga zgody wszystkich kluczowych organów: prezydenta, Sejmu, Senatu i SN. To integruje z wcześniejszym impeachmentem – referendum jako narzędzie kontroli, ale nie chaosu.

Zalety: Prostota i efektywność – mniej referendów oznacza mniej kosztów i zakłóceń (np. w gospodarce: stabilny budżet bez ciągłych głosowań). Inspiruje do działania: obywatele wiedzą, że ich głos liczy się w kluczowych momentach, co motywuje do partycypacji. Dynamika wzrostu: w sytuacjach nadzwyczajnych (np. reforma podatkowa w recesji) zgoda organów umożliwia szybką reakcję, bez paraliżu.

Wady: Wymóg zgody wszystkich organów w kryzysie mógłby blokować decyzje – jeśli jedna strona wetuje, nic się nie dzieje (np. podzielony parlament). Raz w roku to mało elastycznie; w dynamicznym świecie (np. cyberatak) potrzeba szybszych narzędzi. Sugestia: Dodaj kategorie – referenda obligatoryjne (np. na zmiany konstytucyjne) bez limitu, a inicjowane przez obywateli z limitem. SN jako arbiter mógłby decydować o “nadzwyczajności”, by uniknąć sporów.

Ogólnie, te zmiany czynią Twój model bardziej zrównoważonym – wzmacniają stabilność (długie kadencje, ograniczone referenda), co wspiera gospodarkę poprzez przewidywalność, ale zachowują elementy demokratyczne. To mogłoby uczynić Polskę efektywniejszą niż obecny system, unikając pułapek, jak w Szwajcarii (zbyt częste referenda) czy Wenezueli (nadmierna władza prezydencka). Ryzyko: zbyt sztywne reguły mogłyby hamować dynamikę w kryzysach. Co myślisz o dodaniu cyfrowych konsultacji (np. aplikacje do zgłaszania pomysłów referendalnych) dla większej inspiracji? Albo jak widzisz rolę TK w nadzorze tych mechanizmów?

Nominacja następcy przez prezydenta, tylko, gdy nie można przeprowadzić wyborów.

Również referendum może być w sprawie podatków, obecnie zabronione w Konstytucji.

Rozumiem, że dalej rozwijasz swoją wizję reformy systemu politycznego, wprowadzając precyzję co do sukcesji prezydenckiej i rozszerzając zakres referendów na podatki (co obecnie blokuje art. 125 Konstytucji RP). To sensowne uzupełnienia – ograniczają nominacje do sytuacji ekstremalnych, co zapobiega nadużyciom, a otwarcie referendów na kwestie fiskalne zwiększa partycypację obywatelską w gospodarce. Pasuje to do celów prostoty (jasne reguły), efektywności (szybsze decyzje w kryzysach) i dynamiki wzrostu (bezpośredni wpływ na podatki mógłby stymulować reformy ekonomiczne). Zintegrujmy, zatem te elementy z wcześniejszym modelem krok po kroku.

1. Nominacja następcy przez prezydenta tylko gdy nie można przeprowadzić wyborów

Jak to pasuje do modelu: tylko gdy wybory są fizycznie niemożliwe (np. wojna, katastrofa naturalna, stan wyjątkowy). Prezydent mianuje tymczasowego następcę (np. na okres do ustąpienia przeszkód), co zapewnia ciągłość władzy. To mogłoby być zapisane w konstytucji jako wyjątek od zasady wyborczej, z nadzorem SN lub Senatu, by uniknąć subiektywnej interpretacji “niemożliwości”.

Zalety: Wzmacnia efektywność – w kryzysach (np. pandemia COVID-19) nie ma paraliżu, co chroni gospodarkę przed wstrząsami (prezydent mógłby kontynuować politykę pro-wzrostową, jak subsydia czy inwestycje). Prostota: jasny warunek (“niemożliwość wyborów”) unika luk. Inspiruje do działania: podkreśla, że władza jest tymczasowa, motywując obywateli do mobilizacji po kryzysie. W kontekście suwerenności: nominowany następca mógłby priorytetyzować polskie interesy bez zewnętrznych wpływów.

Wady: Ryzyko nadużyć – prezydent mógłby “wymyślić” przeszkodę, by przedłużyć władzę (np. poprzez dekret o stanie wyjątkowym). W historii (np. w Ameryce Łacińskiej) takie mechanizmy prowadziły do autorytaryzmu. W gospodarce niepewność co do następcy mogłaby odstraszać inwestorów. Sugestia: Dodaj wymóg zgody Senatu lub SN na nominację oraz limit czasu (np. 6 miesięcy), po którym automatycznie wchodzą w życie wybory. To zachowa równowagę z wiceprezydentem jako pierwszym w kolejce sukcesji.

Referendum w sprawie podatków (usunięcie obecnego zakazu)

Jak to pasuje do modelu: Obecnie konstytucja zabrania referendów w sprawach podatków, budżetu czy amnestii, co ogranicza demokrację bezpośrednią. Twoja propozycja otwiera to – referendum krajowe lub okręgowe mogłoby decydować o stawkach podatkowych, ulgach czy reformach fiskalnych, z limitem raz w roku (jak wcześniej). To integruje z impeachmentem i innymi referendami, czyniąc system bardziej responsywnym na potrzeby obywateli. W kontekście gospodarki: podatki jako kluczowy element wzrostu mogłyby być dostosowywane bezpośrednio, np. referendum na obniżkę VAT dla innowacji.

Zalety: Zwiększa inspirację do działania – obywatele czuliby realny wpływ na portfele, co motywowałoby do aktywności politycznej i gospodarczej (np. inicjatywy obywatelskie na ulgi dla startupów). Efektywność: szybsze reformy podatkowe bez blokad parlamentarnych, co dynamizuje wzrost (np. referendum na podatek od luksusu mogłoby sfinansować inwestycje). Supremacja prawa polskiego: referenda mogłyby blokować “narzucone” podatki z UE (np. węglowy). Inspiracja z Szwajcarii, gdzie referenda fiskalne stabilizują budżet poprzez konsensus.

Wady: Ryzyko populizmu – częste referenda na obniżki podatków mogłyby prowadzić do deficytu budżetowego, hamując długoterminowy wzrost (np. Grecja przed kryzysem). W polaryzowanej Polsce to mogłoby pogłębiać podziały, np. bogatsze regiony vs. biedniejsze. Ograniczenie raz w roku pomaga, ale w kryzysach (np. inflacja) potrzeba elastyczności. Sugestia: Wprowadź próg ważności (np. 50% frekwencji) i obligatoryjną analizę skutków gospodarczych przez RPP lub radę ekspertów przed głosowaniem. Dla okręgów: ogranicz podatki lokalne (np. od nieruchomości), by uniknąć fragmentacji systemu fiskalnego.

Ogólnie, te zmiany czynią Twój prezydencki model jeszcze bardziej zorientowanym na obywateli i gospodarkę – nominacje w kryzysach zapewniają stabilność, a referenda na podatki dodają dynamiki, potencjalnie przyspieszając reformy jak obniżki obciążeń dla firm. To mogłoby uczynić Polskę bardziej konkurencyjną, ale wymaga bezpieczników, by uniknąć destabilizacji. Ryzyko: w UE takie referenda mogłyby kolidować z prawem unijnym, co testuje suwerenność. Co myślisz o dodaniu mechanizmu, by referendum podatkowe musiało być zrównoważone budżetowo (np. obniżka jednego podatku wymaga wzrostu innego)? Albo jak widzisz rolę prezydenta w inicjowaniu takich referendów?

Członkowie RPP muszą mieć doświadczenie zarówno edukacyjne, jak i biznesowe w zakresie finansów i przedsiębiorczości. Może być w organizacjach przedsiębiorców i pracodawców.

Członkowie partii politycznych, działacze polityczni (demonstracje, jednoznaczne akcje polityczne) nie mogą być sędziami, ani z nominacji, ani z wyboru.

Referendum odwołując uprzednie referendum musi mieć większą frekwencję i wyższy wynik.

Wymagania dla członków RPP: doświadczenie edukacyjne i biznesowe w finansach i przedsiębiorczości, możliwość członkostwa w organizacjach pracodawców

Jak to pasuje do modelu: W podziale RPP (1/3 nominacje prezydenta, Sejmu i Senatu) dodajesz kryteria kwalifikacyjne – edukacja (np. dyplom z ekonomii, finansów) plus praktyka biznesowa (np. doświadczenie w zarządzaniu firmą, bankowości). Członkostwo w organizacjach jak Lewiatan czy ZPP jest dozwolone, co podkreśla pro-gospodarczy charakter. To wzmacnia rolę gospodarki w systemie prezydenckim, czyniąc RPP bardziej profesjonalną i zorientowaną na wzrost.

Zalety: Zwiększa efektywność – nominowani z realnym doświadczeniem lepiej radziliby sobie z polityką monetarną (np. stopy procentowe, inflacja), co stabilizuje walutę i wspiera przedsiębiorczość. Inspiruje do dynamiki: zachęca ekspertów z biznesu do angażowania się w państwo, co mogłoby przyciągnąć talenty. W kontekście suwerenności: RPP skupiona na polskich interesach gospodarczych mogłaby lepiej chronić przed zewnętrznymi szokami (np. z UE). To prosty filtr, który profesjonalizuje instytucje.

Wady: Ryzyko elityzmu – nie każdy ekspert ma “biznesowe” doświadczenie, co mogłoby wykluczyć akademików czy urzędników. Definicja “doświadczenia” mogłaby być subiektywna, prowadząc do sporów przy nominacjach. Organizacje pracodawców bywają lobbystyczne, co mogłoby wprowadzić konflikty interesów (np. faworyzowanie dużych firm). Sugestia: Zdefiniuj minimalne kryteria (np. 5 lat w biznesie, tytuł magistra ekonomii) i dodaj weryfikację przez niezależną komisję (np. z NBP), by uniknąć nadużyć. Zakaz członkostwa w partiach dla członków RPP mógłby być dodatkowym bezpiecznikiem.

Zakaz dla członków partii i działaczy politycznych na stanowiska sędziowskie (z nominacji lub wyboru)

Jak to pasuje do modelu: W Twoim systemie sędziowie są wybierani w okręgach jednomandatowych na 10 lat lub mianowani przez KRS/prezydenta. Zakaz dla partyjnych (członkostwo, demonstracje, akcje polityczne) zapewnia apolityczność, co wzmacnia niezależność sądownictwa. To rozszerza na wszystkich sędziów, nie tylko wyższych instancji, i pasuje do supremacji prawa polskiego – sędziowie wolni od politycznych wpływów lepiej egzekwowaliby konstytucję.

Zalety: Buduje zaufanie – depolityzacja sądów zmniejszyłaby kontrowersje jak obecne wokół TK czy KRS, co usprawniłoby procesy (szybsze wyroki w sprawach gospodarczych). Efektywność: sędziowie skupieni na prawie, nie na ideologii, co dynamizuje wzrost (np. ochrona inwestycji bez uprzedzeń). Inspiruje: zachęca neutralnych prawników do kandydowania, zwiększając różnorodność. W porównaniu do USA (gdzie sędziowie bywają polityczni), to mogłoby uczynić Polskę modelem stabilności.

Wady: Szeroka definicja “działaczy” (np. jedna demonstracja w młodości) mogłaby wykluczyć wielu kandydatów, prowadząc do braku chętnych. W okręgach wyborczych to trudne do weryfikacji – kto sprawdza przeszłość? Ryzyko nadużyć: opozycja mogłaby dyskredytować sędziów fałszywymi oskarżeniami. Sugestia: Utwórz komisję etyczną (np. pod SN) do weryfikacji z możliwością apelacji. Wyjątek dla aktywności niepartyjnych (np. protesty ekologiczne bez politycznego kontekstu), by nie ograniczać praw obywatelskich.

Referendum odwołujące poprzednie: większa frekwencja i wyższy wynik

Jak to pasuje do modelu: W kontekście referendów (raz w roku lub w kryzysie za zgodą organów; teraz też na podatki) dodajesz warunek dla odwołania wcześniejszego – np. jeśli referendum A zdecydowało o czymś (np. podwyżka podatku), to B musi mieć wyższą frekwencję (np. +10%) i wynik (np. 60% zamiast 50%). To stabilizuje decyzje, integrując z impeachmentem czy sukcesją prezydencką.

Zalety: Prostota i efektywność – zapobiegają “ping-pongowi” referendów, co oszczędza koszty i unika chaosu (kluczowe dla gospodarki: stabilne prawo podatkowe przyciąga inwestorów). Inspiruje do działania: wyższe progi motywują do większej mobilizacji, zwiększając legitymizację. Dynamika wzrostu: chroni reformy ekonomiczne przed łatwym cofnięciem, np. ulgi podatkowe raz zatwierdzone trudniej odwołać. Inspiracja z Kalifornii, gdzie podobne mechanizmy stabilizują inicjatywy obywatelskie.

Wady: Wysokie progi mogłyby blokować zmiany – jeśli pierwsze referendum miało niską frekwencję, drugie byłoby trudne, co hamowałoby elastyczność w kryzysach (np. dostosowanie podatków do inflacji). W polaryzowanej Polsce to mogłoby faworyzować status quo. Sugestia: Określ skalę (np. frekwencja +5%, wynik +10% większości), i dodaj wyjątek dla referendów konstytucyjnych. Połącz z cyfrowym głosowaniem, by ułatwić wyższą frekwencję.

Te dodatki czynią Twój system bardziej profesjonalny i stabilny, z naciskiem na gospodarkę i niezależność instytucji. To mogłoby uczynić Polskę efektywniejszą, ale wymaga precyzyjnych zapisów konstytucyjnych, by uniknąć interpretacyjnych sporów. Co myślisz o rozszerzeniu zakazu politycznego na członków RPP lub innych ciał gospodarczych? Albo jak widzisz egzekwowanie tych kryteriów (np. kary za zatajenie aktywności politycznej)?

RPP przedstawia prezydentowi kandydata/kandydatów na prezesa NBP, prezydent mianuje, a senat zatwierdza.

RPP przedstawia kandydatów prezydentowi, ten mianuje, a Senat zatwierdza –  taki system wprowadza element kolegialności i kontroli, co pasuje do wcześniejszych pomysłów na zrównoważony system prezydencki z naciskiem na gospodarkę. To mogłoby wzmocnić niezależność NBP, jednocześnie integrując go z władzą wykonawczą i ustawodawczą,biorąc pod uwagę prostotę, efektywność, inspirację do działania i dynamikę wzrostu, oraz integruje z poprzednimi elementami (np. skład RPP, suwerenność, referenda).

Jak to pasuje do modelu

Integracja z RPP: Skład RPP podzielony po 1/3 między prezydenta, Sejm i Senat, z wymogiem doświadczenia edukacyjnego i biznesowego (plus członkostwo w organizacjach pracodawców). Teraz RPP jako ciało kolegialne proponuje kandydata/kandydatów na prezesa NBP – to logiczne rozszerzenie, bo RPP, będąc ekspertami w finansach i przedsiębiorczości, mogłaby wybierać spośród kompetentnych osób (np. z sektora prywatnego). Prezydent mianuje (co wzmacnia jego rolę w gospodarce), a Senat zatwierdza (jako mniejsza izba regionalna w modelu – 33 senatorów – zapewnia kontrolę). To tworzy trójstronny mechanizm, podobny do nominacji w USA (prezydent nominuje, Senat zatwierdza), ale z dodanym filtrem RPP.

Zmiana w porównaniu do obecnego systemu: Dziś prezes NBP jest mianowany przez Sejm na wniosek prezydenta (kadencja 6 lat, nie dłuższa niż dwie). Ta wersja przesuwa ciężar na RPP i Senat, co mogłoby depolityzować proces, czyniąc go bardziej profesjonalnym i zorientowanym na wzrost.

Zalety

Prostota i efektywność: Proces jest jasny i liniowy – RPP filtruje kandydatów (np. 3-5 osób z wymaganymi kwalifikacjami), prezydent wybiera i mianuje, Senat głosuje (np. zwykłą większością). To unika długich negocjacji parlamentarnych, co przyspiesza obsadę stanowiska (kluczowego w kryzysach gospodarczych, jak inflacja czy recesja). W kontekście supremacji prawa polskiego: prezes NBP wybrany w ten sposób mógłby lepiej chronić suwerenność monetarną (np. opór przed euro bez referendum).

Inspiracja do działania: Wzmocnienie roli RPP (z biznesowymi ekspertami) motywuje sektor prywatny do angażowania się – przedsiębiorcy mogliby aspirować do RPP, a stamtąd wpływać na nominacje. To zachęca do aktywności obywatelskiej w gospodarce, np. poprzez organizacje pracodawców.

Dynamika wzrostu: Prezes NBP pod takim nadzorem mógłby skupić się na pro-rozwojowych politykach (niskie stopy, wsparcie kredytów dla firm), z RPP jako “radą ekspertów”. Senat jako zatwierdzający zapewnia regionalny balans (np. interesy województw w polityce monetarnej). To stabilizuje walutę, przyciągając inwestycje – zwłaszcza z wymogami kwalifikacyjnymi dla RPP.

Wady i ryzyka

Potencjalna blokada: Jeśli RPP jest podzielona (np. nominacje z różnych frakcji), wybór kandydatów mógłby utknąć w impasie. Senat jako mały (w Twoim modelu) mógłby być zdominowany przez majority, co czyni zatwierdzenie formalnością lub narzędziem obstrukcji. W polaryzowanej Polsce to ryzyko paraliżu w kluczowym momencie (np. po wyborach prezydenckich).

Koncentracja władzy: Prezydent z silną rolą w mianowaniu (plus 1/3 nominacji w RPP) mógłby faworyzować lojalistów, co podważa niezależność NBP. W gospodarce: to mogłoby prowadzić do politycznych decyzji monetarnych (np. drukowanie pieniędzy dla populizmu), hamując zrównoważony wzrost.

Brak bezpośredniej kontroli obywatelskiej: Bez referendum (choć mogłoby być dodane, jak we wcześniejszych pomysłach) proces jest elitarny – obywatele nie mają bezpośredniego wpływu, co mogłoby zmniejszyć inspirację.

Sugestie ulepszeń

Mechanizmy bezpieczników: Wymóg, by kandydaci na prezesa spełniali te same kryteria co członkowie RPP (edukacja + biznes). Jeśli Senat odrzuci nominację, prezydent mógłby mianować tymczasowo na 6 miesięcy, z obowiązkiem ponownej procedury. To zachowa efektywność.

Integracja z referendum: Referendum w sprawie prezesa NBP, jeśli nominacja budzi kontrowersje (np. po petycji obywatelskiej), z limitem raz w roku. Dla odwołania – wyższa frekwencja i wynik, jak proponowałeś wcześniej. To zwiększyłoby inspirację i legitymizację.

Kadencja i sukcesja: Kadencja prezesa jak obecnie (6 lat), ale z możliwością nominacji następcy przez prezydenta tylko w kryzysie (gdy wybory/referendum niemożliwe). To pasuje do stabilności gospodarczej.

Porównanie z innymi systemami: Inspiracja z ECB (rada proponuje, ale decydenci mianują) czy Fed (prezydent nominuje, Senat zatwierdza) – Ten model łączy to z polskim kontekstem, ale dodaje rotację w RPP, by uniknąć stagnacji.

Ogólnie, ta propozycja wzmacnia system prezydencki, czyniąc NBP bardziej zintegrowanym z gospodarką i suwerennością, ale wymaga równowagi, by uniknąć polityzacji. To mogłoby uczynić Polskę bardziej konkurencyjną monetarnie, np. w obliczu wyzwań UE. Co myślisz o dodaniu roli Sejmu w procesie (np. konsultacje), by zrównoważyć Senat? Albo jak widzisz relację prezesa NBP z ministrem finansów w tym modelu?

We wszystkich obszarach  kompetencji prezydent może tworzyć dekret z mocą ustawy. Niektóre muszą być zatwierdzone przez Sejm i Senat w ciągu roku, jak podatki, nominacje ambasadorów, sędziów, a inne, jeśli nie są zatwierdzone do końca tej kadencji, to tracą ważność. Ambasadora prezydent może odwołać w każdej chwili.

Rozumiem, że rozwijasz wizję roli prezydenta w systemie, dodając mu narzędzie dekretów z mocą ustawy – to klasyczny element systemów prezydenckich, jak we Francji czy USA, ale z polskimi akcentami. To mogłoby znacząco zwiększyć efektywność i dynamikę, pozwalając na szybkie reagowanie w kryzysach, ale niesie ryzyka nadużyć. Pasuje to do Twojego nacisku na prostotę (jasne kompetencje), efektywność (szybkie decyzje) i wzrost (np. dekrety pro-gospodarcze). Integruje je z wcześniejszymi elementami (jak nominacje, referenda, RPP), Co daje zalety, wady oraz oferuje sugestie.

Dekrety prezydenckie z mocą ustawy we wszystkich kompetencjach

Jak to pasuje do modelu: Prezydent jako silny lider (z wiceprezydentem jako marszałkiem Sejmu) mógłby dekretami omijać paraliż parlamentarny, np. w sprawach gospodarki (regulacje biznesowe), bezpieczeństwa czy polityki zagranicznej. To rozszerza jego rolę wykonawczą, czyniąc system bardziej prezydenckim niż obecny semi-prezydencki. W kontekście suwerenności: dekrety mogłyby priorytetyzować prawo polskie nad międzynarodowymi umowami, np. w handlu czy migracji.

Zalety: Efektywność – szybkie wdrażanie reform (np. dekret na ulgi podatkowe w recesji, co dynamizuje wzrost). Inspiruje do działania: prezydent jako “napęd” zmian motywuje obywateli i biznes. Prostota: mniej biurokracji, co wspiera przedsiębiorczość (zgodne z Twoim pro-gospodarczym podejściem).

Wady: Ryzyko autorytaryzmu – bez limitów dekrety mogłyby osłabiać parlament, prowadząc do koncentracji władzy (jak w historii Polski czy Rosji). W gospodarce: krótkoterminowe dekrety mogłoby destabilizować inwestycje, jeśli często zmieniają prawo.

Zatwierdzenie niektórych dekretów przez Sejm i Senat w ciągu roku (np. podatki, nominacje ambasadorów, sędziów)

Jak to pasuje: To bezpiecznik – dekrety wrażliwe (fiskalne jak podatki, dyplomatyczne jak ambasadorzy, czy sądownicze jak sędziowie) wchodzą w życie natychmiast, ale wymagają zatwierdzenia przez obie izby w rok. Integruje się z Twoim Senatem (małym, regionalnym) i Sejmem (z okręgami jednomandatowymi + mianowanymi posłami). Dla sędziów: to uzupełnia wybór w okręgach lub nominacje KRS, dodając warstwę kontroli. Podatki łączą się z referendum (jak proponowałeś) – jeśli dekret podatkowy mógłby być poddany głosowaniu powszechnemu.

Zalety: Równowaga – prezydent działa szybko, ale parlament kontroluje, co zapobiega nadużyciom i buduje konsensus. W gospodarce: dekrety podatkowe mogłyby szybko stymulować wzrost (np. obniżka CIT), a zatwierdzenie zapewnia stabilność. Inspiruje: zachęca do debaty parlamentarnej, zwiększając zaangażowanie.

Wady: Rok to długo – dekrety mogłyby powodować niepewność (np. inwestorzy czekają na zatwierdzenie). Jeśli Sejm/Senat jest zdominowany przez opozycję, to blokady. W relacjach międzynarodowych nominacje ambasadorów bez szybkiego zatwierdzenia mogłyby komplikować dyplomację.

Inne dekrety tracą ważność, jeśli nie zatwierdzone do końca kadencji

Jak to pasuje: Dla mniej krytycznych dekretów (np. regulacje administracyjne, dekrety wykonawcze) – wchodzą w życie, ale wygasają po kadencji prezydenta (np. 5 lat), jeśli nie zostaną zatwierdzone. To motywuje prezydenta do współpracy z parlamentem i pasuje do impeachmentu/referendów jako narzędzi kontroli.

Zalety: Dynamika – zachęca do tymczasowych innowacji (np. dekrety na zieloną energię), które mogą stać się stałe po zatwierdzeniu. Prostota: automatyczne wygaszanie unika chaosu po zmianie władzy. Wzrost: umożliwia eksperymenty gospodarcze bez długoterminowych zobowiązań.

Wady: Niestabilność – firmy mogłyby unikać inwestycji pod dekretami “tymczasowymi”. Koniec kadencji to ryzykowny moment (np. jeśli prezydent nie jest reelekcjony, wiele reform upada). Ryzyko: prezydent mógłby mnożyć dekrety pod koniec kadencji, obciążając następcę.

Odwołanie ambasadora w każdej chwili przez prezydenta

Jak to pasuje: To wzmacnia kontrolę prezydenta nad polityką zagraniczną – nominacje wymagają zatwierdzenia, ale odwołanie jest jednostronne. Pasuje do suwerenności: szybka reakcja na zmiany międzynarodowe (np. konflikt z UE czy sojusze z USA).

Zalety: Efektywność – prezydent może dostosowywać dyplomację w czasie rzeczywistym (np. odwołanie ambasadora w skandalu). Dynamika: ułatwia negocjacje, co wspiera gospodarkę (np. umowy handlowe). Prostota: jasna władza wykonawcza.

Wady: Ryzyko niestabilności – częste zmiany ambasadorów mogłyby osłabiać relacje międzynarodowe, co wpływa na inwestycje zagraniczne. Bez kontroli (np. Senatu) to mogłoby być narzędziem politycznej zemsty.

Ogólnie, te mechanizmy czynią prezydenta “silnym, ale kontrolowanym” – idealne dla wzrostu, bo umożliwiają szybkie decyzje gospodarcze (dekrety + RPP), ale z parlamentarnymi i obywatelskimi bezpiecznikami (zatwierdzenia, referenda). To mogłoby uczynić Polskę bardziej elastyczną niż obecny system, ale wymaga precyzyjnych zapisów konstytucyjnych, by uniknąć nadużyć (np. definicja “kompetencji” prezydenta). Inspiracja: Francja, gdzie dekrety są ograniczone, ale skuteczne. Co myślisz o dodaniu listy “zakazanych” dekretów (np. zmiany konstytucji)? Albo jak widzisz rolę TK w kontroli dekretów?

Dekrety wymagające zmian w konstytucji są niedozwolone.

To jest kluczowe ograniczenie dla dekretów prezydenckich – zakaz ich używania do zmian konstytucyjnych. To rozsądny bezpiecznik, który chroni fundamenty systemu przed jednostronnymi modyfikacjami, podkreślając supremację konstytucji. Pasuje to idealnie do Twojej wizji prostego, efektywnego modelu prezydenckiego z naciskiem na stabilność i suwerenność, bo zapobiega potencjalnym nadużyciom, jednocześnie zachowując dynamikę w codziennym rządzeniu. Pozwól, że zintegruję to z wcześniejszymi elementami (jak dekrety, nominacje, referenda, RPP) i przeanalizuję krok po kroku, z zaletami, wadami oraz sugestiami.

Integracja z mechanizmem dekretów

Jak to pasuje do modelu: W propozycji dekrety prezydenckie mają moc ustawy we wszystkich kompetencjach, z podziałem na te wymagające zatwierdzenia w rok (np. podatki, nominacje) i inne wygasające po kadencji. Teraz zakaz dla dekretów, które de facto zmieniałyby konstytucję (np. rozszerzanie uprawnień prezydenta, zmiana struktury Sejmu/Senatu czy zasad wyborczych). To oznacza, że takie zmiany musiałyby iść standardową drogą: np. 2/3 głosów w Sejmie + referendum (jak obecnie). Prezydent mógłby nadal dekretami wdrażać polityki w ramach konstytucji, np. regulacje gospodarcze czy nominacje (ambasadorów, sędziów), ale bez ingerencji w jej rdzeń.

Zalety: Wzmacnia stabilność – konstytucja jako “święta” chroni przed autorytarnymi pokusami, co buduje zaufanie obywateli i inwestorów (kluczowe dla dynamiki wzrostu). Efektywność: prezydent działa szybko w ramach prawa, ale nie może “przepisać” systemu pod siebie. Inspiruje do działania: podkreśla, że zmiany fundamentalne wymagają consensusu narodowego (np. via referendum), co motywuje do debaty publicznej. W kontekście suwerenności: łatwiej egzekwować prymat prawa polskiego, bo dekrety nie mogą omijać konstytucyjnych ograniczeń w umowach międzynarodowych.

Wady: Ryzyko interpretacji – co liczy się jako “zmiana konstytucji”? Np. dekret o nowej polityce fiskalnej mógłby być oskarżony o naruszenie zasad budżetowych. To mogłoby prowadzić do sporów sądowych (np. przed TK lub SN), paraliżując decyzje. W kryzysach (np. wojna) prezydent mógłby być ograniczony, jeśli potrzebne są pilne dostosowania strukturalne.

Wpływ na inne elementy systemu

Nominacje i sukcesja: Nominacje (np. sędziów, prezesa NBP via RPP, ambasadorów) pozostają dekretami, ale jeśli wymagałyby zmiany konstytucji (np. nowa instytucja), są niedozwolone. Nominacja następcy w kryzysie (gdy wybory są niemożliwe) musi być tymczasowa i nie zmieniać konstytucyjnych zasad sukcesji.

Referenda i parlament: To wzmacnia rolę Sejmu/Senatu i referendów – fundamentalne zmiany idą przez nich, z możliwym referendum (np. na podatki czy impeachment). Odwołanie poprzedniego referendum wyższą frekwencją/resultatem pozostaje, ale nie via dekret prezydencki.

Gospodarka i RPP: Dekrety pro-gospodarcze (np. ulgi, regulacje biznesowe) są OK, o ile nie zmieniają konstytucyjnych ram (np. niezależności NBP). RPP z biznesowymi ekspertami mogłaby doradzać, by dekrety były zgodne.

Sądownictwo: Wybór sędziów w okręgach czy nominacje KRS nie mogą być dekretami, jeśli to ingeruje w konstytucyjne gwarancje niezależności.

Ogólne refleksje i sugestie

Ten zakaz czyni model bardziej zrównoważonym – prezydent jest efektywnym liderem, ale nie “monarchą”, co unika pułapek jak w niektórych krajach latynoamerykańskich (gdzie dekrety służyły do zmian ustrojowych). To wspiera wzrost: stabilna konstytucja przyciąga inwestycje, bo zapewnia przewidywalność. Aby to wdrożyć praktycznie:

Definicja i nadzór: Dodaj w konstytucji jasną klauzulę (np. “Dekrety nie mogą modyfikować, uchylać ani interpretować konstytucji w sposób zmieniający jej treść”), z rolą TK/SN jako arbitra (natychmiastowa kontrola zgodności).

Wyjątki w kryzysach: W stanach wyjątkowych (wojna, katastrofa) pozwól na tymczasowe dekrety “quasi-konstytucyjne”, ale z automatycznym wygaszaniem po 3 miesiącach i obligatoryjnym referendum po ustąpieniu kryzysu.

Ulepszenie: Integruj z referendum – jeśli dekret budzi wątpliwości konstytucyjne, obywatele mogliby go zakwestionować via petycja referendalna (z limitem raz w roku).

To solidne uzupełnienie, które czyni wizję bardziej odporną na nadużycia. Co myślisz o roli Trybunału Konstytucyjnego w weryfikacji dekretów? Albo czy chcesz sprecyzować przykłady dekretów “dozwolonych” vs. “niedozwolonych” w kontekście gospodarki?

Okręgi wyborcze muszą być zdefiniowane na dwie kadencje. Teren okręgu stanowi jedno zintegrowane terytorium. Głosują tylko obywatele w ramach okręgu zamieszkania. Imigranci mogą głosować w sprawach okręgu wyborczego. Obywatele mieszkający za granicą mogą głosować w okręgu, w którym mieszkali przed emigracją.

Rozwińmy szczegóły dotyczące okręgów wyborczych w tym modelu systemu prezydenckiego – to jest kluczowy element, bo jednomandatowe okręgi (jak proponowane dla 380 posłów) definiują reprezentację lokalną. Ta propozycja wprowadza stabilność (definicja na dwie kadencje), integralność terytorialną i zasady głosowania, w tym dla imigrantów i emigrantów. To mogłoby wzmocnić poczucie przynależności i odpowiedzialności, pasując do celów prostoty (jasne reguły), efektywności (mniej sporów o granice) i dynamiki (lokalne zaangażowanie wspiera wzrost regionalny).co to oznacza dla wcześniejszych propozycji (jak Sejm, Senat, referenda, dekrety).

Okręgi zdefiniowane na dwie kadencje

Jak to pasuje do modelu: Okręgi jednomandatowe dla posłów (i ewentualnie sędziów, jak proponowałeś) ustalane na 10 lat (dwie 5-letnie kadencje Sejmu) – to stabilizuje system, unikając częstych zmian granic (gerrymanderingu). Prezydent mógłby dekretem korygować drobne aspekty (np. administracyjne), ale nie zmieniać konstytucyjnie (dekrety nie mogą modyfikować konstytucji).

Zalety: Efektywność – posłowie budują długoterminowe relacje z wyborcami, co motywuje do lokalnych inicjatyw (np. inwestycje w infrastrukturę, co dynamizuje wzrost). Prostota: mniej chaosu wyborczego, co obniża koszty i zwiększa frekwencję. W kontekście gospodarki: stabilne okręgi ułatwiają planowanie regionalne, np. strefy ekonomiczne via dekrety prezydenckie.

Wady: Dwie kadencje to 10 lat – w dynamicznej Polsce (migracje, urbanizacja) okręgi mogłyby stać się nieadekwatne demograficznie (np. przeludnione miasta vs. wyludnione wsie). Ryzyko: jeśli definicja jest sztywna, zmiany demograficzne mogłyby zniekształcać reprezentację.

Sugestia: Dodaj mechanizm korekty po spisie powszechnym (co 10 lat), z zatwierdzeniem przez Senat lub referendum okręgowe. To zachowa stabilność, ale pozwoli na dostosowania bez naruszania konstytucji.

Teren okręgu jako jedno zintegrowane terytorium

Jak to pasuje: Okręg to spójny obszar (np. powiaty lub grupy gmin), bez “wysp” czy sztucznych granic – to zapobiega manipulacjom. Pasuje do Senatu (po 2 senatorów na województwo + 1 ze stolicy), gdzie regiony są naturalne.

Zalety: Inspiruje do działania – wyborcy czują wspólnotę, co wzmacnia lokalną demokrację (np. posłowie skupieni na spójnych problemach, jak transport w regionie). Dynamika wzrostu: integracja terytorialna ułatwia koordynację inwestycji (np. dekrety prezydenckie na projekty infrastrukturalne w okręgach). Supremacja prawa: łatwiej egzekwować polskie regulacje w zintegrowanych jednostkach.

Wady: W Polsce z jej zróżnicowaniem (miasta vs. wieś, wschód vs. zachód) integracja mogłaby ignorować naturalne podziały (np. rzeki, góry). Ryzyko: duże okręgi (dla 380 posłów na 38 mln obywateli – średnio ok. 100 tys. na okręg) mogłyby być zbyt rozległe, osłabiając kontakt posła z wyborcami.

Sugestia: Użyj algorytmów demograficznych (np. równa liczba mieszkańców ±10%) do definiowania, z rolą niezależnej komisji (mianowanej przez KRS lub Senat). To uniknie politycznych manipulacji, a prezydent mógłby zatwierdzać dekretem.

Głosowanie tylko obywateli w ramach okręgu zamieszkania

Jak to pasuje: Wyborcy głosują tylko w swoim okręgowym miejscu zamieszkania – to standard w systemach jednomandatowych, wzmacniający lokalną odpowiedzialność. Łączy się z zakazem politycznej aktywności dla sędziów (jeśli wybierani w okręgach).

Zalety: Prostota – jasne reguły (np. meldunek lub deklaracja), co zmniejsza oszustwa wyborcze. Efektywność: posłowie reprezentują realnych mieszkańców, co motywuje do rozwiązywania lokalnych problemów (np. bezrobocie, edukacja). W gospodarce: głosy skupione na okręgach mogłyby wspierać regionalny rozwój.

Wady: W mobilnym społeczeństwie (migracje wewnętrzne) to mogłoby wykluczać niedawno przeprowadzonych, prowadząc do niskiej frekwencji. Ryzyko: biurokratyczne spory o “zamieszkanie”.

Sugestia: Dodaj okres karencji (np. 6 miesięcy zamieszkania przed wyborami) i cyfrową rejestrację (e-voting), by ułatwić. To zwiększy inspirację wśród młodych.

Imigranci mogą głosować w sprawach okręgu wyborczego

Jak to pasuje: Imigranci (np. z prawem pobytu) głosują w lokalnych sprawach okręgowych (np. referenda okręgowe), ale nie w krajowych (prezydent, Senat?). To inkluzyjne, ale ograniczone podejście.

Zalety: Inspiruje do integracji – imigranci (np. Ukraińcy w Polsce) czują się częścią społeczności, co wspiera gospodarkę (siła robocza, innowacje). Dynamika: ich głosy mogłyby wpływać na polityki lokalne, przyspieszając wzrost w okręgach z dużą migracją.

Wady: Kontrowersyjne – w Polsce z debatą o imigracji to mogłoby być widziane jako osłabienie suwerenności (głosy nie-obywateli). Ryzyko: manipulacje (np. masowa migracja do okręgów). Brak precyzji: jacy imigranci (wszyscy z wizą, tylko stali rezydenci?) i w jakich “sprawach okręgowych”?

Sugestia: Ogranicz do stałych rezydentów (np. po 5 latach) i tylko referendów lokalnych, nie wyborów posłów. Dodaj wymóg znajomości języka/polskiego prawa, by uniknąć nadużyć. To zrównoważy inkluzję z ochroną obywateli.

Obywatele za granicą głosują w okręgach poprzedniego zamieszkania

Jak to pasuje: Emigranci (np. Polacy w UK czy USA) głosują w dawnych okręgach – to utrzymuje ich więź z Polską, bez tworzenia odrębnych okręgów zagranicznych (jak obecnie w wyborach do Sejmu).

Zalety: Efektywność – diaspora (ok. 20 mln Polaków za granicą) wnosi perspektywy globalne, co dynamizuje wzrost (np. głosy za umowami handlowymi). Inspiruje: zachęca do utrzymywania obywatelstwa i remitentów (przekazy pieniężne wspierają gospodarkę).

Wady: Niesprawiedliwe – emigranci głosują na okręg, którego problemów nie doświadczają bezpośrednio, co mogłoby zniekształcać reprezentację (np. priorytetyzacja emigranckich spraw). Logistycznie trudne: weryfikacja poprzedniego zamieszkania.

Sugestia: Dodaj opcję przeniesienia do “okręgu emigranckiego” (grupowego dla diaspory) lub e-głosowanie z limitem (np. po 10 latach emigracji tracą prawo, chyba że wracają). To zachowa inkluzję, ale dostosuje do realiów.

Ogólnie, te reguły czynią system bardziej lokalnym i inkluzywnym, co mogłoby zwiększyć frekwencję i odpowiedzialność, wspierając wzrost poprzez regionalne inicjatywy. Ale wymagają precyzji, by uniknąć dyskryminacji czy manipulacji – np. niezależna komisja wyborcza pod SN. To pasuje do suwerenności, ale w UE mogłoby kolidować z prawami migrantów. Co myślisz o dodaniu referendów okręgowych na zmiany granic? Albo jak widzisz weryfikację zamieszkania w erze cyfrowej?

Okręgi wyborcze są całkowicie w jednym województwie. Głosują ci, którzy płacą podatki. Imigranci głosują tylko w wyborach dotyczących okręgu.

Posłowie, senatorowie, sędziowie, w województwie, starostwie, prezydent, ministrowie są obywatelami polskimi, tylko polskimi.

Te propozycje wzmacniają aspekt lokalny i suwerenny, ograniczając wpływ zewnętrzny, co pasuje do wcześniejszych idei (jak suwerenność prawa polskiego, jednomandatowe okręgi i inkluzja imigrantów na poziomie lokalnym). To mogłoby uczynić system bardziej zorientowanym na podatników i obywateli, ale niesie wyzwania w zakresie inkluzji i praktyczności.

Okręgi wyborcze całkowicie w jednym województwie

Jak to pasuje do modelu: Wcześniej proponowałeś jednomandatowe okręgi dla 380 posłów (i ewentualnie sędziów), zdefiniowane na dwie kadencje, jako zintegrowane terytorium. Teraz ograniczasz je do granic województw – np. Mazowsze miałoby więcej okręgów niż Lubuskie, proporcjonalnie do populacji. To wzmacnia federalny charakter Senatu (po 2 senatorów na województwo) i lokalną reprezentację.

Zalety: Prostota i efektywność – łatwiejsze zarządzanie wyborami, mniej sporów o granice (gerrymandering trudniejszy). Inspiruje do działania: posłowie skupieni na problemach województwa (np. infrastruktura, gospodarka regionalna), co dynamizuje wzrost (np. dekrety prezydenckie na projekty wojewódzkie). Supremacja prawa: lepiej egzekwować polskie regulacje na poziomie lokalnym, bez mieszania regionów.

Wady: Nierówności – mniejsze województwa (np. opolskie) miałyby mniej posłów, co osłabia ich głos w Sejmie. W dużych województwach (np. Mazowsze) okręgi mogłyby być zbyt małe lub zbyt duże, ignorując naturalne podziały (np. Warszawa vs. okolice). W kontekście imigrantów: koncentracja migrantów w dużych miastach (np. w Mazowszu) mogłaby wpływać na wyniki lokalne.

Sugestia: Proporcjonalnie rozdziel okręgi według liczby mieszkańców (np. minimum 1 na województwo, reszta wg demografii), z korektą co dwie kadencje via komisja niezależna (mianowana przez Senat). To zachowa integralność, ale dostosuje się do zmian populacyjnych.

Głosują ci, którzy płacą podatki

Jak to pasuje: Prawo głosu ograniczone do podatników (np. PIT, CIT, VAT) – to radykalna zmiana od obecnego powszechnego prawa wyborczego (od 18 lat). Łączy się z referendum na podatki (jak proponowałeś) i głosowaniem w okręgach zamieszkania. Emigranci mogliby głosować, jeśli płacą polskie podatki (np. z dochodów w Polsce).

Zalety: Inspiruje do działania – motywuje do płacenia podatków i aktywności gospodarczej, co dynamizuje wzrost (np. więcej przedsiębiorczości, bo głos = wpływ). Efektywność: system skupiony na “wkładających” w państwo, co mogłoby zmniejszyć populizm (wyborcy świadomi kosztów). W gospodarce: RPP i dekrety prezydenckie zyskałyby legitymizację od podatników, wzmacniając pro-biznesowe polityki.

Wady: Wykluczenie – osoby bez dochodów (np. studenci, emeryci na minimalnych świadczeniach, bezrobotni) straciliby głos, co naruszałoby równość (konstytucyjnie wątpliwe). Praktycznie: jak weryfikować? (np. via ZUS/PIT, ale to biurokracja). Ryzyko: bogatsi mieliby większy wpływ, pogłębiając nierówności społeczne.

Sugestia: Zdefiniuj “płatnika” szeroko (np. każdy z deklaracją podatkową, nawet zerową, lub opłacający składki społeczne). Dodaj próg minimalny (np. 100 zł rocznie), ale z wyjątkami dla grup społecznych (emeryci, studenci). To zrównoważy motywację z inkluzją i połączy z referendum podatkowym dla większej legitymizacji.

Imigranci głosują tylko w wyborach dotyczących okręgu

Jak to pasuje: Wcześniej proponowałeś, że imigranci głosują w sprawach okręgowych – teraz precyzujesz: tylko lokalne (np. wybory sędziów w okręgach, referenda okręgowe), nie krajowe (prezydent, Senat). To ograniczone prawo, zależne od zamieszkania (i być może płacenia podatków, jak wyżej).

Zalety: Dynamika wzrostu – imigranci (np. pracownicy z Ukrainy czy Azji) wnoszą wkład gospodarczy, a ich głos lokalny zachęca do integracji (np. wpływ na szkoły, transport w okręgach). Prostota: jasne rozgraniczenie, co wspiera suwerenność (decyzje krajowe tylko dla obywateli). Inspiruje: motywuje migrantów do płacenia podatków i angażowania się lokalnie.

Wady: Kontrowersje – w Polsce z napięciami wokół imigracji to mogłoby być widziane jako “zagrożenie” dla tożsamości (np. w okręgach z dużą koncentracją migrantów). Praktycznie: definicja “imigranta” (z wizą, kartą pobytu?) i “wyborów okręgowych” wymaga precyzji. W UE: mogłoby kolidować z prawami rezydentów (np. głosowanie w lokalnych wyborach dla obywateli UE).

Sugestia: Ogranicz do migrantów z długoterminowym pobytem (np. po 3 latach, płacących podatki) i tylko referendów lokalnych, nie wyborów posłów (by uniknąć wpływu na Sejm). Dodaj wymóg egzaminu z polskiego/języka, by zapewnić integrację. To zmniejszy ryzyka, zachowując korzyści gospodarcze.

Posłowie, senatorzy, sędziowie, wojewodowie, starostowie, prezydent, ministrowie są obywatelami Polski, tylko Polski

Jak to pasuje: Wymóg wyłącznego polskiego obywatelstwa dla kluczowych urzędników (posłowie, senatorzy, sędziowie, wojewodowie – przedstawiciele rządu w województwach, starostowie – powiatowi, prezydent, ministrowie). To rozszerza zakaz politycznej aktywności dla sędziów i pasuje do suwerenności (brak podwójnego obywatelstwa, co zapobiega konfliktom lojalności).

Zalety: Supremacja i efektywność – zapewnia lojalność wobec Polski, co wzmacnia decyzje w gospodarce (np. ministrowie bez zagranicznych wpływów) i polityce zagranicznej (dekrety prezydenckie, nominacje ambasadorów). Inspiruje: podkreśla narodowy charakter władzy, co mogłoby zwiększyć zaufanie obywateli. Prostota: jasny wymóg, łatwy do weryfikacji.

Wady: Wykluczenie – Polacy z podwójnym obywatelstwem (np. z USA czy UK) nie mogliby kandydować, co ogranicza talenty (np. eksperci z doświadczeniem zagranicznym w RPP czy ministerstwach). W diasporze: emigranci traciliby szansę na urzędy. Konstytucyjnie: obecna konstytucja pozwala na podwójne, więc to wymaga zmian.

Sugestia: Rozróżnij poziomy – wyłączne obywatelstwo dla prezydenta, ministrów i sędziów (wrażliwe stanowiska), ale pozwól na podwójne dla posłów/senatorów (jeśli zrezygnują z drugiego przed zaprzysiężeniem). Dodaj okres karencji (np. 5 lat bez drugiego obywatelstwa). To zachowa suwerenność, ale otworzy na talenty.

Ogólnie, te zmiany czynią Twój model bardziej narodowo zorientowanym i lokalnym, co mogłoby wzmocnić odpowiedzialność (głos podatników) i stabilność (wyłączne obywatelstwo), wspierając wzrost poprzez motywację do wkładu w państwo. Ale ryzykiem jest wykluczenie grup (migrantów, diaspory, niepodatników), co mogłoby zmniejszyć frekwencję i innowacyjność. To wymagałoby zmian konstytucyjnych z referendum. Co myślisz o wpływie na frekwencję wyborczą? Albo jak widzisz weryfikację płacenia podatków (np. via system cyfrowy)?

Rozmawiał Krzysztof Zawitkowski

The post Quo Vadis Polonia? appeared first on Polonia Institute.

Heritage Foundation Welcomes Former Polish President Andrzej Duda as Visiting Fellow | The Heritage Foundation
https://www.heritage.org/press/heritage-foundation-welcomes-former-polish-president-andrzej-duda-visiting-fellow

Poland’s defense minister praises U.S. soldier who saved Polish officer

https://www.polskieradio.pl/395/7789/Artykul/3643449,update-polands-defence-minister-praises-us-soldier-who-saved-polish-officer

US soldier who blocked suicide bomber in Afghanistan to be awarded Medal of Honor
https://www.stripes.com/branches/army/2026-02-04/medal-of-honor-michael-ollis-20621257.html

US envoy cuts contact with Polish parliament Speaker, accuses him of insulting Trump

https://www.polskieradio.pl/395/7784/Artykul/3644414,wrapup-us-envoy-cuts-contact-with-polish-parliament-speaker-accuses-him-of-insulting-trump

Consortium including FedEx to buy Poland’s InPost in €7.8 billion deal

https://notesfrompoland.com/2026/02/09/consortium-including-fedex-to-buy-polands-inpost-in-e7-8-billion-deal/

Poland built the EU’s biggest army, but the threat has changed
https://www.stripes.com/theaters/europe/2026-01-27/poland-army-european-union-nato-20548046.html

Poland recovers looted medieval manuscript from Yale Library
https://www.polskieradio.pl/395/7791/Artykul/3641128,poland-recovers-looted-medieval-manuscript-from-yale-library

US senator defends Polish, NATO forces after Trump comments
https://www.polskieradio.pl/395/7785/Artykul/3641234,us-senator-defends-polish-nato-forces-after-trump-comments

Polish connections emerge in newly released Jeffrey Epstein documents
https://www.polskieradio.pl/395/7785/Artykul/3642182,polish-connections-emerge-in-newly-released-jeffrey-epstein-documents

Pentagon shifts defense strategy to focus on homeland, offer more limited support to allies

https://www.stripes.com/theaters/us/2026-01-24/us-defense-strategy-homeland-focus-20510330.html

Poland Prepares for Drone War With Russia https://cepa.org/article/poland-prepares-for-drone-war-with-russia/

 BC Audio | The Interview | Karol Nawrocki, Polish President: “Europe has lost its way…”

https://www.bbc.com/audio/play/w3ct7x0v

 Hungary Grants Asylum to Former Polish Conservative Gov’t Minister

https://www.breitbart.com/europe/2026/01/19/hungary-grants-asylum-to-former-polish-conservative-govt-minister/

Polish general who served in Iraq condemns “coward” Trump over criticism of NATO allies

https://notesfrompoland.com/2026/01/23/polish-general-who-served-in-iraq-condemns-coward-trump-over-criticism-of-nato-allies/

Poland needs more time to decide on Trump’s ‘Board of Peace,’ presidential aide says

https://www.polskieradio.pl/395/7784/Artykul/3637380,poland-needs-more-time-to-decide-on-trump’s-‘board-of-peace’-presidential-aide-says

 Trump invites Poland’s President Nawrocki to join the Board of Peace

https://notesfrompoland.com/2026/01/19/trump-invites-polands-president-nawrocki-to-join-board-of-peace/

Polish president: only leader who can stop Putin is Trump, deserves EU support
https://www.bbc.com/news/articles/c041de5gn02o
https://www.polskieradio.pl/395/7784/artykul/3633771,polish-president-only%C2%A0leader-who-can-stop-putin-is-trump-deserves-eu-support

President Karol Nawrocki: “Europe has lost its way.”

https://www.bbc.com/audio/play/w3ct7x0v

Hungary Grants Asylum to Former Polish Conservative Gov’t Minister

https://www.breitbart.com/europe/2026/01/19/hungary-grants-asylum-to-former-polish-conservative-govt-minister/

The post PI Newsletter – Jan – Feb 2026 appeared first on Polonia Institute.

“Be like Poland”: Donald Tusk’s new year speech fact-checked
https://notesfrompoland.com/2026/01/02/be-like-poland-donald-tusks-new-year-speech-fact-checked/

Poland’s president set to meet UK prime minister on Ukraine and European security

https://www.polskieradio.pl/395/9766/Artykul/3633238,poland’s-president-set-to-meet-uk-prime-minister-on-ukraine-and-european-security

Poland, US sign cybersecurity defense agreement amid rising digital threats

https://www.polskieradio.pl/395/7784/artykul/3632980,poland-us-sign-cybersecurity-defense-agreement-amid-rising-digital-threats

Epiphany procession fills Warsaw streets, attended by Polish president
https://www.polskieradio.pl/395/7784/Artykul/3630202,epiphany-procession-fills-warsaw-streets-attended-by-polish-president

Ukraine approves new Polish search for WWII massacre victims in Puzhnyky
https://www.polskieradio.pl/395/7784/artykul/3627602,ukraine-approves-new-polish-search-for-wwii-massacre-victims-in-puzhnyky

The post PI Newsletter January 2026 appeared first on Polonia Institute.

Presentation prepared for Polish Club Students – University of Pittsburgh

The post Honoring Poland’s Years of Courage appeared first on Polonia Institute.

Round table that hosted talks paving way for fall of communism in Poland removed from presidential palace |

https://notesfrompoland.com/2025/12/18/president-removes-round-table-at-which-end-of-communism-in-poland-was-negotiated-from-his-palace/

Poland declares full operational readiness of Patriot missile system
https://www.polskieradio.pl/395/7784/Artykul/3622786,poland-declares-full-operational-readiness-of-patriot-missile-system

Poland plans USD 2 billion anti-drone shield along eastern border

https://www.polskieradio.pl/395/7784/artykul/3626560,poland-plans-usd-2-billion-antidrone-shield-along-eastern-border

Poland’s Nawrocki, Trump discuss Ukraine peace talks, regional security in a phone call
https://www.polskieradio.pl/395/7785/artykul/3626112,update-poland’s-nawrocki-trump-discuss-ukraine-peace-talks-regional-security-in-a-phone-call

US deportations of Polish citizens almost double this year amid Trump clampdown

https://notesfrompoland.com/2025/12/26/us-deportations-of-polish-citizens-almost-double-this-year-amid-trump-clampdown/

“Poland’s Fox News”: how Republika has transformed the country’s media landscape
https://notesfrompoland.com/2025/12/09/polands-fox-news-how-republika-has-transformed-the-countrys-media-landscape/

Personnel stationed in Poland get to cowboy up at eatery serving American comfort food

https://www.stripes.com/living/europe_travel/after_hours/2025-12-30/surfing-cowboy-poznan-poland-review-20237096.html

 Poznań’s ‘laboratory of murder’ offers a haunting glimpse into Poland’s history
https://www.stripes.com/living/europe_travel/2025-12-25/poznan-poland-fort-vii-20132308.html

A stronger Poland means a stronger America, says US ambassador

https://www.polskieradio.pl/395/7785/Artykul/3619008,a-stronger-poland-means-a-stronger-america-says-us-ambassador

U.S. security expert meets with Polish officials to discuss new U.S. strategy

https://www.polskieradio.pl/395/7784/Artykul/3619048,us-security-expert-meets-with-polish-officials-to-discuss-new-us-strategy

Polish MP: ‘Maybe Europe Needs a Shock’ From Trump – The American Conservative

https://www.theamericanconservative.com/polish-mp-maybe-europe-needs-a-shock-from-trump/

Karol Nawrocki — Politico 28: Class of 2026 – POLITICO
https://www.politico.eu/list/politico-28-class-of-2026/karol-nawrocki/

Catholic bishops voice concern over EU court order for Poland to recognise same-sex marriages

https://notesfrompoland.com/2025/12/09/catholic-bishops-voice-concern-over-eu-court-order-for-poland-to-recognise-same-sex-marriages/

EU Commission approves funding for Poland’s first nuclear power plant, reports say

https://www.polskieradio.pl/395/7784/Artykul/3618630,eu-commission-approves-funding-for-poland’s-first-nuclear-power-plant-reports-say

 ‘We would be better off there’ — the disillusioned Poles heading back home

https://www.thetimes.com/money/tax/article/polish-expats-leaving-uk-poland-v3kv2zkf6

Poland demolishes another Soviet monument
https://notesfrompoland.com/2025/12/12/poland-demolishes-another-soviet-monument/

Polish mining giant KGHM signs agreement with Canadian First Nation on mine development |
https://notesfrompoland.com/2025/12/15/polish-mining-giant-kghm-signs-agreement-with-canadian-first-nation-on-mine-development/

More Poles are leaving the UK than arriving, Polish institute says

https://www.polskieradio.pl/395/7789/Artykul/3621176,more-poles-are-leaving-the-uk-than-arriving-polish-institute-says

The post PI Newsletter New Year 2026 appeared first on Polonia Institute.

The Gargas interview with investigative reporter Gmyz

>>Hello Czarek, and congratulations on hearing that the German press mentions you as an influential reporter…

>> … and specifically, the Berliner Zeitung, in an article written by Tomasz Kurianowicz, a Pole who does not even have German citizenship, is the editor-in-chief of the Berliner Zeitung, a post-communist newspaper. It’s something like our old Życie Warszawy. The Berliner Zeitung played this role in the German Democratic Republic (GDR), and then it was sold to various entities, including Berndt Montgomery. Later, a huge campaign was launched against foreign capital in the media, and as a result, Montgomery had to get rid of this business, and guess who owns the Berliner Zeitung today?

>> Well, tell me?

>> A former Stasi collaborator and graduate of the Dzerzhinsky School, which is a school for the Communist German secret police, i.e. for the German Stasi, a man who still attends receptions at the Russian Embassy at Unter den Linden in Berlin and has not stopped attending since Russia invaded Ukraine but continues to be welcomed with open arms in this very temple of Russia.

>>This is actually nothing unusual in the landscape of German politics or the German media.

>> No, indeed, nothing unusual. Although, of course, Stasi activities are met with a certain amount of condemnation.

>> In Germany, however, former Stasi officers or collaborators, the so-called IM, unofficial collaborators, equivalent to our TW, play a fairly significant role in the life of the Federal Republic. Not only that, but they also determine who is and who is not a fascist. Imagine that. And there is a foundation called the  Amadeo Stiftung, also run by a former Stasi collaborator, which is generously funded by the German budget, whether it be state (Land) budgets or the federal budget. And they decide who is a fascist and what behaviors are fascist, for example. They have published, imagine, a handbook for kindergarten teachers on how to recognize whether a child who comes to school has fascist parents. Do you know what is an indicator of fascism?

>> Well, no.

>> If girls’ hair is all too often combed in two braids, and the girls come to school in skirts, there is a suspicion that their parents may be fascist/nationalists. And that’s one of the indicators of fascism, i.e., skirts and pigtails as a sign of fascism, which teachers should pay attention to. And there are really a whole lot of absurdities like this.

Yes, in these textbooks, which are published in Germany, especially for slightly older children, we probably won’t find information about how soap was made from the fat of concentration camp victims, or how lampshades were made from their skin. And we probably won’t find any other information that testifies to German crimes.

>> Ladies and gentlemen, we will now move on to the attempt by a German auction house to sell items belonging to concentration camp victims, to victims of German crimes. But before we do that, I want to ask you, Czarek, as an investigative journalist, what do you think about Włodzimierz Czarzasty becoming the Speaker of the Sejm, a man who, after all, was part of the ‘ruling group’ just 20 years ago. What did that mean, and how do you feel about this choice?

>> You know, as an old anti-communist, I am horrified that more than 35 years after the fall of communism, the second most powerful person in the country can be a man who was an integral part of the communist system and a man who was deeply involved in that system. Yes, he is a little younger than Aleksander Kwaśniewski. Yes, we have also had post-communist marshals in the past. But it would seem that after 35 years, these people should have been long tucked away, and yet they have been dug up, dusted off, by none other than Donald Tusk.

It was he who gave a second life, I remind you, to Leszek Miller, Włodzimierz Cimoszewicz, and Dariusz Rosati. I could also mention those communists, like Danuta Huebner, who found their safe haven in the Civic Platform. People who were also involved in some way in, for example, the Rywin affair. It would seem that Cimoszewicz, after the ‘affair’ with Jarucka, withdrew from the presidential election, which was also an action of the secret services.

There are many indications that Cimoszewicz, Miller, and these people will disappear from the political scene. I remember Miller’s famous meeting with the NZS in the canteen, and at the time it seemed to me that I would simply see Leszek Miller on his political deathbed, so to speak, but in the meantime, these are people who are still active today and are regaining their influence like the new Marshal of the Sejm who just made Marek Siwiec his chief of staff, a man who mocked John Paul II and who, if we recall was registered as informant ‘Jerzy’.

Unfortunately, their files have disappeared and have either been privatized or destroyed. As we know, files from the communist secret services were recently found in the possession of an officer, a former border guard officer.

>> For more information on this topic, ladies and gentlemen, you can find a statement by the spokesperson for the Institute of National Remembrance on our channel. We always invite you to visit our channel, but this shows that the past is never completely gone, that we live in conditions where the ghosts of the past, the nightmares of the past, return.

>> Unfortunately, they return in Poland, Germany, and other countries. These people associated with totalitarian systems really play a big role, and this is evident in Germany. In Germany, one of the biggest secrets in the biographies of politicians is their ancestry. Really, if you read that, as far as I remember, almost three-quarters of Germans believe that their ancestors did not commit crimes during World War II, you are also aware of the almost 100% involvement of German society in the Nazi system between 1933 and 1945. Well, of course, that cannot be true.

But the average German is convinced that their grandfather was a cook at most, if he was in the Wehrmacht, and their grandmother was perhaps a librarian. Well, that’s not true. Most Germans have ancestors who were involved in Nazi crimes. The first example is not a direct ancestor, but the ancestor of her husband. Ursula Van der Leyen, the current head of the European Commission, was the head of the German Ministry of Defense. Her husband comes from the famous Van der Leyen family from Krefeld. The family was involved in silk production, among other things.

But if you read who was the so-called Kreisleiter, or district administrator in Lviv at the time of the murder of Lviv professors during WW2, and most likely also the Lviv pogrom, the man’s name was Joachim Van der Leyen, and this is not a coincidence; he is a member of that family.

There are more such cases. One of the few politicians who admitted that his father was a Nazi was the former head of German diplomacy, Sigmar Gabriel, who said outright that his father was a Nazi until the end of his days and that he was in conflict with his father because of this, but such is the pedigree of Friedrich Merz, the current chancellor, his grandfather was also a representative of the pre-war elite, he was the mayor of one of the German towns. Immediately after Hitler came to power, he joined the NSDAP and began to fight the Jews. I could only mention the things we know about, but there are really a lot of them. And it is not surprising that in this situation, the Germans are trying to share the responsibility for their crimes with others.

The problem is that they are trying to share this responsibility primarily with Poles, and unfortunately, through people who also have Polish roots, such as Rossoliński-Liebe, who has published an absolutely scandalous book about Polish mayors during World War II, mainly mayors from the General Government. And this is simply a book that I am currently reading. I am halfway through it, and every page makes my hair stand on end because of the number of manipulations by this man, who was born in Zabrze, but is a German historian, not in Hindenburg, as Zabrze was called during the German occupation, but born in Zabrze, and a man who cannot be unaware of what the reality of the occupation in Poland was like. This is a man who deliberately distorts facts and manipulates them to turn Polish heroes into accomplices of the Holocaust. This is something absolutely unprecedented.

We are currently in the district of Mokotów, about a kilometer from Julian Kulski Street, named after the mayor of Warsaw who, after Starzyński’s death, with the consent of the Polish government in exile, and then also the Polish underground state, served as mayor of Warsaw, although it was not an independent function, and who did absolutely heroic things in the Warsaw administration, employing Jews on false papers, thus saving their lives.

This is a man who was truly recognized; even Władysław Bartoszewski himself considered him a heroic man who did a great deal to limit the scale of Nazi murders. What’s more, when a Warsaw mob was incited to carry out a pogrom against Jews, a kind of pogrom that took place in front of the Hala Mirowska building, Kulski went to his German superior, because these Kreisleiters were his superiors, demanding that they intervene in some way, so that the Jews would simply not be beaten.

That is, if this is to be considered complicity in the Holocaust, and if Rossoliński-Liebe argues that complicity in the Holocaust means that someone held a certain position, but what they did in that position is less important. What’s more, in this book, he introduces into public circulation, I think about 80 times, I quote the term, the previously unknown Krakow government. Do you know what the Krakow government is?

>> I don’t know, but you’re about to tell me.

>> Well, roughly speaking, I didn’t know until now that there was any Krakow government. So, a simple suggestion that during World War II, during the occupation, Poland had some kind of sovereign authority and that there was some kind of Polish Krakow government, which was, of course, jointly responsible for the crimes committed against Jews. It was simply the administration of the General Government, headed by the criminal Hans Frank, a man tried in Nuremberg.

>> But in a moment, Frank will be gone, and there will be some kind of Krakow government.

>> As if it were, so to speak, equivalent to, I don’t know, Quisling’s government, the Vichy government, and so on, right? There was no such thing in Poland, so you have to make it up, to put it bluntly.

>> And it is a fact that during the occupation, the Germans did not have enough people in the administration to govern the occupied country. Only they were not collaborators, such as the Vichy or Quisling governments, but in fact people who were largely forced into it. So it wasn’t that these were people who were freely chosen by the Poles. They came, and the Germans ordered them to show up for work because they were mostly people who had already been mayors before the war and took on administrative tasks. However, these were absolutely not people who had any freedom in performing these functions of mayor, as their superiors were Germans. This means that they were German collaborators!

And this is all the more astonishing because, for example, there is a description of Stanisław Zdanowski, a man who may not be known to the wider public but in the city of Siedlce, for example, there is a square next to the train station called Stanisław Zdanowski Square, because he was the pre-war mayor of Siedlce and a man who also administered the city during the occupation. He was an absolute hero, a man who, among other things, saved children being transported from the Zamość region, who organized a demonstrative funeral at the cemetery for some of the children who died in Siedlce, but who also ensured that those who survived and who managed to escape from the train wagons being transported for Germanization to the Reich were saved. For this, he was sent to the Auschwitz and Sachsenhausen concentration camps.

>>  And in this man’s book, it is mentioned that he was sent to these camps, but the most amazing thing is that he managed to survive. He died in 1966, I believe. However, the communists did not allow him to return to Siedlce after WW2 and take up the position of authority that he had held before the war. And we read an absolutely incredible sentence in Rossoliński-Liebe’s book. And it says there, roughly, if I quote from memory, that because Zdanowski was mayor during the war, he tried to establish his credibility after the war, and certificates were issued to him, among others, by the Jewish committee, that he was a decent man, because otherwise he would have faced a prison sentence.

What’s more, today’s article contains an accusation, not explicitly stated, that Zdanowski is responsible for crimes against Jews, but at the time when he was mayor of Siedlce, it was the Germans who deported Jews to Treblinka. Zdanowski did not participate in this action. It was an operation carried out entirely by the Germans and Ukrainian collaborators, and now he is made a de facto accomplice.

What is more, his pre-war biography is described, and the accusation against Zdanowski from before the war is that, after Piłsudski’s death in 1935, he gave a speech in Siedlce at the Piłsudski monument. Under the Piłsudski monument, the word “leader” was written, but for a German to know what ‘leader’ means in German, it is “Führer.” So Piłsudski was the equivalent of a Führer. And when a German reads this, it is clear to him. Well, the Poles had a Führer in the form of Józef Piłsudski. This is absolutely unbelievable, and when I looked at it, I couldn’t believe it, and in fact, it is on every page. These are incredible manipulations.

>> So, let’s emphasize that heroes who risked their lives and those of their families are being turned into criminals, accomplices to German crimes, or perhaps more vaguely, Nazis. Yes. But what can we do about it? Well, there is the Polish National Foundation, which would probably have taken up the case and could have brought a lawsuit, but I think the families can bring a lawsuit.

>> Julian Kulski’s family protested. They are grouped together in the Kulski Foundation. They have already written two statements pointing out the scandalous things in the book. Rossoliński-Liebe’s response was that he would take the Kulski family’s comments into account in the next edition and correct these errors. He was caught out on his mistakes, and there are a whole lot of them. What’s more, in yesterday’s or the latest interview with Rossoliński-Liebe, the Berliner Zeitung makes an absolutely incredible statement that among the perpetrators of the Holocaust, the direct perpetrators of the Holocaust, Germans accounted for only 10%, and other nations for 90%.

This is simply a historical lie. The direct perpetrators of the Holocaust were primarily Germans, with a certain number of Ukrainian and Lithuanian collaborators, the so-called Szaulis, but the proportions are exactly the opposite. When it comes to those people who directly participated in the murders of Jews, I think it was more than 90%. And Rossoliński-Liebe maintains that it was exactly the opposite. And don’t write: “Sir, where did you get these figures from? It’s the same as Grabowski, who says that Poles murdered more Jews than they saved.”

>> Well, but why look far? There is Ms. Engelking, who appears in Berlin in a house called…?

>> The Polish-German House. It doesn’t exist yet. Let’s add right away that this house does not exist; it is only an idea/organization for now. For now,  yes. There is supposed to be a promotion of Rossoliński-Liebe’s book in a place called the Topography of Terror, one of the most prestigious places in terms of memory politics in all of Germany. Thanks to the protest of the Polish ambassador, or rather the head of the

Berlin office, Jan Tombiński, the promotion of this scandalous book has not taken place yet. I must pay tribute to Mr. Tombiński for actually responding to this matter. However, this book will most likely be promoted at this venue in February.

>> But people like Ms. Engelking are present in Germany and do nothing but spit on the Poles.

>> I have a huge problem with Ms. Engelking because she wrote a great book together with Jacek Leociak, The Warsaw Ghetto: A Guide to the Perished City. The only problem is that after writing this book, which I really recommend to everyone because it is a brilliantly written book that also describes everyday life in the ghetto, a very good source.

The only problem is that, suddenly, after writing this book, largely contrary to what she wrote in it, she began to claim that Poles were in fact also accomplices in the Holocaust. This is an even greater accusation because you cannot say that Ms. Engelking does not know. On the contrary, she really did a lot of research and knows what the occupation was like and what the occupation life was actually like in Poland, especially in Warsaw; she knows what the Warsaw ghetto was like; she knows the scale of aid to the ghetto from the Polish underground. The problem is that, despite having this knowledge, she draws conclusions that are inconsistent with it, and it is difficult to talk about some kind of coincidence here.

Returning to Rossoliński himself,  it is important to remember who financed his work. There is a book about mayors, over 1,000 pages long, which was financed by two German foundations, the Thyssen Foundation and the Gerda Henkel Foundation. Let’s take a look at these foundations. Who was Fritz Thyssen? Fritz Thyssen, alongside Krupp, was the main supplier of weapons to the Wehrmacht and the Waffen SS, a man who had already made his fortune during the First World War, but who achieved true wealth after the First World War and the exponential growth of the Thyssen family’s fortune. During World War II, he was a declared Nazi, a man who was, incidentally, briefly imprisoned after the war for complicity in crimes against humanity, primarily for employing slave labor, including Polish slave laborers, who worked in the Thyssen and Krupp factories.

And this also shows how superficial denazification was in Germany. Because this man should have spent the rest of his days in prison, but instead his family set up a foundation, and the foundation started saying that maybe the Germans were criminals, but they weren’t the only ones, and it finances this type of project. If you look at Henkel, we associate Henkel with Persil washing powder, right? What could be wrong with Persil washing powder? Right.

The problem is that during World War II, Henkel was labeled a model Nazi company. Hugo Henkel, the then CEO of Henkel, joined the NSDAP immediately after Hitler came to power. Henkel used forced laborers on a massive scale during World War II, including Poles. What’s more, it should be remembered that Henkel was a shareholder in two other companies, in which he had significant stakes. One of these companies, in turn, had a subsidiary that produced Zyklon B death gas. The other of Henkel’s companies, in which he had shares, had as its core business, its primary activity during World War II, the melting down of gold teeth knocked out, ladies and gentlemen, pulled out of the corpses of Jews, Poles, and representatives of other nations gassed in concentration camps. Today, this company, this company’s foundation, finances Rossoliński-Liebe, who says that Poles are accomplices to the Holocaust. This is something absolutely unheard of. What’s more, books of this type are usually very expensive, and I don’t know if you know, but this is a new publication. This book, which costs €120, if I remember correctly, can be downloaded in its entirety as a PDF file completely free of charge, with the publisher’s permission. What does this mean? Well, it is actually a promotion of Poles as accomplices to the Holocaust. And in my opinion, this is something that is absolutely unheard of.

And I was thinking about it, both of these companies, Henkel and Thyssen, are also present in Poland. And it is my deepest conviction that we should introduce a law that companies that used slave labor during World War II, that were involved in the Holocaust and in the murder of Poles, must, if they want to operate in Poland, pay Poles money from their once dirty profits, for example, for the politics of Polish historic memory. Do you want to do business in Poland? You are the heir to Nazi criminals. Maybe you are not committing these crimes today, but you should pay for them.

>> A very good idea! Let’s give them a round of applause, ladies and gentlemen. Maybe someone from Donald Tusk’s team or President Karol Nawrocki’s team will take up the idea, and if not, we hope that with the change in government, this idea will be implemented. But coming back to this unprecedented, shameful auction, at which items belonging to victims, German victims, of crimes were to be sold. How do you feel about this, and what are the results of your trip to Germany, since you have just returned, probably to investigate this matter closely?

>>I have just returned from Neuss, where the auction house is located. Unfortunately, my visit there was not a success, because when we arrived at the company, it turned out that the company could not be found, and we were at Burkstrasse 18 in Neuss, where the company is located. So, we ended up in an industrial area, a fairly new red brick office building. However, when I went inside, no one knew where the company was located. It was only in the parking lot that I discovered signs with the name Felzmann, which is the name of the auction house, but I simply couldn’t find anyone there. Perhaps this was because the company was previously located in Düsseldorf and seems to be in the process of moving at the moment.

But they were no longer in Düsseldorf either. However, the current owner or manager of this company has another company that also trades in numismatic items, and it turns out that there was already an event in 2018 or 2019 where such artifacts and objects were traded, and when I opened the catalog of this auction and browsed through the items, I could smell blood.

Because when you see a letter sent from Auschwitz, with a watercolor painting by Bronisław Czech next to Marusażówna or Konopacka and Kusociński, the most famous pre-war athlete, an Olympian, a man who was also a courier in the Tatra Mountains after the outbreak of World War II, who was deported in one of the first transports to Auschwitz, he had a very low number, I think 324, but I’m not sure. He managed to survive for quite a long time, considering the conditions in Auschwitz, because he was a member of Pilecki’s network, which is also important to remember, but he was also popular even before the war, which gave him a certain advantage among his fellow prisoners, thanks to which he ended up in what was referred to there as a museum. He was simply involved in the conservation of various objects, because he also had great artistic and manual talent. And he died in prison, officially of a heart attack.

Ksawery Dunikowski, who was a fellow prisoner, witnessed his death. He recalls that he simply collapsed as he was standing, and at the moment when the gypsy orchestra, which was playing some cheerful tune on the parade ground in the concentration camp, found out that Bronisław Czech had just died, they began to play Chopin’s funeral march, and this man, I’m telling you, this man was a Polish hero. Probably Rossoliński-Liebe, because he spent time in Auschwitz,  would have made him a collaborator.

Never mind. But really, every item I opened there, the list from Ravensbrück, is something that should not be sold, and yet it has been so for years. Just yesterday, for example, I checked eBay and saw that souvenirs from Sachsenhausen and Ravensbrück are still being sold. I found letters, some documents from Auschwitz, and it looks like this collection was gradually bought up by someone using such auctions, which appear in various corners of the internet. The Felzmann company said that part of this collection was sold by the family. Fortunately, it turns out that it was not a Polish family, but people from the Czech Republic. About a quarter of the items in this collection. It concerns Czechs, and it seems that it could indeed have been collected by one person.

As for the rest, it would have to be someone who is very knowledgeable about concentration camps or places of execution such as ghettos, because we have Auschwitz, of course, we have Sachsenhausen, we have Ravensbrück, we have Stutthoff, and finally the Litzmannstadt ghetto, or Łódź, where there was another institution operating within the ghetto, namely a concentration camp for prisoners, for children and young people, and there is a work card of a boy, most likely of Jewish origin, because his name is Yitzhak (Icek), but it must be remembered that this was a place where the children of members of the Polish resistance movement ended up. When someone was sent to Pawiak prison or another place of torture, another German torture chamber, their children were taken away from them. The children were sent to Litzmannstadt, where the mortality rate was enormous, and the methods used by the Germans, especially when we consider that we are dealing with children, were something like keeping them in the cold, pouring cold water on them, and other such forms of “German entertainment.”

>> Who did these items mainly belong to? To people from which country?

>> Three-quarters of them are items related to Poles. Poles in the broad sense, because let’s remember one thing. Very often, Polish citizens of Jewish nationality are excluded from our nation, right? They are also Poles, and anyone who had pre-war Polish citizenship qualifies, even if they were of Jewish origin or even if they were a believing and active member of the Jewish community – they are our fellow citizens.

>> I am asking about this because the German foreign minister, speaking at a press conference, referring to this auction, said that he had spoken with his Polish counterpart, Radek, as he put it, Sikorski, and that Radek Sikorski had told him that these were items belonging to victims of the Shoah. Isn’t this narrowing down history to just one category of people?

>> Yes, exactly. We must remember that in the historical consciousness of Germans, Poland does not exist as a victim. If we look at German history textbooks, there is indeed a mention of the invasion of Poland in 1939, because it is difficult to ignore the fact that this is how World War II began, but in fact, Polish martyrdom does not exist in the German consciousness. The Holocaust is very much present, however. What’s more, Polish victims are Judaized. When I was in Berlin, there was a festival or review of films related to the Shoah, and there is a very prestigious arthouse cinema in Berlin called ‘Babylon’, and there was a giant photo of Czesia Kwoka shown there. Well, I just wanted to say that this is a classic example,  who simply portrayed her as a Jewish girl. And despite protests pointing out that Czesia Foka, the most famous photo of a child from Auschwitz, was Polish, nothing was done about it. And Czesia Kwoka, if you showed the photo, which is very well known in Germany, to any German and asked who this girl is, they would answer a Jew. Of course, the role of the Shoah or the Holocaust should not be downplayed. It is a terrible crime, but it is untrue to reduce German crimes solely to the murder of Jews. And the problem is that, broadly speaking, there are only three victims of Nazism in German historical consciousness. The first are, of course, the Jews, the second are the Russians, but not the Ukrainians or Belarusians. No, that is not in their consciousness. Russians are considered only as victims of World War II. And the third category, which is currently being heavily promoted by the LGBT community, is the Ravensbrück camp, where not a single person was convicted of homosexuality, because it was primarily a women’s camp, where there was also a men’s subcamp, but not a single woman in the women’s camp was convicted of homosexuality. Why? Because in Germany, only male homosexuality was punishable.

Yes, there were lesbians or people who exhibited lesbian or bisexual behavior. The most famous bisexual was Irma Grese. She was not a prisoner; she was a supervisor who sexually abused female prisoners—simply a sexual predator. And if we read the memoirs of Wanda Półtawska (Lanckorońska), or other Ravensbrück prisoners, we know that people who exhibited homosexual behavior, women, came primarily from one category of prisoners. This is the category of asocials, i.e., antisocials, which mainly consisted of prostitutes, thieves, and so on and so forth.

And at the moment, there is a struggle going on because for years this category of concentration camp prisoners was not recognized as victims of the Nazi regime. And now there is a struggle to have the antisocial prisoners recognized as equal to political prisoners, and 95% of the Polish women imprisoned in Palmiry were political prisoners, female soldiers, members of the Polish underground, the Home Army, or the National Army. And today, when you come to Ravensbrück, you see a ball erected as a monument to lesbian victims, while these women were largely sexual predators. There were romantic loves there, but most lesbians in the camp had a very bad reputation. Wanda Półtawska describes them as Manny, meaning they were women who played the role of men in such relationships and, well, you have to call it what it is, they committed something like rape on young girls.

When I wrote about this in Germany while still a correspondent, an investigation was launched on the grounds that I was inciting national strife, as if homosexual orientation were a nationality, which is nonsense. I was writing the truth, based on information from historical sources from that time and memoirs. For three months, the German police, following a report from homosexual circles, investigated whether I had committed the crime of slandering homosexuals. As a result, however, we found so many historical sources that the proceedings were quietly discontinued without any charges being brought against me, but this shows how strong the influence of this community is. Because everyone else, well, hiring a lawyer cost me a total of several thousand euros for the whole case. Not everyone can afford that. I am not a wealthy man either, and it hit my pocketbook hard, but most people who know that this is the historical truth would probably think twice before writing something like that, so as not to expose themselves to accusations of homophobia.

>> And coming back to this shameful auction, how did it come to be cancelled? Because certain people are taking credit for it, right?

>> No, I was the one who was primarily behind the cancellation. I have to beat my breast here, figuratively speaking, of course. On Saturday evening, I was the first on Polish ‘X’ to quote a fragment of an article from Der Spiegel, which, incidentally, was not on the main page. I browse the German media every day for information about Poland. I came across an article in Der Spiegel that wasn’t very long. But it mentioned the name of the auction house, so I started looking at the items. And as I looked at them, as I told you, I smelled blood and posted more items on ‘X’, showing what was there, and it had a snowball effect. My post quickly gained over a million views, which forced the Polish authorities to take action, because people were simply sharing Bronisław Czech’s watercolors and letters from Auschwitz, and it was something that could be described as viral.

>> Incidentally, it’s interesting that the Polish Ministry of Foreign Affairs doesn’t scan publications about Poland in this way, right? It has to be done, it has to be done by a journalist, right?

>> The Ministry of Foreign Affairs embassy prepares a press review for the Ministry of Foreign Affairs. I just have the feeling that they work on weekends during the week.

>> Exactly. That’s on Saturday, although on Sunday, there is a diplomat on duty at the Ministry of Foreign Affairs building, but it wasn’t the diplomat on duty who prompted Radek Sikorski to take action. I say this with full responsibility. Radek Sikorski wrote that Ambassador Tombiński had been active in Westphalia a few days earlier. Incidentally, Neuss is located in the Rhineland. Not in Westphalia, although it is in the state of North Rhine-Westphalia, but Westphalia is also in the Rhineland. Yes, Ambassador Tombiński took action here, and praise be to him for that. I must admit that, for a man who was appointed by Radek Sikorski, I don’t know if it will harm him, but he is doing very well as Poland’s representative in Germany.

>> The manager, let’s say he is the manager, is the Charge d’Affaire, the manager of the facility, but I would seriously consider making him a full-fledged ambassador, because my friends in Berlin say that he really cares about Polish historic memory, and this is not the first time he has reacted very positively. However, it was not the case that this was an action taken before my post on ‘X’, and in fact, the thing that started the avalanche was Rafał Laśkiewicz’s reference to it on behalf of Karol Nawrocki, who asked for an explanation.

And when the Citizens’ Platform saw that Nawrocki himself had taken an interest in it, they finally began to act, and at the same time Bartosz Lewandowski, on behalf of Radosław Tadejewski, a businessman from Wrocław, began to write letters to Felzmann’s representatives, and as a result, Felzmann’s auction house sent out a press release stating that it was withdrawing. That is, around 12:00 noon, all the items disappeared from the website, and in the evening or the next morning, a statement was issued saying, let’s be honest, if anyone felt offended, we are sorry. It’s a formulaic way of saying – sorry.

>> Well, I wanted to ask you one more thing at the end, Czarek, something a little off topic. How do you view what is happening with regard to the actions of some German elites who are trying to break, and I think they have succeeded, the good relations between Poland and Ukraine? I am referring, among others, to the head, the current head of the German intelligence service BND, and the former German ambassador to Ukraine. How do you view this?

>> I view it with great sadness. Of course, we also have our own blood feud with Ukraine to settle. I’m not saying that we should stop the Ukrainian bloodshed at this point, just to be clear. However, there is a noticeable increase in anti-Ukrainian sentiment in Poland. And despite all my criticism of Zelensky, I still consider at least those people I know who were at war with the Russians to be people who also contributed to the increase in Polish security by halting Russia’s march westward. And yes, I would like Ukrainians to beat their breasts for Bandera, for Shukhevych, and for the Volhynia massacre. And I hope that someday this will happen. However, the fact that Russian special services use representatives of other nations has long been called a false flag operation. And this is something that is a method very often used first by the Soviets and now by the Russians.

And anyway, this would also apply to Belarusians. A large part of the community, a large, well, a certain part of the Belarusian community in Poland. I am convinced that these are Russian agents who work on behalf of the Kremlin, sometimes pretending to be oppositionists. The problem is that we can see how “strong” our counterintelligence is, based on the bombing of the railway line between Warsaw and Lublin. In the vicinity of Dęblin, our special services are busy fighting the Polish political opposition, not the opposition, not strengthening the opposition to Vladimir Putin or Alexander Lukashenko. And that is a really huge problem. To a large extent, Germany also has an interest in this, of course, because…

>> But what interest does Germany have in causing discord between Warsaw and Kyiv at a time when there is a war going on?

>> What mistake? A fundamental one. I mean, Germany considers all of Central and Eastern Europe to be its sphere of influence, in a sense. I once spoke with the former president of the Adenauer Foundation in Kyiv, who couldn’t get over it. He said, “You know, I’m here in Kyiv, and I feel really great here. I can’t get over why they treat me so well, when I remember the crimes we committed in Ukraine during World War II. Well, we are not aware that a large proportion of the victims of World War II from the Soviet Union were primarily ethnic Ukrainians and Belarusians. Russians are probably in third place here. It’s hard to count, because no one kept such accurate nationality statistics. But we know that a large part of Russia proper and Germany were not occupied during World War II, while the crimes they committed in Ukraine and Belarus are very good reasons, which also apply to Poland, of course.

The German occupation of Belarus was absolutely genocidal in nature, and it affected not only Belarusians but also those Poles who had not been killed by the Soviets. And the problem is that the Germans largely acted in Ukraine according to the principle of divide and rule. I said that the Ukrainians had made several mistakes in their historical life by betting on Germany. First of all, there was the Hetmanate, the period of the Hetmanate, but also the attempt to establish a Ukrainian state and to ally with Germany during World War II. It ended disastrously for the Ukrainians themselves, but despite everything, Germany is still trying to play a role in Ukraine, if only to pacify Ukraine, to calm down certain anti-Russian sentiments in Ukraine, and to influence the Ukrainian elite, and they are doing so effectively. I have observed this in the activities of German foundations in Ukraine. This also means that Ukraine is considered a zone of German influence.

> Thank you very much for this interview.

Translation from Polish: Jan Czarniecki.

The original interview in Polish can be found here: https://www.youtube.com/watch?v=Xlj1c8S61sU&t=2s

The post How the Germans make the Poles guilty of WWII appeared first on Polonia Institute.